Alle inzendingen over Angstige momenten

Schoonheid spiegelt zich In 't stille water Jij, het paradijs Liefde weegt de waarheid Tussen goed en kwaad Woorden besluiten Storm of koelte Adem zuivert een Angstig Moment…

afgelopen, maar ineens moet ik denken aan de man, die voor een verjaarspartijtje met een aantal kinderen naar het zwembad ging, daar liep het minder goed af en verdronk er een knulletje, van zeven jaar, de man wordt doodslag ten laste gelegd omdat ie in de sauna zat, tijdens het ongeval, maar ik vraag me alleen af: waar was de badmeester op dat moment…

In het nachtelijk duister komen zij ongevraagd ijle bezoekers uit koud en schimmig duister opdoemend zich beeldend in onzen gedachten zij die bij ons willen zijn met klagend gefluister nachtelijk aanvaarden van hen die wij zijn comprimeren zij kil met wazig aanschijn zoekt de eenzame ziel in rusteloos dwalen opkomend verschijnt zij angstig…

De boer heeft een strafbaar feit gepleegd door met de knuppel op de vooruit te slaan, vertelt een man met een blauwe pet, die volledig voorbij gaat aan de situatie en niet doorheeft dat de familie angstige momenten heeft doorgemaakt of zich in elk geval niet kan voorstellen hoe een mens zich voelt als hij bestolen wordt en zich bedreigd voelt.…

Ik wacht, zo lang Geduldig, zonder angst Ik wacht, weet niet waarop Ongeduldig en bang Ik wacht, Op liefde of geluk? Op verdriet of haat? Maar ben het zoeken vergeten…

Wil op dit moment niemand meeslepen, Niks komt er uit mijn handen, Vind mijzelf niet eens de moeite waard. Mijn hersencellen hebben het niet eens begrepen, Weet niet waar het allemaal zal gaan stranden, Misschien dat iemand mijn herinneringen bewaart.…

Angstig kijk jij om je heen en van hier kan ik zien het is oprecht maar onterecht. Het voelt zo goed ongekend nog niet gewend onbekend zo fijn en lekker is het geen droom? Soms doet een lach al pijn gevoel zo klein en is het even niet meer zo fijn Angstig kijk ik om mij heen...…

Dat geheugen kan enorm groot, maar ook angstig klein zijn. Op het moment, dat je dingen vergeet, is 't niet zo, dat je het niet meer weet?! 't Is dat het niet belangrijk genoeg is om te blijven onthouden, dus wie ben ik dan, om je op je vergeetachtigheid te wijzen?!…

wezenlijk bovennatuurlijk het draagt in mij onschatbare gebaren ik ervaar datgene dat ik als mens wil vasthouden, bewaren nu telt, zegt morgen tegen mij wees niet bevreesd voor het nog ongeschapene onderga onbaatzuchtig en zeker niet bedeesd jouw verloren maar toekomend deel dat zo plots daar is het doet je in tijdloze momenten…

Alles is anders dan het moment ervoor. Sta er even bij stil, het leven gaat door. Sporen van verdriet kenmerken een gezicht. Machteloos zoeken, kijken om zich heen. Volgend het spoor, nu helemaal alleen.…

Verankerd in donkere aarde Voorvaderlijk grillig vergroeid Veilig veinzend bladerpracht Verstrooit verneveld strelende stralen. Om stil bij te staan Tijdelijk geen woorden.…

Heel even maar Dat ene moment De stilte om ons heen Zonder woorden Dat ene moment Dan weet ik meer dan woorden ooit zullen zeggen...…

Als ze maar momenten hadden dan was het nog te doen Momenten zoals pas geleden toen ik jou zag in het plantsoen.…

Het klaart op, de storm gaat liggen, de wind neemt af. Wolken breken, de regen, moet het opgeven. Grijs wordt blauw, De gouden zon, wordt geboren, ik voel de stralen, op mijn gezicht en sluit mijn ogen. Direkt voel ik weer kou, het betrekt, de zon vervaagt. Ik voelde me, intens gelukkig, ...heel even...…

ze er nooit geweest hoe dan ook ik blijf schrijven zolang als woorden raken dus je glimlacht en je denkt maar ik bewaar zeker dit moment…

Het was woensdagochtend, de WSD-werkers zaten juist aan hun welverdiende kop koffie in het hok op de kop van het gebouw. De bomen rondom het park strekten zich uit. Het bankje voor de kleedkamer nodigde uit om gewoon maar even te gaan zitten, om te kijken of om wat te mijmeren in de zon. De atletiekbaan lag er als altijd rustig bij, geduldig wachtend…

Allen, die de maaltijd aangeboden hadden gekregen, waren voor een moment bevrijd van hun eenzaamheid en honger. Een moment dat kennelijk altijd met Kerstmis valt....…

Moment Op een moment als dit heerst de schaduwzijde en voor de sombere blik van jaargetijde een papierdunne verbintenis van gemis. Omdat het zenuw raakt en het hart, achterlaten anders is dan achterblijven rollen de woorden als koorden van onthechtenis.…

nu weet ik pas wat angstig dromen is het gevoel van jou niet vast te houden op het moment dat ik het nodig hebt want jij, jij bent er niet niet hier in mijn gevoel jouw woorden die ik lees geven mij 'n afstand aan die ik nooit heb kunnen dromen ik mis je mis jouw in mijn armen jij, jij bent er wel maar niet meer in mijn dromen…

Ik stond op, besloot filosoof te zijn met eindeloze reeksen vragen en in elk antwoord het venijn van onraakbare diepere lagen Gevangen in de grenzenloze revue op het kantelpunt tussen voorbij en nog te gaan . Wij samen in het nu als splinters in een momentenrij De gesluierde geheimen achter de dood de kracht van zweven en van drijven…

Vandaag draag ik je naar het zacht geurend gras Omringd door het neuriënd geklater van zwoel stromend water vol van al, dat ons te goede was Vandaag behaag ik je tijdens het tortelen der duiven Bij het zingen van de wind dat speels de kragen vindt en het ruisend riet doet wuiven Vandaag vraag ik je Laten wij alleen samen zijn Geef de…

er woedt iets hier van binnen ik raak soms helemaal buiten zinnen het ene moment angstig stil dan weer is er zwaar weer op til. de strijd is losgebrand tussen het gevoel en het verstand van rust is nu geen sprake meer hiertegen heb ik geen verweer.…

Zo gaat het op dit moment in Nederland. De druk die er wordt uitgeoefend op ons de jeugd, maakt mij best wel angstig. De recessie zorgt er voor dat ik mijn dromen en mijn ideeën al weer probeer te vergeten. Hoe moet het nu straks voor ons zijn. Ik was van plan mijn diploma voor bezigheidstherapie te halen.…

in de hof van Eden wanen de zachte bries teder wervelend alom draagt u en mij over bloemenvelden hier ervaren wij nog even de tedere momenten van genegenheid die wij met hartslagen telden tot aan de eeuwige lente…

van weemoed hun komst op een vast moment vragend hoe het met je is wippend op de bank van ongeduld, niet zien je droefenis nou we gaan weer en nog een fijne dag nog snel uit de snoep trommel een traktement Daar zit je dan, geleefd het leven gedanst en gezweet wachtend op het volgende moment van ...…

Terug naar het moment Dat je mij intens beminde Langzaam zweven mijn gedachten Naar een leeg gevoel Toen je weg was gegaan Langzaam zweven mijn gedachten Huilend de tranen die we samen lieten gaan Mijn lijf hunkert naar je lichaam Terug naar het moment Dat je mij intens in liefde nam...…

Het zijn jouw oren, die mij horen Als niemand anders mij verstaat Het zijn jouw ogen die ontdekken Wat zovelen vaak ontgaat Het zijn de dagelijkse dingen Van valse schittering ontdaan Het zijn die tedere momenten Die mijn besef te boven gaan…

Soms hoor ik onverwacht weer achter gewone woorden die je uit een zoveel zuiverder en zachter, adembenemender geluid, dat ik opnieuw naar je moet kijken of ik je nooit tevoren zag. Laat al die jaren maar verstrijken; zolang ik dit bewaren mag kan jou en mij de tijd niet deren: weer voor het eerst met je alleen hoor ik de harmonie der sferen…

Vreemd is het moment dat mij verlaat en vragend achterlaat met zwijgende schaduwen die hun wachten niet laten wachten en sporen wissen met lege blikken die geen helpende woorden achterlaten zolang ik niet meer weet in wiens schaduw ik ben geworden…

De vlinder telt niet in maanden maar in momenten en heeft tijd genoeg…