Alle inzendingen

dit, nu nog klein van stuk, dit vers groeit woord voor woord tot iets moois totdat het aanzwelt tot een afdalend zinnentrapje een afgang van wel tien treden; nu zijn we toch echt wel beneden

De lelike kioskjuffrouw heeft het meisje in badkostuum van de printkaart lief. Het meisje in badkostuum van de printkaart is zeer schoon, meent de kioskjuffrouw. Daarom geeft zij haar in hare zesvoudige verschijning een ereplaats achter het schutglas van haar kraam. Daarna brengt zij haar toilet in ...

Wanneer de mens wankel in evenwicht ruw de stenen berg bestijgt huppelt vederlicht hoog de geit blèrt met blik strak naar onderen gericht wanneer gezwicht mens enkel

Ik wil best wel mee naar de overkant voor de rust die wordt beloofd , en het licht , ja, vooral dat licht het heeft me altijd erg aangetrokken, en zeker nu, mijn winter duurt al zo lang. Eén kleine bedenking toch, als ik het zo terloops vragen mag, zonder veeleisend te willen ove...

Hoe bar, hoe onverzoenlijk bitter Heerst wintertijd over het land. De bodem prijkt met wit geschitter. De maagre boom staat zwart verbrand. De onzaalge boom schudt zwarte kraaien Onwillig over 't witte land: Een groot penseel dat onheiltekens waaien laat over het geduldig land. Ik kan d...

Ik zal je beschrijven oorlog mijn oorlog ik zal je schrijven je tekenen je mummificeren ik zal je vertalen met jou de oorlogswinstmakers verleiden de psychoten de psychopaten opdat je totaal wordt ik wil dat je mijn taal verlaat om een tekst te schrijven die vrij is van gruweldaden ---...

ik zag de rode bal kon haar niet ontwijken zij ging langzaam over lijken rolde als een draad langs wegen die ik volgde in mijn leven ik kwam haar ook vandaag weer tegen terwijl het rood alleen gebruikelijk is voor overwegen we botsten heftig in een kleur die rozen witter ma...

u met een trema of, zo u wilt, een umlaut Günter verhaalt Freek

hij strekt de nek en spitst de neus hij woont in een mantel van vet omsloten door een vacht van gebroken wit die golft in de poolwind een straal tekent een scherpe hoek tussen driftend pakijs en de lage zon die hier geen sprankel verkwist dus weert hij het water en bewaart de gloed in z...

als een tijdbom een strop van prikkeldraad om mijn dwarskop geestelijke pijn verstikt en tikt een ijstijd die het hart verstikt breek liever iets lichamelijk want geestelijk is meer voornamelijk ik verloor haar door de blauwe maandag haar foto's plamuren mijn hart in beslag

de druppel lekt door een spons van kalk tussen bodem en dak groeien de kegels trager dan mijn nagel als een paleis van kaarsvet gestold rond de hals van een wijnfles ze versmelten in een zuil van zout

Taïda loog mij meer dan één keer voor Zei Rita, en dat vind ik van de gekke Dus moet dat kind onmiddellijk vertrekken Want wie de boel bedriegt, moet ervandoor O ja? sprak toen de Tweede Kamer fel Jij hebt ons óók bedot, en jij bleef wél...

Voorstuwende kracht van de wind laat je dansen op de golven van het water je steven klieft de weerstand van het diep ranke masten als een houvast de zeilen bol op volle kracht de trots van hen die jou bevaren rechtsaan voortbewegend naar je doel vastbesloten zoekend naar een haven meer je aa...

Herinneringen zijn de mooiste vooruitzichten

rond mijn hart het web van loze woorden valse bescherming tegen alle waarheden die zich onweerlegbaar van mij afkeren waar lede ogen dwingen tot terugtrekking nog voor het startschot klonk, het is oneerlijk al wordt geen verzet geboden in losse zinnen het vindt mij eerder dan ik mij verberge...

Nauwelijks zichtbaar onheilspellend net begonnen hemeltocht Grijs vaal rood en onmiskenbaar langzaam rijzend van de horizon Onbestemd nog dwalend droom ik jou al tegemoet Zacht oranje avondlicht ...

lief kind van vreemde woorden vertel me met gebaren wanneer onze voeten in dezelfde pas lopen over de blijvende plataan de dagen zon de spinnende kat en voor alles en iedereen over jouw weerspiegeling in het voorbijgaande water

wit dekt wat grauw is, dat moet te denken geven, de wereld leeft door

laatste station, hoezo op dood spoor beland? vervolg: hemelvaart

het gaat mij niet aan dat jij zo droomt of vleugels ziet op voorbijtrekkende woorden waar jouw schaduw de geest omzoomt en de weg slechts één richting kent die de spiegel doorboorde

er zitten hoeken in de klanken van de gong het tellen is begonnen gezichten zijn nog jong ogen knipperen niet eens ze incasseren ongevraagd de dreunende geluiden die het discodansen vraagt blikken star gericht op verten die oneindig lijken rook ver...

Dit tere wezentje dat warm mijn scherm oplicht. Dat roze wangetje; het lieve kleine oortje. Het duurt nog zeker tot het eerste woordje een jaar of langer nog. Je ligt in diepe rust verzonken. Je kleine vingertjes plurken een beetje krom. Wat zweeft er in je kleine hoofdje om, droom je van w...

Ik wil knielend op de grond, zou daarboven iemand zijn, willen danken voor haar kont: Er kan geen mooiere zijn. Ik zou de aarde kussen willen, en luidop willen roemen, bij het weerzien met haar billen. O, die nog eens te zoenen, snel voor ze straks gaan lillen.

De lucht siddert van ons stil verlangen Bedwelmd door de geur van je aftershave Mijn ogen, nu door de jouwe gevangen Doen me trillen, het lijkt alsof ik zweef M’n ademhaling gaat stokkend, moeizaam Gefocust op je mond, je verleidelijke lach Vlinders fladderen rond in mijn lichaam Ik v...

winterse buien verlangens naar de lente zijn ondergesneeuwd zelfs de tere krokusjes dragen een hoedje van sneeuw

verstrengelende benen omklemmen mijn ziel innig gelijkgestemd in een klampende reflectie in het vruchtbare dal waar kometen vergaderen de aarde in een grijs gevaar slachtoffer van dit tijdssyndroom de kansen van slagen zijn nihil onrechtvaardig eigen schuld toch kwaliteitsbeheersing ...

Als ik later groot ben opa mag ik dan ook oorbellen aan mijn tanden als ik internetbellen mag zegt opa

...schreef hij vol goede moed. De steen bloeide en de zon steeg op uit de zee. Ik liet beweging zien en de stad spiegelde zich door gesponnen glas. De lakens zweefden en ik werd gewekt door een rode ibis.

Zilt doorsnijden golven het schuim slaan ruisend op de zanderige kust verzinken in alle rust gezeefd door het ruwe zand Wind blaast de resten van het schuimend zout tegen zeewerend hout naar een langzaam sterven Als de zee zich geleidelijk terug trekt bespelen wind en golven het zand a...

ze strekt haar hand naar de lege plek al jaren onbeslapen en hoopt dat hij ooit komen zal om haar eindelijk op te halen