Alle inzendingen van tineke

Stoppen met roken is niet moeilijk. Niet opnieuw beginnen wel.…

Nathalie en Lisette liepen over het Spaanse strand. ‘’ Laten we volleybal gaan spelen, als echte beachgirls,’’zei Nathalie. Ze haalde een volleybal tevoorschijn. Nathalie sloeg op en Lisette speelde terug, Nathalie gaf een harde tik tegen de bal en Lisette miste. Lisette bukte, pakte de bal en kwam weer overeind toen ze ineens in 2 hemelsblauwe…

‘’Je hebt gewoon wat afleiding nodig!’’ zei Nathalie tegen Lisette. Ze staan buiten in een steegje. Buiten is een lichte schemering. Het regent, waterdruppels kletsen tegen de stoeptegels. ‘’Afleiding!? Hoe kun je dat nou zeggen? Mijn vader is DOOD! Denk je echt dat ik dit zomaar kan vergeten? Dat ik zomaar kan verder leven, zonder er bij na te denken…

In aanbidding strek ik me uit naar de hemel, vol verlangen om de bron van mijn leven te ontmoeten Ik ervaar het in Alles om me heen In de veelheid van gezichten herken ik de bron en geniet intens even raken onze zielen elkaar, om vervolgens verder te gaan.…

Woorden ze brengen emoties samen tot zinnen uit het niets gegrepen en samen gereven tot levenloze gedachten een woordenstroom vlucht alweer uit mijn rafelig brein niet wetend waarheen zoekt hij beschutting onder het naakte wit van dit papier…

één woord mijn verleden in jou geborgen dacht ik verkeerd stromende zinnen wentelen over jouw lippen mijn verleden nu mijn toekomst zonder woorden ga ik verder alleen…

zwijgend het hoofd gebogen de haren verward slapeloze nacht opnieuw geen enkele oogopslag geen blik die kil of droef is niets geen enkele uitdrukking en toch zoveel leegte zwart en koud mij afvragend waarom de stilte moordend is en woorden amper slaan…

Ik hou de gossipbladen ook in de gaten. Er staan namelijk minder leugens in dan de mensen denken.…

Ik denk aan jou. Je bent dicht bij me, in mijn hoofd, in mijn hart. Ik voel je, elke keer als niemand me troosten kan. Je glimlach is dicht bij me. Ik denk aan jou. Ik wacht op jou. Je bent ver weg, in de hemel, niet langer op aarde. Ik voel je, elke keer als niemand jou troosten kan. Je tranen zijn ver weg. Maar hoe dan ook, ik wacht…

ik hoor je voetstappen weergalmen door de ijzige stilte mijn hoofd wordt donker en zoekt langzaam een uitweg langs tranen en diepe krassen ik hoor je mijn kamerdeur maakt haar routinegeluid zonder gedachten van tijd of ruimte ik ken het vervolg, het verhaal zonder einde ik hoor je je reikt met je handen waar je hoofd niet voelen…

Machteloos kijk je toe hoe angst en pijn je leven verdrijven. Dromen zijn eeuwen ver weg gestorven, illusies verdronken in de woeste golven van de realiteit. Je ogen staren dof, de zon is lang al onder. Hulpeloos lig je vast gekluisterd aan de ketting van negativiteit, geschakeld als de tralies van een oorlogsdrama. Je oren zijn verscheurd…

Je schreeuwt klaterende woorden tegen de holle stenen van de muren op. Niemand luistert, schreeuwt sterker dan de kracht van de wind, huilend door de regen. Je wil niet, mag niet, niet opnieuw. Woorden krassen diepe littekens weg. Je leeft, stukjes leven, liever alleen brokjes pijn open gereten wil je snijdend verdriet enkel doden. Nachtelijk…

Wanneer het ruisen van de zee sneeuwvlokjes in m'n oorschelp strooit herinner ik me jouw stem die zachter dan het ochtendlicht mijn oortjes vult herinner ik me jouw ogen die glinsteren als diamantkorrels rond je gouden hartje herinner ik me jouw handen die zoveel emotie uitstralen zo sterk, zo dapper, maar ook zo breekbaar…