Blank vers

‘Blonde haren, blauwe ogen’, zong ik voor de spiegel, ‘ik ben een edelgermaan’. Ik was een tiener op zoek naar identiteit en de identiteit die ik vond, die bij mij hoorde, die was verschrikkelijk. Het lied dat ik zelf had gemaakt, kwam nooit verder dan die ene zin. Ik kwam toen nooit verder. Ik verborg wat ik wist achter zaken die ik voor urgent hield…

Het gaat niet om goed of slecht, schreef ik in 1979 in het Oranje Boek, deel 1, Oranje Boek (mijn vorm van dagboek). Het gaat niet over ja of nee, schreef ik verder, het gaat niet om zwart of wit, het gaat om elk ander. Dat schreef ik toen en dat vond ik veertig jaar geleden belangrijk. En nu nog steeds. Dat is wel bijzonder. Nu nog steeds wil ik…

De berichten op het nieuws laten niets aan de verbeelding over, worden er hele lieve en leuke acties op touw gezet om mensen toch maar een beetje in de buurt van elkaar te laten komen. Heel lief echt heel ontroerend ook, net als de dame die in een hoogwerker even gedag kon zeggen tegen een dierbare! Zo geweldig. De krant lezend zie ik tot mijn verbijstering…

De in de ogen van sommigen zo trots rond paraderende pauw verliest steeds meer veren. Het huidige kabinet wordt uitgedaagd beleid te gaan voeren. Vandaag is er eindelijk tot iets besloten, we gaan 100 kilometer rijden. Het levert weinig tot niets op, maar goed, de bouw kan straks weer even bezig. Het gevogelte van het kabinet verliest z’n glans, de…

De huidige gewoonte van media om te schrijven over wit en zwart in plaats van blank en bruin verscherpt onnodig het dichotome denken over mensen met een verschillende huidskleur.…