Alle inzendingen over Bevrore

-Je kijkt me niet aan en houdt je ogen gesloten in je bevroren gezicht- “Kijk en luister dan toch!”…

Ik droom weg in een landschap dat bevroren lijkt, waar alleen het geluid van kou bijna te horen lijkt. Waar alleen de eenzaamheid en de stilte regeren, en mijn hart niet meer klopt maar enkel nog zwijgt.…

Sprak jij nog twijfel terwijl warme armen de bevroren nacht weer deed ontwaken lege koude handen morgen ontdooiden getekend in een schaduw van later laat jij gisteren gaan nadat de mist zelfs jouw sporen wist en nu verdrijft langs pijn afgedrukt in tijd is loslaten anders dan dat jij de andere jou mist koud door en door…

Nee, want de ramen waren bevroren, prachtige bloemen op de ramen, nee niet geschikt voor in vazen dat dan weer niet! Met een warme hand op het raam smolt de eerste grote bloem en kon je een klein stukje van de buitenwereld zien, het gras dat niet groen was, maar wit bevroren, de bomen helemaal wit uitgeslagen.…

van absolute verlatenheid midden in de natuur die onverschillig is Het vriest berijpte weilanden weerkaatsen in het licht van de maan Kromme geknotte wilgen vormen aan weerszijden van het pad een erewacht voor mijn langgeleden gestorven ziel Hun kromme takken verwelkomen mij nemen mij in liefde op Bij zonsopgang laat ik mijn bevroren…

Daar zat hij, in de stoel bij het raam glazig kijkend, thee verliezend uit zijn rechtermondhoek, weet ik nog in lichtblauwe pyjama, als bevroren kan je me horen -knikje- kan je me zien knik.…

(voor Edvard Munch (1863 - 1944)) Je bent geboren in het dorpje Adalsbruk, waar je moeder Laura Catherine vijf kinderen heeft gebaard in een kort tijdsbestek, een geweldige prestatie, waar ze ook nog eens de artistieke genen uitdeelde en door haar sierlijke gebaren de huiselijke sfeer opluisterde. Je vader Christian was de zoon van een priester en…

Senryu Bevroren harten ijzige oktober wind snijdt de hartekreet…

achter het vroeg gesloten raam bedrijf ik onverschillig de liefde met roestbruine windvlagen die dode vogels laten vallen tussen bewust verzwegen verzen het huis kreunt niet langer meer om de lege kamer, waar doden ’s avonds wederkeren om slapeloze nachten te vergezellen naar een koud beslagen vlakte de verte duizelt op mijn huid en ik…

Bevroren van binnen Ik loop weg Ver weg in het niets…

één keer slechts beweegt ieder zich met bezielende bagage door de atmosfeer de reis voert langs de eeuwigheid en tijd bespoedigt de tred om uiteindelijk als scherprechter te bevriezen die kou, mensen, ik zou willen weten waarom is dat nou precies de kille angst de me bekruipt wanneer ik stil sta…

elke keer Krijg ik last van bevroren gedachten Ik hoopte steeds maar nu niets meer Als ik denk aan mijn geduld en liefde Hoe ik mijn grenzen heb overschreden Krijg ik last van bevroren gedachten Miljoenen tranen zijn weggegleden…

gevangen in een kubus met muren van ijs bevroren bevroren verstijfd liggend alles horend verstild verstilde woede en verdriet geen woorden meer verstopt verstopt in die ijskubus wanhopig vechtend…

levend door het leven losgelaten van de warmte bevroren aan het ijs slepend langs alle bochten van de zielen zonder warmte later... geleefd langs de bochten van de zielen bevroren aan het ijs maar losgekust door de warmte van een ziel de warmte van elk ZEI-ZOEN…

blind. vader bevroor het kreeg omtrek en wat vormen hij droeg haar naar de dag. een eerste nacht. donker. het kind bevroor de wind liet niets blijken en schoof verder voorbij het veld van verborgen mos. doof. moeders gehoor ik zag een kind sterven en raapte het op onder de onbuigzame boom…

Bevroren in zee Drijven gevangen tranen Gestapeld verdriet…

Bevroren vijver, het ijs rond gouden vormen maakt diepvriesvissen…

zij koesterde achter het raam haar lentekriebels toen zonnestralen op bevroren aarde krokusknopjes voorzichtig lieten opengaan…

als een nieuw laken als bevroren sneeuw als verse chips de innige kus vanuit een verliefd hart…

Het leven lijkt Bevroren, in het ijzige daglicht.…

zwijgende kraaien in broze stilte winters land in roerloze beelden dag en leven schijnbaar bevroren…

Zoute druppels op bevroren aarde brengen zachtheid aan het licht, en geven mijn ziel een stem van pijn die ik te lang bewaarde…

Kan ik jouw hart van bevroren tranen laten smelten door je in m'n armen te nemen en je beloven nooit meer los te laten…

Het is voor uitvoerders van zware (meestal fysiek veel vergende) beroepen volledig terecht dat de FNV eist dat de AOW-leeftijd wordt bevroren.…

harde ondergrond zelf met ’n koele blik maakt ze elk wak weer dicht Haar bewegingen in een trance vol sierlijke elegantie zet zij warmte om naar kou door wijzen van vingertoppen aan alle bomen dan enkel nog maar bevroren knoppen vorst aan top en zonlicht voor eeuwig uit de gratie…

Ik loop over de landweg die her en der bedekt is met bevroren plasjes water. Het ijs kraakt onder mijn voeten. In de verte doemt het geluid van kloosterklokken op. Mysterieus verborgen in het bevroren panorama. Een stel kraaien begint mij krakend te bespotten. Het lijkt wel of de kraaien schelden.…

De stap, niet meer gezet hangt bevroren in het tij dat nog niet keert doch vluchtig aan mijn zij zich schuchter bekend tracht te maken om het voorhangsel te scheuren, mijn hart te raken kloppend in een stille onstuitbare cadans glijden onblusbare lichtstralen dieper binnen troostomrand verpakt bieden ze een nieuwe kans om opnieuw…

Maar zonder mijn warmte was je bevroren. Ik had ook bevroren moeten zijn, maar ik rende en huilde en gilde. Jij niet. Jij bleef staan en wachtte. Op mij? Op wie? Ik ging naast je staan en zachtjes praatten we over dingetjes. Over kleine gebeurtenissen en over andere mensen. Maar nooit over jou of mij.…

wintermorgenzon doet gouden nevel stijgen;- feeën in het bevroren bos.…

aan schotsen van wangen hangen pegels bevroren verlangen gegijzeld uit grijs loden ogen zichtbaar bedrogen ontdooien verboden…