Alle inzendingen over Brief uit den vreemd

Brief uit den vreemde Ik woon hier in een stad zonder water, de bron is besmet. Stad van zand, zonder herinnering, niets dan zand. Woestijn zonder weg, en boven de ruïnes wijkt de hemel. Stinkende stad, strontstad! De kadavers rotten weg op straat! Ik ben verwikkeld in een vreemde, verre onderneming. Ik handel in het ongekende...…

Karsten Klein, wethouder Jeugd, Welzijn en Sport te Den Haag, ziet wel iets in mijn werk- en levenservaring. Den Haag is op zoek naar vrijwilligers, aldus een door deze wethouder ondertekende brief. Vreemd, toen ik op zoek was naar werk vielen dergelijke kwalifikaties mij nooit ten deel. Karsten kan barsten, arrogante zak hooi.…

Immers, de reden om níet in het leger te willen lijkt mij voor de hand liggen, ik hoef niet naar den vreemde om daar vreemde mannetjes en vrouwtjes af te schieten.…

Dit was een vreemde zet van Yuriy. Hij besloot een kort antwoord te sturen. “Hoi Yuriy, heb je mijn vorige brief niet gehad? Wat stond er in die aangetekende brief? Bjarne Gosse” Nu was het afwachten wat er zou gebeuren.…

Ze schreef er over in haar brief.…

Het was een brief van Lalaki Intumwa. Een gevoelige intelligente brief, dat was op zich geen bezwaar, maar het vreemde was dat hij een gedeelte van de brief al eerder gestuurd had. Dat was vreemd. Was hij al vergeten dat hij dat had geschreven? Wilde hij nogmaals de nadruk leggen op de dood van zijn vader en de betekenis daarover voor hem?…

Het is mogelijk een druppel op een gloeiend hete plaat, maar hopelijk dringt er toch eindelijk iets door in de botte hoofden van de verantwoordelijke politici in Den Haag.…

Ik zou zo graag vreemd willen gaan. Maar ja, ik heb geen relatie...…

Vreemd en onbegrijpelijk. Heengegaan. In het huwelijk van Ewoud en mij zijn kinderen ter wereld gekomen. Bij alle dankbaarheid vonden we het vreemd en onbegrijpelijk. ,,Hoe wonen dood en leven in elkaar", las ik eens.…

Vreemde tegenstellingen. De kleuren straalden warmte uit, maar de uitdrukking van het portret was kil.” In een nacht tegen het einde van de julimaand droomde Bjarne dat hij een brief schreef aan de mysterieuze Gerard Vroeg, met wie hij de liefde voor populaire muziek deelde.…

Het is een vreemd, beangstigend gevoel om slechts na een korte, maar diepgaande verkenning van en vereniging met het andere, dit in de kiem terug te vinden op de plek van waaruit je vertrok,.... alsof je je tijd hebt verknoeid.…

Blijkbaar gaan die dingen in fases. Na de huwelijken, de baby's en de sterfgevallen, is het nu de tijd van de scheidingen aangebroken. Voor de onwetende derde partij soms een behoorlijke schok, want je bent die namencombinatie zo gewend, en dan is het ineens afgelopen. De een vertelt duidelijk aangeslagen van de twijfels over de beslissing, de ander…

Lieve moeder, Het wordt tijd u weer eens te schrijven. U bent vast erg benieuwd naar hoe alles hier gaat. En naar de bestemming van uw klein kapitaal! Wel, het gaat hier reuzegoed. Juist op tijd voor de feestelijke opening van de ‘Passage Parisien’ hebben we het binnenwerk afgekregen. De muren zijn prachtig geel, licht zoals het advocaatijs waar…

Toch weet ik mijn plaats als winkeldienaar en waak ik ervoor mijn gasten te laten merken dat hun wereld ongevraagd de mijne binnendringt. Het is gewoon een kwestie van onderscheid aanbrengen tussen opslaan van informatie die van belang is en voor mij bestemd, en als water laten afglijden van woorden die niet van betekenis kunnen zijn voor mij. Het is…

Dag meis, ik ken jou niet en jij mij evenmin. Maar heb wel contact met je moeder die intens verdrietig is met wat er nu allemaal gebeurd. Dat is de reden dat ik je graag wil schrijven want weet je, ik heb een aantal kleinkinderen in jouw leeftijd, waarvan er ook 2 te maken hebben met een scheiding tussen pappa en mamma. Een scheiding is nooit leuk…

''Dag mevrouw, hier met het kabinet in Den Haag.'' ''Sorry, dat geloof ik niet, u maakt een geintje.'' ''Neen mevrouw, namens de minister-president mag ik u met een echtgenoot uitnodigen een rondgang te maken in de Tweede Kamer van het parlement. U krijgt nog een brief, waarin de dag en het tijdstip staat vermeld.…

Hij stierf in erbarmelijke vereenzaming in 1943 te Den Haag. Hij was nog het gelukkigst geweest in de weidse natuurbeleving van Walcheren.…

En vreemd genoeg rolde zich voor zijn ogen de film “ Paramatta”(Zu neuen Ufern**) af. Ach, nu herinnerde zijn lange-termijn geheugen zich de mooie, zware, meeslepende stem met die rollende “r”. “Yes, sir”***. Ach, en al die andere wondermooie liederen van haar. Reïncarnatie van een stem.…

“Pas op Bjarne, hij heeft connecties in de onderwereld” eindigde de brief. Het deed Bjarne iets, deze persoonlijke openhartige brief in gewone mensentaal geschreven. Hij had een fascinatie voor de stoere Maarten, en deze fascinatie was door de brief groter geworden. Hij legde de brief in de map die hij speciaal voor brieven had.…

Ik zag drie brieven in plaats van één brief. Dus stopte ik ze alle drie in mijn broekzak. Mijn moeder keek me vreemd aan toen ik zei even naar mijn eigen huis te willen. ‘Wil je niet naar ons huis, kindje?’ ‘Nee, ik wil even alleen zijn’, en zonder haar antwoord af te wachten liep ik naar buiten en stapte mijn auto in.…

Ik keek haar achterna en dacht bij mijzelf: dat is nog eens een vreemde Dame!…

Gisteren zat ik bij een college van Hillie Aaldering, psychologe uit Amsterdam, die in Groningen in het Engels kwam vertellen over Conflicts within groups. Naast mij zat een jonge Chinese vrouw. Althans, haar uiterlijk was Chinees. Ze sprak Engels. Goed Engels. Dat weet ik, want ik heb korte gesprekjes gevoerd van het niveau: ‘is this seat taken?’ Glimlach…

Had het wel enig effect voor de man in zijn cel, dat een Nederlands mens hem een armzalige Engelse brief schreef? Ja dat had het dus, hij schreef een enthousiaste brief terug. Kennelijk was haar Engels niet zo bar slecht. Milo Rose heette hij, toen zijn brief kwam wist ze dat ze door kon gaan met schrijven, het had dus wel degelijk effect.…

Hij dacht na en ging weer naar de koninklijke bibliotheek in den haag.…

Ik ben soms net een draaitol, ik tol maar wat rond in de tijd die mij gegeven is. Dat ik een nachtdier ben, is mij inmiddels goed duidelijk, ik onderhoud de meest gevoelige contacten met gierzwaluwen, egels, mollen, poesen, uilen, vleermuizen, ratten, wilde zwijnen, nachtvlinders, ongedierte. Slangen ook. Kruip graag met hen door de kietelende heidestruiken…

Een brief van de UWV windt er geen doekjes om, deze maand krijg ik mijn salaris tien dagen later, met de mededeling dat ik voor die 10-daagse overbrugging een voorschot kan aanvragen van 200, 400 of zelfs 600 euro. Dat betaal je daarna over 5 maanden gewoon terug natuurlijk.…

Een vreemde, maar wel leuke gedachte. Kim zit thuis nu, met haar moeder en de kids. Ze was weer zo moe en is geloof ik eerder in slaap gevallen dan Noa. En zo dwalen mijn gedachtes af, terwijl het slechts anderhalve minuut lopen is van de parkeerplaats naar het café. En ik wil niet dat mijn gedachtes zo snel weer afdwalen.…

(Ik heb deze brief ooit gevonden op een Amerikaanse site. Vervolgens vertaald in het Nederlands en herschreven, aangepast op andere situaties en herschreven naar andere waarheden.) (De oorspronkelijke ( amerikaanse) auteur is dus onbekend, maar zijn/of haar brief is dus niet meer 'mijn' brief, zoals hierboven vermeld).…

Ik verbrand de brief en staar naar de rook die hemelshoog opstijgt.…

Beste Cor Jan van Zwol, Een aardig “Gefeliciteerd Wendy, met je behaalde titel Columnist van het jaar” zou je niet hebben misstaan. Het zou zelfs leuk zijn geweest. Maar nee, in plaats daarvan trek je van leer in een aanvalscolumn met een hoog en-toch-ben-ik-beter-dan-jij gehalte. Jammer, dat je je als winnaar van het zilver zo laat kennen. Jammer…