Alle inzendingen

Ik heb de dageraad verspeeld het woordenboek gepakt en opgezocht wat ik verspeeld had ik heb de dageraad verspeeld het goud laten ontglippen een dag gepakt die al was uitgepakt terwijl ik ooit de beker wilde ruim gevuld met lichtend dauw toen hoopte ik daaruit te nippen

Moeder zag het kind verkwijnen, 't Ging sinds lang naar school niet meer, Maar zat treurig ganse dagen Bij het open venster neer. Buiten speelden zijne broerkens Met de handboog en de top, Of zij staken langs de duinen Hunne grote vlieger op. Dáár zat 't kind steeds in zijn leunsto...

Brussel is een koud, mishandeld huis Het waait hard om de hoge gebouwen giert om de spoordijk heen van ´gare midi central et nord´. De regen valt in vlagen Bij het eten zitten we naast elkaar wisselen babyfoto´s uit. Een moeder is geslingerd tussen man en kind neemt geen besluiten. Een...

Ik hecht me zelfs aan lelijkheid ontstaan uit een vergissing en opgevuld met wat aan wanstaltigheid te vergeven was en bleef omdat het maar tijdelijk van aard Nu mag ik kiezen ´Bastion´ of `Plein voor iedereen´ het doet er niet veel toe ik had er mijn momenten het plein was ooit van ...

Ik ben de lapjespop die niet praat en zich alleen op je liefde verlaat 's Avonds lig ik blind en stil en doof en slap is dan mijn zaagselhoofd Mijn handen rusten en mijn lijf wordt na je heengaan koud en stijf Zonder je hulp kan ik niet lopen: je hebt me zomaar kunnen kopen en zult ...

karaf met lust tot op de bodem leeg gezopen zijn zij fladderzat en zwijgend uit elkaar gekropen

met vallen en opstaan verankert beetje bij beetje elk voetspoor mijn gehechtheid bij elke stap de gedachte hoe duizelingwekkend je aardigheidjes mij aantrekken met spreidarmen vang ik je walswind je stof uit rulle grond gewaaid poedert mijn gezicht onontkoombaar is de terugkeer naar mi...

de stilte valt omlaag als het licht verdwijnt en het podium grijnst de gordijnen open, traag een zwarte stoel troont het gevoel in een leeg decor hij wacht alleen gelaten en verstomt het praten even ... dan komt de monoloog naar voren, zet zich en staren vele ogen hun monden op...

na verdreven stormen kleurt de ochtend rood zwart en grijs verdween de nacht verborg haar tranen liefde schonk haar dromen bitterzoet geween wat ooit zal worden geboren draagt zij in haar hart en al het grijs verdween stil is haar verlangen ogen berusten zacht in wensen ooit vervuld

ik wandelde mijn schaduw voorbij hij leek niet op mij ik voelde het passeren liep sneller om hem uit te proberen verstrooide het licht, hij rende vliegensvlug uit zicht ging hem achterna liep de diepste sporen dacht zo te kunnen scoren hij belde aan, een nummer zonder naam mi...

in hoge wolken zoek ik een hemelse prins zachte wind steekt op

Ik zag je wenen toen de klanken weggleden in de stilte van je lippen Ik zag je huilen toen je zwervend in koude nachten wachtte op de tederheid van zijn mond Ik zie je sterven wanneer jouw laatste woorden de herinnering ontvluchten bij het afscheid van zijn ogen

Wij geven ze vandaag een ereplaatsje, Al die cadeautjes voor de kleine meid: Die leuke sokjes die u hebt gebreid, Die knuffels, dat bestek, dat kinderschaatsje Maar morgen zetten wij de hele troep In grote vuilniszakken op de stoep.

Liefdevol herinner ik mij de jaren die ik als kind heb doorgebracht, waar mijn ouders mij bijstonden met hun grote liefde en hun kracht. Ik heb een fijne jeugd gehad 'k ben steeds met liefde omgeven. M'n ouders heb ik moeten missen ze zijn beide niet meer in leven. Ik mis ze vaak n...

In het museum tussen duindoorn en zilverzand vult mens in beeld de ruimte gaat immens leed versteend en uitgehouwen leven daar waar het zoute water zijn lippen verzilt en zout zich voegt bij zout veegt de wind zijn tranen uit de verstarring weg en in golven die vervagen verlaat...

Een gedachte is 'n poliep. Snij ze in twee, dan hebt ge twee poliepen. Snij die weder in twee... en ga voort met snijden. Na twintig generatiën van elke sectie, geeft alzo één gedachte meer dan een miljoen naneven. En elke naneef is een poliep, zo goed als z'n stamvader. En elke stamvader in ...

Taal: een moordaanslag op de werkelijkheid.

Gevangen in je hoofd, achter tralies van gedachten. En je wil wel, maar je kan niet, vrolijk zijn. Jij ziet dit en jij ziet dat, maar wat zien zij, als jij je aan hun blikken waagt? En weer spoken de illusies door je brein. Ben je of ben je niet? Durf je of durf je niet?

Onze liefde bloeide open Als een rode roos Wanneer de lente begint Ik kreeg het gevoel van Opnieuw geboren te zijn Verlost van alle verdriet en pijn In het verleden Was mijn hart van steen Zo koud als ijs Maar jij ontdooide mij Maakte van mijn leven Een paradijs En nu stort mijn were...

slechts eenmaal is wat nu bestaat elk ding in zijn vorm besloten en gekust en ingesloten leven wij binnen ons gelaat en niemand die iets meer verstaat dan wat de vogel heeft gefloten of wat aan dromen schijnt ontsproten en mijn hart weet dan geen raad en als gods' adem ons verlaat wo...

‘s avonds hoeft zij niet meer lang te wachten nog even en de wereld is in rust als elkeen welterusten is gekust en toeft in dromen die de dag verzachten dan blijft zij hier alleen met haar gedachten haar wakker lichaam van zichzelf bewust de stem van het verstand die zachtjes sust en spre...

een nieuw leven zonet ontstaan overviel me met zijn gloed vol warmte weg was alle pijn

Zie mij en lees mij, letters gedrukt op papier. Kijk en wend je hoofd niet af, ga niet weg, blijf hier. Zie mij, lees mij en onthou Deze woorden zijn voor jou. Was ik maar deze letters waar jij nu je blik op richt. Kon ik maar kijken naar die uitdrukking op jouw gezicht. Zou ik dan heel...

Ook wel eens het gevoel alleen nog te leven uit de bast zoals een uitgeholde wilg Met in de molm van zijn vergane binnenkant een al bijna bloeiende vlier. Zo te bestaan bij een sloot in de gedachte van een verbaasde wandelaar en voorbij razende treinen met reizigers die je geduldig in d...

Soms vlot een troebele galm door de ader Dan dringt het zout zich op En wringt de druppel uit de klier. Elke porie lost zijn gifgas Elke rafel zwelgt in dorst. Dan wil ik pulken aan jouw knoop En vang de vleermuis die het stof Uit jouw bloed opfladdert in een heldere werveling. Me la...

Haar gebeeldhouwde lichaam, bewegingsloos en bleek een sierlijke kaars, eens flikkerend als levend wezen ontdaan van de vlam die eens de hele streek verlichtte, maar nu, zonder te genezen het beeld voorgoed vervagen ziet het dansend licht verliet haar ziel, ligt roerloos aan haar flank zo do...

mijn vriend en ik, wij kunnen samen dezelfde weg niet gaan want waar mijn vriend naar toe gaat daar kom ik juist vandaan en waar mijn vriend vandaan komt daarheen moet ik nog gaan ik hou van jou, mijn vriend, tot gauw jij bent de zon ik ben de maan mijn vriend en ik, wij kunnen samen dez...

u bent een zak meneer, een zak met zaad een stumper vol onrustige hormonen u volgt een kudde van verloren zonen en leeft bij gratie van die ene daad u bent een kwezel zonder ruggengraat de deurmat van een stevige matrone zij staat u toe haar vesting te bewonen maar immer bent u mikpunt van ...

't leven keert terug op mij, die in de vorm van een tijdloze seconde vergaat de tijd vliegt voorbij terwijl hij stilstaat 't moment doet beseffen dat ik moet genieten van de tijd zolang diens klok mijn leven lijdt een seconde wijzer bij elke tik

tafel gedekt voor twee heb ik gewacht tot in het diepe van de nacht koud alleen gegeten voor de t.v. ik zag je, vandaag, in de stad ik weet, jij zag mij ook waarna jij een steeg in dook ben emotieloos gebleven waar ik zat geen verdriet, noch boosheid jij weet niet van mijn bestaan nooi...