biografie: Vera De Brauwer

Ik ben niet van de dikste, eufemistisch uitgedrukt. Niet dat ze mij zomaar door een sleutelgat zouden kunnen trekken (zoals mijn lieve moeder zaliger placht te zeggen), maar er steekt liefst geen krachtige wind op als ik mijn wasgoed aan de draad hang. Ik was nooit een zwaargewicht en waar de meeste vrouwen na een zwangerschap een paar kilo's extra…

Gisteren maakte ik gebruik van mijn drie kwartier middagpauze om twee boterhammen soldaat te maken (uitzonderlijk bleef de derde gespaard omdat het zo druk was op de dienst dat ik eigenlijk geen honger had) en daarna het centrum in te duiken om een kerstcadeautje te kopen. In het kitscherige juwelenwinkeltje waar ik vaste klant ben, zag ik toevallig…

Ik kijk heel weinig televisie, maar zelfs mij ontgaat het niet dat er zoveel kookprogramma's op de buis zijn. Op alle zenders, in alle talen moet er gekookt worden. Liefst in competitie: moge de beste kok winnen. Ik laat me daardoor geen complex aanpraten, maar toch word ik erdoor beïnvloed. Worst met spruitjes en patatjes... het is lekker, maar het…

Wil je als dichter een beetje serieus genomen worden dan schrijf je geen sonnetten en zeker geen light verse, knutsel je geen gorgelrijmen in elkaar, vind je geen persiflage op de haiku uit (de "stanka"), doe je niet mee aan sms-poëziewedstrijden, ga je niet vreemd met luchtige columns en ga je (godbetert!) absoluut niet zingen. Kan het nog erger…

Hij is aan het lezen geslagen! Niet dat ik vreesde dat ze hem in de materniteit met een andere baby verwisseld hadden, maar toch... Nu heb ik tenminste zekerheid. Het zorgde voor enige gemoedsrust dat hij reeds jarenlang strips las. Maar boeken, échte prentjesloze boeken kon ik hem niet verkopen: te dik, te saai, te onplezierig. Vorig jaar deed hij…

Ik heb een pijnlijke nek. Dat is - letterlijk - een oud zeer, ik sukkel er al jaren mee. Op vakantie had ik er weer meer last van en ik besloot gebruik te maken van de "wellnessfaciliteiten" die het hotel aanbood. Een rug-, nek- en schoudermassage zou mijn zeurende spieren wat opbeuren. Nadat de masseur zijn handen in mijn nek gelegd had, zei hij…

Er is een klarinet aan huis gekomen. En die had mijn dochter bij zich. Een prachtig instrument is het: donker hout en glimmende metalen dingen erop waar Silke haar vingers op moet leggen. Het maakt mooie, diepe, warme geluiden, af en toe onderbroken door een knerpend gefluit. Maar dat is een kwestie van elkaar beter leren kennen. Broer brengt pas volgende…

Ik heb een kwaaie bui. Zo'n donkere, waar luttele momenten geleden een reeks bliksems uit is geflitst, van het soort dat ik nooit wil horen uit de mond van mijn kinderen. De oorzaak van dat innerlijke onweer is de post. Als ze denken mijn humeur rooskleuriger te maken door nu in witte autootjes te rijden met een nieuw logo erop in plaats van in hun…

Het toeval wil dat de beste vriendin van onze dochter samen met broer en ouders, die we ondertussen ook onze vrienden mogen noemen, in dezelfde streek op vakantie gingen als wijzelf. Dus spraken wij af elkaar ginder te ontmoeten. De jongelui wilden graag raften en de oudjes zouden mee inschepen. Op de bewuste dag hesen we ons in sexy wetsuits, trokken…

We zouden een wandeling maken op grote hoogte. We konden met een bus de Stelviopas oprijden, ginder het wandelpad nemen naar de Furkelhütte en vandaar met de stoeltjeslift terugkeren naar het dal. Enig probleem: het weer. De gletsjer zat in de mist en de lucht was grijs met dreigende wolken. Volgens de hotelbaas zou het absoluut niet regenen. Toch stelden…

Ik heb een gezin van smulpapen. En ik ben de smulsmurf. Gelukkig heeft niemand van ons aanleg om te verzwaren, anders rolden wij 's ochtends de deur uit. Soms denk ik dat ik Watetenwevanavond heet, gezien dit het eerste is dat ik te horen krijg wanneer de kinderen van school komen. Maar zelfs voor ons is teveel teveel, dat hebben we tijdens deze…

We hebben de bergen de bergen gelaten en zijn weer thuis. Eén berg is ons gevolgd: de vuile was. Nu ik het propere sokken- en slipjesbestand weer tot normale proporties heb kunnen doen stijgen (om van de quasi volledige iets-meer-stof-bevattende zomercollectie te zwijgen), ga ik enige anekdotes voor de vergetelheid behoeden. Je maakt wat mee wanneer…

Wat heb ik een mottige nacht achter de rug. Ik ben doodop. Gisterenavond ben ik pas na het registreren van het hele schapenbestand van Schotland in slaap gevallen. Ontelbare keren wakker geworden, onder andere van gesnurk aan gene zijde en van pijn in de knieën aan deze zijde (ik heb dat de laatste tijd vaker, misschien zijn het krimppijnen). Uiteindelijk…

Hij is op kamp vertrokken. Alleen. Met een klasgenootje, met honderden andere kampgangers, zonder ons. Zijn zus gaat al jaren op kamp. Die laat ons nog voor de jaarwisseling al weten dat ze de volgende zomer weer op kamp gaat, samen met haar vriendin. Voor het geval we zouden durven twijfelen. Hij niet. Toen ik begin dit jaar polste of hij dan nooit…

Ik heb me nog eens lekker ouderwets geërgerd. Het onderwerp van mijn ergernis was één van de bedrijfsleiders die in het televisieprogramma 'Mijn restaurant' de verschillende restaurants ging keuren. Toen hij achteraf zijn mening mocht ventileren sprak hij de bescheiden woorden: "Zoals ik in mijn bedrijf ook altijd zeg: silver is for losers". Mijn…

Mindfulness. Zegt het u iets? Ik las er artikels over en dacht dat het wel iets voor mij kon zijn. Dus schreef ik me in voor een cursus. Gedurende acht weken komt een groepje stresskippen één maal per week bij elkaar, onder leiding van de Grote Afkickkip en de andere dagen maken ze een uurtje per dag vrij om te oefenen. Oefenen? Inderdaad, we krijgen…

Ziezo, ik ben gescand, mijn streepjescode werd vanochtend ingelezen in de kliniek van Ronse. Het vermoeden bestaat (ik voél het) dat ik weer met nierstenen zit. Dat is een oud zeer. Ik werd geboren met een afwijking die gelukkig voor mij pas werd vastgesteld toen ik al uit garantie was. Terugdragen naar de ooievaar was er voor mijn ouders niet meer…

terwijl haar lichaam zich mee laat voeren met de stroom en loom ter ruste ligt spartelen gedachten stroomopwaarts tegen al schijnt de zon, er moet zoveel wachten op regen is geen optie teveel te doen is ook verveling zonnestreling doet zo'n deugd als men zich eraan over geeft dus laat ze wachten wat al wacht strekt gewillig de slanke…

in een kartonnen doos wachtend op de oven is zij slechts herinnering die sneller zal doven als het tastbare verbrandt brieven, cadeautjes, foto's alles moet eraan geloven zelfs het matje aan zijn bed - zeilscheepjes en een vuurtoren - waarop hij elke ochtend zijn voeten heeft gezet wetend dat ze met hem ging zichzelf in hem verloren…

rijdend met de wagen gekomen op het punt waar doorrijden de dood verleidt aarzelt zij om te vertragen ? ze mindert snelheid, elke keer verjaagt de schimmen bij haar graf om wie ze bij momenten niets of minder geeft maar anderzijds zijn zij de reden dat ze leeft ze slaat linksaf of rechts al naar gelang de plaats, de dag enkel de autospiegel…

zij is voor hem één van de velen van ontrouw kan geen sprake zijn want over trouw werd nooit gesproken altijd weer is hij vergeten wat ze zo vaak heeft verteld haar naam, dié ligt nog op zijn lippen daar neemt zij genoegen mee met gemak kan hij haar dragen en al wat ze verzameld heeft de voorbije jaren in zijn armen weegt ze licht elk verdriet…

kom, schenk mij hetzelfde in dat ik weet hoe je weemoed smaakt of beter nog, geef mij je glas dat het ook mijn lippen raakt mijn hand kust die van jou terwijl je me te drinken biedt in schichtig huid op huid voel ik je voorbij verdriet je ogen kijken wazig je gedachten dansen maar de nachtelijke roes braakt 's ochtends nieuwe kansen…

ze heeft ze zien geschreven staan op andermans papier de allermooiste woorden waarvan ze zo lang dacht dat zij ze had verdiend en ze haar toebehoorden ze verfoeit dat te naïeve hart dat echt en voor de schijn niet eens kan onderscheiden als straf drinkt ze haar pijn rechtstreeks uit een karaf van traankristal…

schrik sijpelt binnen maakt donkere kringen op maagdelijk pleisterwerk drupt langs muren deugdzaamheid wit voert nog de boventoon maar de vloer vlekt somber met tranen dweil ik alles schoon de kranen open wijd op blote voeten spoel ik tegels tot ik hun glans weer zie en rust tussen de voegen droogt…

ze werd geboren met trieste ogen die de wereld om haar heen nauwlettend gadeslaan ze wil zo graag begrijpen maar kan vaak niet verstaan dat mensen door hun eigen soort zoveel wordt aangedaan dan voelt ze zich vol droefenis ze zegt dat ze relativeert maar vergeten doet ze nooit ze schooit om lieve woorden durft open armen vragen omdat ze…

alsof ik een steen gooi door de kleuren van het keurig glas-in-lood waarachter woede schuilt onrust aast stof opstuift mijn alziend begrip huilt met de blinden mee deze keer wil ík niet meer…

de lucht is heiig waar ik wandel de verte neigt naar blauwig grijs terwijl op doek zuiderse kleuren drogen voeren alle tinten groen mij dronken ik zie hoe schaamteloos ze lonken handen gevouwen tot een kijker mijn blik halfdichtgeknepen loopt in de voren van een bietenveld waar een libelle ras komt toegesneld ga mee, de heuvels in maar…

de kamer waar zij vreeën zag er altijd anders uit ze had een bordeaux baldakijn waar hij haar onderwees in zachtheid maar ook -voor het eerst- in pijn ze had een spiegel als plafond soms was er een bed met spijlen of het bed was cirkelrond maar elke kamer ademde genot gevonden in elkanders mond zij stelden nimmer vragen om niet te hoeven…

wil jij scheuren? scheur dan! dat ik in snippers val op natte grond weer samensmelt lelijker, vormlozer en nog bozer dan ik was breekbaarder dan glas dit keer maar niet meer te versnipperen…

nog kind was ik toen ik reeds mijn schouder leende aan haar die mij het leven gaf jonge benen zijn zo sterk ze droegen wat de liefde in haar zakdoeken beweende maar we hadden ook plezier en van dat lachen werd ik groot tot het moment waarop de dood haar op zijn lijst heeft gezet boeken moesten het tij proberen keren passages waarin men…