Alle inzendingen over 1942

In de zomer van 1942 was ik elf jaar en woonde ik bij mijn ouders in de Mercatorstraat in Amsterdam west. Waar nu huizen en druk verkeer is was in die tijd allemaal land en tuinderijen van boeren.…

Het speelde zich af in 1942, toen ik elf jaar was en grote belangstelling had hoe de oorlog verliep. Mijn ouders woonden met hun vier zoons, waarvan ik de oudste was, in Amsterdam, aan de rand van de stad. De Duitse soldaten die we tegenkwamen waren over het algemeen vriendelijk tegen de kinderen.…

Vanavond sluit de zomertijd Met winst vóór maanden ingeboet: Een vol uur nachtrust komt tegoed Aan wie zich braaf te slapen leit, En zonder erg de morgen beidt. Maar slaaploos blijven wel wij twee: Ik zelf door zoveel leed bezocht Dat ik de kracht niet winnen mocht U uit te leiden tot de steê Waar men in de aarde u onderbrocht. .…

Het speelde zich af in 1942, toen ik elf jaar was. Mijn ouders woonden met hun vier zoons in Amsterdam. De lagere school waar ik op zat was gevorderd door Duitse militairen, dus moesten de leerlingen naar een andere school. De soldaten die we tegenkwamen waren over het algemeen vriendelijk tegen de kinderen.…

De dag lag bleek neer op bleke sponde. De wateren lagen blank onder blanke avond, De lucht was stil van sprakeloze monden, de wolken waren droef van ingehouden tranen. De windevloot, de schepen van de luchtezee, Lagen alle stil voor anker aan de kimmeree. Daar was geen zonnemond de avond rood te kussen; Daar was geen teer gerucht de stilte…

O liefde, die als lijden zijt, Rijs in mijn oog met iedre nieuwe dag, Dat ik de wereld en haar kindren mag Zien in uw licht, een kind dat u belijdt. En laat mij niet alleen, maar in de nacht Daal in de schaduw van mijn koele borst, Dan zal ik veilig slapen als een vorst, Die rust in ´t midden van bevriende wacht. Zo moge ik zijn als dun…

Opeens, met één blik te overbruggen, valt verslonken De straklazuren Roompot tot een kronkelkreek Voor ‘t land van Schouwen als verheerlijkt opgeblonken En stralend aangedreven uit zijn nevelstreek: De witte stranden en de brede berg der duinen Met in zijn laatste plooi het kleine dorp bekneld, De hoeven loofgepluimd binnen haar akkertuinen,…

Het maanlicht vult de zuivere hemelen Met glanzende geheimenis, De luisterblauwe verten wemelen Van Die alom en nergens is. Alleen de grote zonnen hangen Als feller kaarsen in die schijn: De ziel herdenkt haar lang verlangen In niet-verlangend zalig zijn: Alsof van achter diepe slippen Haar dolend tasten eindelijk vond Met haar…

Spreek over dit leed niet, geef het geen naam. Hoe zou het leven in de helle glans Van uwer ziele goedheid? Als eens mans Oud en verkommerd lijf zal 't zonder faam Sterven, als een die na lang, donker trekken Hief tot uw licht zijn brekende ogen wond, En in het land van uw geluk maar vond Een plaats om zijn dode voeten te strekken.…

Nu gij ver weg zijt , komen al de nachten Sluipen door schemerstraat, arm en gehavend, En zij die vroeger zielsverblijde brachten, Bedelen aan dichte deur in late avond. En als ik stille paden wandel, lopen Dagen mij na met uitgestoken handen, Dat 'k voor mijn goud hun povere praal zal kopen, Prijzend hun waar met stemmen van ellende…

O land van bergen, in wat drang naar vreugde Mijn wilde stroom door uw valleien snelde: Een diep stil water dat in 't Noorden welde, Wie maar van ver zijn sneeuwen oorsprong heugde. Daar werd ik heel van de aard, en uit me zelve Waakte ik als uit een droom, een veelvereeuwde, Toen bruisend barstte en wit in schuim versneeuwde Spiegel…

Wanneer komt de Westenregen? En de zoele zonneschijn daarop? Honderd wonderen winterlijk verzwegen Wachten hartediep in knop. Zoveel jaren die almeer ontvankelijk Uwe bodem murwden voor Gods zaad, Stelden u te hulpelozer afhankelijk Van dit aardse getij en zijn verraad. Wat in liefdes hartdoorzonden morgen Tierde tegen weer en wind…

Hoe hebt Ge Uw uur vooruit geweten, En stil Uw taak daarnaar gericht! Elk krijgt zijn deel, elk krijgt zijn plicht Naar diepst behoeven toegemeten. Geen onzer noden is vergeten, En al Uw schemerdoen werd licht. Hoe hebt Ge Uw uur vooruit geweten, En dit laatste voorbeeld ons gesticht ! Waar Ge onder ons hebt aangezeten, Staat in…

Ik was een stil en eenzaam kind, Eenzaam als geen - Gij zong voorbij als een stem in de wind: Nu ben ik alleen, alleen. Gij streek voorbij als een schone schijn – Vanwaar? waarheen? -: Wat kan ik zonder u beter zijn Dan alleen, alleen? Alleen met de zee die ebt en vloedt Op haar gezette tijd, Met de maan die krimpt, met de zon…

Mijn hart wou nergens tieren En nergens vond het vree Dan tussen uw rivieren Nabij uw grote zee, Mijns harten eigen groene land Dat voor mij dood en leven bant. De wind zong door de bomen Tot in mijn stille huis De stemmen uwer stromen, Uw volle zeegeruis: Daar brak mijn hart in zangen uit, Daar werd de stem van 't bloed geluid…

Lijd getroost; want ik zal klaren, Eer uw tranen zijn vervuld, Tot de lach die al uw jaren In zijn éne luister hult. Laat door venstren van uw ogen Open steeds in lach of leed, Tot mij binnen dit bewogen Licht van God, dat leven heet: Als de zon de morgenregen In de middag achterhaalt, Tot de wereld allerwegen…

Zodra hij hem zag naderen glimlachte hij tegen hem. Maar een droeve trek had zich voorgoed in zijn gelaat gegrift. En het leek alsof zijn lichaam overeind werd gehouden door de schouders, alsof het in elkaar zou zakken zonder de wilskracht, die het nu nog voor het zeggen had.…

De vader hield een enorme zeebaars in de hoogte die af en toe nog nazwiepte met zijn zilveren staart en naar lucht hapte met zijn bebloede kieuwen. 'Dit keer had ik hém te pakken,' zei de vader, zich tot zijn zoon wendend. 'Zie je dat ik gelijk had.' Zijn stem en handen trilden nog van opwinding.…

De zoon zag het eiland kleiner en kleiner worden en ten slotte aan de einder verdwijnen, opgeslokt door de immense zee. Dat was het moment waarop hij voor het eerst besefte, in alle helderheid en eenvoud, wat het verlies van zijn vader voor hem betekende.…

Zingen, lief, zich belijden In de naakte heimlijkheid Waar de goden zelf in schrijden Door de godenloze tijden Enkel kenbaar de gewijden Als hun hand de zegen breidt,- Zingen, lief, is zich belijden In zo naakte heimlijkheid! Zingen, lief, is zich versteken In een vindbaarheid zo schoon, Dat naar echo-lichte woon Onder jeugd-en-liefdes…

Maar 't zachte koeren van die duif in de eeuwigheid. Dat steeds weer herleeft als ik een duif hoor koeren en soms alleen al als ik hoogopgaand weelderig geboomte zie. Nijmegen, m'n vader, dat stuk weg, die bomen daar en die duif die koerde.…

Op 7 april 1942 begon jij een dagboek te schrijven. Dit gebeurde ter gelegenheid van een opdracht, die jij van Paul Valéry had gekregen. Hij heeft één van zijn boeken in 1942 aan jou opgedragen. Hij was secretaris van de Académie Française, schrijver, dichter en filosoof.…

. ---------------------------------------------------------------------- uit het werk van de Belgische dichter Eddy van Vliet (1942-2002)…

. -------------------------------------------------------- uit 'Verspreide gedichten' (1942)…

Het waren 100 familiefoto's en twee kleine agenda's uit 1942 en 1943.…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: Enkele gedichten (1942) van J.C. Bloem (1887-1966)…

- - - - - - - - - - -- - - - - -- - - -- - - - - - - -- - - - - - -- - - - uit het werk van Eddy van Vliet (1942-2002)…

Geboren in 1942, ondergewaardeerd in 2012. In de jaren zestig verscheen een single, Telstar, van The Tornados. Heerlijk en eerlijk, instrumentaal beluisterde ik de klanken aan de rand van de radioschaal op schelmenzender Luxemburg. Succesnummer met Heinz op de bas, maar Heinz wilde zingen. Just like Eddie (Cochran).…

Zielen eeuwig geborgen delen In de duisternis van de schacht Hoort de schreeuw van velen Nimmer geborgen altijd op wacht ------------------------------------------------------- Vijftien duizend Partizanen, vochten bij Kerch, Grimea Ukraine Tegen een overmacht van nazies, 1940/45 ondergronds verzet,in de steen groeve, werd gebroken met gas. 1942…

Op 17 april 1942 belandde je in het concentratiekamp Auschwitz. Na twee dagen kreeg je een getatoeëerd kampnummer. Na een maand zware, helse ellende overleed je op 17 augustus 1942 door de tyfus. Je werd negenendertig jaar. Op 6 november 1942 werd Michel direct na aankomst in Auschwitz vergast.…