Alle inzendingen over BROOSHEID

in de dof holle nacht hoorde ik vaag hoorbaar het rinkelende gekras in de balans van dood en leven zilveren sterren geflonker afgewisseld in ijle broosheid bonte bergen in bouwval in het donkere grensland schimmen roerden zich in de bevroren winter adem die stroomde tussen de kier van de deur van leven en dood…

Onbewust van schoonheid noch van broosheid zit hij op bloemen te pronken voert zichzelf dronken; nectar in overvloed. Blind, onbesuisd raakt hij juist in een dartele vlucht door zwoele avondlucht dodelijk verstrikt in het web van de spin. De eindbestemming van de vlinder wordt het vertrekpunt van een verslinder.…

(voor Dorothea Maetzel-Johannsen (1886 - 1930)) Je bent geboren op 6 februari 1886 in Lehsahn. Je vader was ambtenaar van de Raad in Lehnsahn en je moeder kwam uit een familie van leraren. Als kind leed je aan reumatoïde artritis, waardoor je een chronische hartkwaal kreeg. Je was een vroege vogel en je begon dan intens te tekenen en te schilderen…

Wat is ons leven broos als blaadjes van de beukenbomen die dwarrelen in de wind al is de lucht nog vol van zomerdromen... Al is de lucht nog blauw en straalt de zon met vreugde - ons lied is kort van duur hoezeer de melodie ons ook verheugde...…

In het bloeiende weiland aan de zandweg ontwaakte weer nieuw leven. Jonge glimwormen kropen uit hun windseltjes, waarin ze zo lang hadden geslapen. Verheugd begroetten de pasgeboren kevertjes het grote woud van grashalmen en bloemen. Hun vorige leven van larve was helemaal vergeten. Maar nu moesten ze gauw wegvluchten voor koeienkaken. Die geweldige…

Arnoud sloeg zijn vleugels uit en vloog boven de struikjes. Levina verdween uit zijn gedachten. Hij vloog snel heen en weer, in grote bogen en wijde kringen. Zijn keverhartje klopte heel wild. Ook nu klonken geluiden van gevaar in de omgeving. Maar Arnoud had er geen angst voor. Hij was vol moed om van alles te ondernemen. Al hoger en hoger vloog hij…

Dit seizoen ontroert me met haar goudbruine broosheid. Ik loop zachtjes met haar mee en neem dan geduldig afscheid.…

In een stemming van broosheid Eén wereld in tweeën delen Met verdiepte emotie spelen Het is uit met de verliefdheid Het is de winter in mijn buik Stollende prikkelingen Uit met de bindingen Ik ontsnap uit de fuik Ik adem weer de frisse lucht En mijn geest verscherpt zich Het is niet dat ik je beticht Maar het is die drang tot vlucht…

De stilte valt zodra de peer loslaat Zachtjes knapt de navelstreng Geluid gezogen in vacuum Dompelend in water, de broosheid van het bordes Waarover in stilte rollende peren pantoffels - Glijdend door de tussenhemel - Losgerukte stoeptegels uit vernedering - Ellendige cadaverbeelden uit marmer Geen haar op mijn hoofd en een kale hoofd uit haar…

Zoals een zaadpluis door een spinragdraad, De glinst'rende door 't glinst'rende gevangen, Een korte poos stil trillende blijft hangen, En dan langs lucht'ge helling opwaarts gaat, Zo kleeft de mensenziel zich vol verlangen Aan ijle broosheid van geluk, en haat De vlaag van 't lot, die stuk het spinsel slaat En voort haar jaagt tot nooit vermoede…

, sterren en maan overal voel ik mij, ik ben struik en bloem, krekel en spin, zweef boven verre einders, adem zon en wind ik ben de blinde en ziener bedelaar en vrek, speelman en zwijger, wijsgeer en gek ik ben de vrome en goddeloze de levende en dode, ik draag elk moment van het eeuwig bestaan ik ben mijn sterkte en broosheid…

waar haar openheid me nood voel ik de broosheid van haar diepere leven. Haar betreden betekent ieder voetstap omzichtig zetten met het risico te verstoren wat aan evenwicht is ontstaan. Zij wekt het bewustzijn van mijn respect, mijn nieuwsgierigheid naar haar details en opent mijn ogen voor haar zuiverheid.…

In broosheid slaat uw ronde steel de wind van gekruide velden: de roller kwijnt, 't was wis een and're straat...…

leed verzinkend in een zee tranerigheid zuchten golven zich te pletter ze spreekt niet, stelt geen vragen, maar ze verwoest, ze splijt haar gebeeldhouwde torens soms ijselijk gepolijst dan weer doordrenkt haar windzang de broze stilte met twinkelend refrein ze spreekt niet, stelt geen vragen, maar ze beeft, ze breekt als verdoken broosheid…

De oorlog in Iran verschijnt dan niet als een apocalyptisch teken, maar als een herinnering aan de broosheid van menselijke orde, aan de kwetsbaarheid van vrede, aan de noodzaak om telkens opnieuw te zoeken naar een manier van samenleven, die niet door macht, maar door menselijkheid wordt gedragen.…

slechts niet bezwijken onder 't juk, noch laat de ellende niet te zeer onz' broosheid tergen, noch meer dan het vermag wilt niet uw schepsel vergen.…

Het besef van de menselijke broosheid kan mensen angstig maken, maar kan ook helpen om meer open te staan voor het leven als geschenk. Om dieper te genieten van liefde en vriendschap. Om meer oog te hebben voor het geluk dat vaak schuilt in kleine en eenvoudige dingen.…

Maar ook deze verschrikking kan uiteindelijk als gewoon beschouwd worden, zelfs door de ogen van een meisje, dat steunt op dappere broosheid. Zino genoot duidelijk van deze aandacht en jengelde zoals steeds rond haar. Wanneer ze de doffe voetstappen als voorbodes van dreigend gevaar hoorde naderen, besefte ze dat ze moest voortmaken.…

Misschien is dat wel de diepste morele betekenis van oorlog: dat hij ons confronteert met de broosheid van onze ethiek en rechtsopvattingen, en ons dwingt die telkens opnieuw te herzien. En dan is er nog de existentiële dimensie, die zich pas openbaart aan wie midden in de vuurzee van het geweld staat.…