Alle inzendingen

Ik ben nu acht maanden bij je binnen nog even, voor ik je écht zie en hoor jij en ik zijn daardoor heel gespannen omdat jij vorig jaar je dochtertje en ik mijn zus verloor Lieve Mam, geloof mij, samen zijn wij sterk dat klinkt uit mijn mond misschien wel raar maar voel mijn 'geschop' als...

In gedachten ben ik bij je Dus kom in bed en vlij je Tegen mijn warme, zachte lichaam Dat zich naar je vormt Het is hier heerlijk knus Ik voel je adem en je keiharde Buikspieren Wat een weelde Om zo te liggen genieten Alleen en toch samen.

hie hef geliek, hie hef geliek de zang goat altied oehoe oehoe oehoerend hard dansen da deeien zie nooit da vonden zie toch maar tied verknooid da ’s nie oerend hard nie ellerbarstend gein bij ‘t onmogelijke høkersleven op de onwys heftige høkers site dan verget i-j iedere vrouw ...

Met het toenemende gebruik van de pc en de daarmee gepaard gaande printtechnieken moet ernstig rekening worden gehouden met de mogelijkheid dat een uitdrukking als "Je liegt alsof het gedrukt staat" door de komende generaties kinderen niet begrepen wordt.

hoe geduldig het wachten kaal zo verzonken hoe langzaam de dagen lengen in kruin en tak

Waar de hei te bloeien staat Speelde ik ééns als kind; 'k Lachte en zong er, vroeg en laat, Stoeide er met de wind, Och, 'k en wist geen leed, geen zucht, Vlocht maar erica's; Boven mij hing heel de lucht Vol lobelia's... Waar de heide te bloeien staat, Knielde ik, liefste mijn, 's avo...

Over water draagt de wind jouw naam Jij, die uit dalen gouden heuvels tovert en met een glimlach achterom kijkt naar verdwenen voetafdrukken Hoe heb jij het leven lief, leer mij

Lieve Sinterklaas, Ik heb een Piet van u gevonden vanochtend vroeg nabij de kachel zijn situatie nogal hachel aan mijn laarzen vastgebonden. Ik heb hem van ‘t papier ontdaan tape van ringelbaard getrokken. (trof als prop`er een paar sokken gelukkig verpakt in cellofaan.) Ontstemd dr...

wind rukt en trekt aan mij als lastig obstakel op zijn weg te trots te arrogant het lijkt wel of hij grimlacht als zijn kompaan regen arriveert ze spannen samen tegen mij willen mij laten vallen mij breken maar trots hou ik stand bulderend van woede wakkert wind zichzelf aan om nog harder...

De diepgaande gesprekken, soms de hele nacht door, het spannende van persoonlijke dingen vertellen, de diepe vriendschap die alleen kan ontstaan, als twee mensen hun hart openstellen. Dat mis ik meer dan ik met tranen kan zeggen, dus slaak ik deze hartekreet.

Waarom zou de evolutie onthouden blijven wat de mens gelukt is? Ik hoop erop, het is mijn droom: een rijdend levend wezen.

Bijna tastbaar is mijn verlangen naar het land de klanken uit mijn jeugd het land van klaprozen korenbloemen en glooiend landschap het land van textiel de arbeid en de natuur het land waar jij en vader leefden mijn land ons land Twente waarvan ik 't volkslied in mijn diepste drom...

Hoe lieflijk zijn de voetjes van de verpleegstertjes die zonder kloppen de kamertjes binnenkomen. Hoe lieflijk zijn de voetjes van de poetsvrouw die tussen twee dweilen in een lieflijk woordje brengt. Hoe lieflijk zijn de handen van de vroedvrouw die als allereerste het kindje in moed...

En dan te bedenken dat ik eigenlijk bang in het donker ben, sprak de man die de negerin beminde.

Of het al niet erg genoeg is, heb je mensen, om de paar jaar kraaien ze om het hardst: ik ben aan een nieuwe uitdaging toe. Alsof, als ze daarop ingingen, het beste in hen waar we al zo lang op zaten te wachten vanzelf naar boven kwam dan. En alsof, was dat al het geval, dat voor iemand...

Stad, langs uw blinkend water liep ik voort, ik zag uw markten in het morgenlicht, ik heb van u gedronken en gedicht en 't stromen in uw aderen gehoord. De toren met het trillend vergezicht, een schrale trambel, die de morgen stoort,- ik daal en wandel langs het water voort het ruime land ...

Net wil ik een hap nemen als mijn telefoon begint te krijsen. Door de schrikreactie valt het stukje pannenkoek van mijn vork. Met wat resten suiker erop dwarrelt het naar beneden waarna het met een klein plonsje in mijn glas bier belandt. Geeft niet. Het is zo’n magnetronpannenkoek uit de superma...

ik vlinderde om mijn dans heen, met een vluchtigheid een vlugheid die hoort bij de snelheid van 't licht terwijl een wachtende af- en aanwezigheid werd gelijk aan waar 't licht mij bracht en terwijl de afwezigheid zich inlijfde met verlangen zo wortelde de aanwezigheid zich in dromen en h...

het donkere hout heeft afgedaan de wortelnoten glans waar kinderhanden smetten op barokke rondingen is weer een nieuwe vangst in kringloops grote netten in glas brengt licht de luchtigheid die kaatst in chroom en spiegelruit pas kleur ontmoet in het zwarte leer waarmee de bank...

Weet u, ik heb zo langzamerhand mijn buik vol van een bepaalde schrijver op deze site. U vraagt zich af wie ik op de korrel heb ? Het is een nieuwkomer, net een half jaar aanwezig met het belachelijke pseudoniem Fred, volgens mij heet ie gewoon Frits Mulder. In het begin vermeldde hij nog zijn email...

rust heerst in mij de bladeren zijn gevallen net als gedachten een plek vinden en de strijd in mijn gemoed allengs verzachten rust heerst in mij ik kan weer geven de ander zien en horen de eenvoud van intens contact kan mij weer bekoren ja,,het lijkt niet groots of van g...

Wat zullen we eens bij de koffie nemen? Een moorkop, jodenkoek of negerzoen? Of brengt dit vreemdelingenlegioen ons misschien ongewild in de problemen? De Zwarte Pieten zijn weer in het land; dat gaat ten koste van ’t gezond verstand.

Ik zuig mijn longen vol Ik kijk en consumeer de zee De duinen drukken op mijn rug Nooit meer wil ik terug Mijn stappen sporen in het zand Iedere stap iets minder zwaar Het koude water groet mijn voet Het wordt donker, het is vloed Niet één keer kijk ik achterom Want achter mij valt ni...

Gescheiden als traan van het zout of lach van de mond als verzadigd van vet of de eerste kerstdag van tweede als tweezits van driezits of binnen van buiten als spijt en vergeving of kerk en de staat als kinderen van de rekening of ogen van het licht als bovenkaak van...

zee spoelt ongeschreven zinnen weg laat verzonken voeten achter opkomende vloed brengt nieuwe woordenstroom ik omarm de nu nog ongekende dromen tomeloze kracht overspoelt me plots de energie van de oceaan heel even van mij

ik wou dat deze prachtige nazomer kon blijven duren tot de vroege lente voor een keertje de koude kille winter overslaan ik wou dat die laatste vergeten appel aan de boom bleef hangen tot de volgende lentebloesems geen handschoenen of dikke winterjas een pull is meer dan genoeg ...

Kolonisatie door de mensheid van andere planeten is onvermijdelijk. Het is alleen te hopen dat de politieke wil en de financiële en technische mogelijkheden pas aanwezig zullen zijn als we geleerd hebben om niet alle natuur onder asfalt te stoppen.

voorbij de wind waaide mijn gedachte buiten bereik van mijn hart en in het nu ademde ik winter waar lente was beloofd ijsbloemen op mij ziel verkilden de dagen zo breekbaar als het dunne glas van een kerstbal die schitterend wacht op zijn moment van stralen ligt de toekomst in mijn nog warm...

zinnen willen vloeien in rijmend verband gummend en stoeiend komt iets tot stand conclusie… menselijk brein laat zich niet forceren zij geeft het sein wel, of niet presteren

Kom bij mij, dicht bij mij... vergeet de wereld om je heen! Dit moment is ons gegeven - de tijd is slechts geleend- om eenmaal te beleven, dat wat je nimmer meer vergeet! De wereld zal in bloei staan! Blijf! Blijf zolang je kunt... Het leven heeft haar bloei getoond, de droom is ongesc...