Alle inzendingen van nickY

Ik zie het blad het dwarrelt opgetogen door de wind vrolijk achtervolgd door het spelend kind een lieflijk tafereel een stille getuige ik ben er niet bij toch neem ik deel maar zonder mij Ik ben vroeger ik was nu voorbij is het heden alles is weer teruggedraaid ik leef in het verleden Het kind in mij komt wellicht later de jeugd…

Naklinkende klanken In een stille duisternis Capuchon over het hoofd getrokken Kijkend in de dichte mist Yucca’s bieden niet genoeg bescherming Kou is te sterk voor jou Raadselachtige verschijningen Overal om je heen Omsluiten je, je gilt het uit Niemand is graag alleen…

Je vingertoppen raken zachtjes die van mij Je gezicht nadert het mijne We draaien langzaam om elkaar heen Maar kunnen een botsing niet vermijden Toch proberen we dat idee, rustig uit te stellen En rekken heel voorzichtig tijd Dit moment, wil ik eeuwig vasthouden Maar spoedig besef ik, ik ben het kwijt Ik wil niet dat dit me ontglipt Ik…

De schoonheid slechts van binnen Onder een Niet glimmend Oppervlak Ruw Wachtend op aandacht Van degene Die je mooi zal maken Je zachtjes zal bewerken Je natuurlijke schoonheid Mooi naar voren brengt Een glanzend aangezicht Komt langzaam te voorschijn Je buitenkant doordrongen, Ben je, Het kostbaarste op aarde, Jij Ruwe…

Voor haar is het wonderlijke gewoon En het gewone wonderbaarlijk Ze ziet de wereld als een zee En het leven Als een schip Haar schip vaart uit, Ontdekt de wereld Zoekt de zee af Naar geluk Een wonderlijk leven Een gewoon bestaan Maar ook zij beseft Haar schip zal ooit vergaan…

Je haren zijn niet meer dan vlas huid als glas broos als perkament doorschijnend als een schim ben jij terwijl je lacht om een grap van mij Laat ons lachen en vergeten want we weten allebei nog even en het leven is voorbij…

Vlucht van de bal gevolgd door sponsoren Counter, aanval Moment bevroren en dan gegil uit duizend kelen Hij dankt God en wie geloven wil voor het spelen…

Ineens weer acht op de achterbank van een beige citroen Lavendelvelden tot de horizon in geurend blauw-paars Groen is schaars zinderend de zon fietsend de helden De finishlijn wacht lelieblank…

op een dag was daar een jij zoet als ik en net zo vrij wij samen was als nooit tevoren wij samen, wij die aan elkaar toe behoren nu niet meer nu nooit meer nu allang voorbij maar nog steeds bij mij jij mijn lief ik maar nooit wij ergens in mijn hart lig jij geborgen ergens in mijn leven ben jij nog steeds verborgen…

Misschien is dit het einde Misschien ook een begin Ik weet al lang niet meer Wat alles was en is... ...Geweest en voorbij gevlogen De vleugels van een vlinder De liefde van een engel Brachten mij ver van hier In jouw armen In ons hier... ...De tijd glijdt voorbij Het ritme van mijn hart Is als het jouwe Mijn lief je schijnt zo fel…

Een eindeloos verlangen Weerkaatst in duizend armen Een eenzame traan Valt in jouw eindeloze diepte Ik ren in circels Spiegels aan de wand Ik zie mezelf steeds weer Verlaten door jou Ik spat uiteen Uiteen in duizend tranen Zie je me niet rennen Vluchtend in zijn armen Mijn lief, je was zo mooi Mijn lief, je was me lief Mijn lief…

Het klotsen van de golven, op de eeuwig zwijgende stenen. En ik zit hier. De warmte van het zonlicht, de stralend blauwe lucht. En ik zit hier. De wind speelt met mijn haar, rukt aan de papieren in mijn hand. En ik zit hier. Overal mensen. En ik zit hier. De wereld bruist en leeft, en ik zit hier, en denk...…

En toen stond ik daar, helemaal alleen. Een gevoel van verlies, van pijn, en leegte, settelde zich in me. Door iedereen verlaten, door niemand meer bemind. Het eenzame meisje, door iedereen verlinkt. Wat heb ik verkeerd gedaan? Waar ben ik de fout in gegaan? Ik schreeuwde en ik gilde, maar niemand, wilde antwoorden. Helemaal alleen…

Scherpe stukken ijzer snijden en krassen Rode strepen worden zichtbaar, pijn, angst en verbijstering vloeien door elkaar. Helder denken gaat niet meer, armen en benen doen overheersend zeer. Maar snijden is de oplossing niet, ook niet als je geen andere weg meer ziet. Pijn van binnen zal langzaam overgaan, maar littekens blijven altijd op je…

Tegenslag is lelijk als een pad maar met een diamant in zijn kop.…