Alle inzendingen over Bevroren hartstocht

(voor Edvard Munch (1863 - 1944)) Je bent geboren in het dorpje Adalsbruk, waar je moeder Laura Catherine vijf kinderen heeft gebaard in een kort tijdsbestek, een geweldige prestatie, waar ze ook nog eens de artistieke genen uitdeelde en door haar sierlijke gebaren de huiselijke sfeer opluisterde. Je vader Christian was de zoon van een priester en…

De hartstocht is een dievenlaan; zij werpt al haar licht naar één kant, terwijl heel de verdere omtrek donker blijft.…

Hartstochten hebben evenals de zee hun eb en vloed.…

-Je kijkt me niet aan en houdt je ogen gesloten in je bevroren gezicht- “Kijk en luister dan toch!”…

Ik droom weg in een landschap dat bevroren lijkt, waar alleen het geluid van kou bijna te horen lijkt. Waar alleen de eenzaamheid en de stilte regeren, en mijn hart niet meer klopt maar enkel nog zwijgt.…

Sprak jij nog twijfel terwijl warme armen de bevroren nacht weer deed ontwaken lege koude handen morgen ontdooiden getekend in een schaduw van later laat jij gisteren gaan nadat de mist zelfs jouw sporen wist en nu verdrijft langs pijn afgedrukt in tijd is loslaten anders dan dat jij de andere jou mist koud door en door…

Nee, want de ramen waren bevroren, prachtige bloemen op de ramen, nee niet geschikt voor in vazen dat dan weer niet! Met een warme hand op het raam smolt de eerste grote bloem en kon je een klein stukje van de buitenwereld zien, het gras dat niet groen was, maar wit bevroren, de bomen helemaal wit uitgeslagen.…

Liefde is wat ik voor jou voel Je raakt mijn hart op de juiste plek Diep van binnen, dat is wat ik bedoel Jouw lach maakt mij helemaal gek Het is heerlijk om met jou samen te zijn Dan voel ik een warme hartstocht Je maakt mij blij en ik voel mij fijn Jij bent de ware waar ik naar zocht Je weet dat ik heel veel van je hou De liefde voor…

Waar het dovende vuur van hartstocht de warmte mist van onversneden liefde, daar spelen ego’s hun macaber spel van compromissen met pijnlijk winstbejag en trekken zielen gekwetst zich terug achter de grijze sluiers van een winters landschap…

Omarmd in zwoele zomernacht lagen wij loom in de koelte van een appelboom tot plots bliksemschichten de hemel deden oplichten en onze droom werd vastgelegd in een flits van hartstocht.…

Mijn fantasie zwierf deze nacht naar een ver gedachten land ik zag daar twee rivieren innig meanderen rond de boezem van een berg die eenzaam in de wolken piekt en ik hoorde daar dromen stromen klateren door ravijnen die schuimende wateren hartstochtelijk storten in het blauwe meer en ik voelde mij onverzadigd, ik wilde meer en meer…

De mens is maar juist zo fatsoenlijk als zijn hartstochten het toelaten.…

Er is de hartstocht die een mens tot hier en tot dit nu ooit heeft geboeid en ook geleid, tot hier waar bloemen leven, mens en dier maar waar ook alles voor het sterven werd bereid. Nu is de dood gekomen in de nacht en weet ik niet meer waarop werd gewacht, maar 't vuur zal branden onder d'as al wordt er niets meer zoals 't was.…

Kom op me Jouw hartstocht Opent mijn verlangen Ik wil je helemaal. Kom in me Ik heb je nodig Mijn vrouwelijkheid Bestaat alleen voor jou. Kom naast me Vergrendel jezelf Aan mijn liefde Ik ben voor altijd van jou…

die in een boog van verrukking elkaar herkenden de welving van je lippen deed me blozen als een puber je hand zocht die van mij een sensueel spel van vingers erogene zône hypnotiserende blik laat me niet los dichter, nog dichterbij hartstocht bedwelmend proevend van elkaar hongerend naar meer voerden onze lijven het hoogste woord…

Passie, Jouw lichaam zo volmaakt. Glijdt zacht onder mijn hand. Elk gevoel in mij is ontwaakt. Mijn zinnen staan in brand. Twee mensen zoeken elkaar. Op de drempel van liefde en wellust. Lichamen strelen, vinden elkaar. Intens worden deze geblust. Vonken spatten in een vurige vulkaan. Ik kus je ronde borsten je buik je gezicht. Totdat…

Laten we dus de middelen bestuderen om de hartstocht te ontwikkelen, en niet die om ze te onderdrukken.…

Je sleept me mee naar een wereld van gevoel zonder woorden, je weet wat ik bedoel die echte hartstocht, dat maak jij in mij vrij. Dat intieme is er alleen tussen jou en mij!…

spelen op de man wilde zij, hartstochtelijk, het kwam er niet van dat was geen wonder, want de missionaris hield haar eronder…

doos Beste beelden en emoties, tomeloos En het kon nog langer worden uitgebreid Eigenlijk probeerde ik nog veel te veel In de korte regels van een blij sonnet Bij elkaar te proppen, zinnen dichtbezet En, geloof me, toch was elk woord essentieel Wie kan zich beperken tot de kortste zin Zich nog houden aan een waardevol begin Als de hartstocht…

Dit moment van hartstocht doorklieft mijn hoofd, rilt langs mijn schouders, brult in mijn buik, ontspoort mijn lendenen, hervormt mijn lichaam, laat mijn huid branden, en ik laat je toe... onstuimig en teder, puur en hard, in mijn wereld, de hemel voorbij.…

Liefdevol gekust Liefdevol berust in het onmogelijke Hartstochtelijk omarmd hartstochtelijk verwarmd voor even Liefdevol gevoeld Liefdevol bedoeld Toen ging je...…

Als je stopt en de dagen bent vergeten waarin je zo gelukkig en bevlogen in de liefde werd gezogen. Daar zeker wist te weten “er is een hart dat voor me klopt.” Als je afnokt kijk dan niet nog even om laat noch de kwestie langer zweven als het geen leven meer kan geven Beter je toekomst te zeggen, “ik kom” dan dat je in het verleden…

't was eerst maar een spel werpen met bloempjes spelen met woorden eerst een beetje eigenliefde dat we ontwaarden in elkanders ogen waarin we steeds dieper konden verzinken de kalme golfslag die 't zandstrand kuste werd geleidelijk opgejaagd door westenwind en schuimtoppende baren verhieven zich en 't water spatte vermengde zich…

van absolute verlatenheid midden in de natuur die onverschillig is Het vriest berijpte weilanden weerkaatsen in het licht van de maan Kromme geknotte wilgen vormen aan weerszijden van het pad een erewacht voor mijn langgeleden gestorven ziel Hun kromme takken verwelkomen mij nemen mij in liefde op Bij zonsopgang laat ik mijn bevroren…

Daar zat hij, in de stoel bij het raam glazig kijkend, thee verliezend uit zijn rechtermondhoek, weet ik nog in lichtblauwe pyjama, als bevroren kan je me horen -knikje- kan je me zien knik.…

Senryu Bevroren harten ijzige oktober wind snijdt de hartekreet…

achter het vroeg gesloten raam bedrijf ik onverschillig de liefde met roestbruine windvlagen die dode vogels laten vallen tussen bewust verzwegen verzen het huis kreunt niet langer meer om de lege kamer, waar doden ’s avonds wederkeren om slapeloze nachten te vergezellen naar een koud beslagen vlakte de verte duizelt op mijn huid en ik…

Ik heb altijd de dwaasheid der hartstochten verkozen boven de wijsheid der onverschilligheid.…

Bevroren van binnen Ik loop weg Ver weg in het niets…