Zondag 9 maart 2025
Het had er alle schijn van dat Bjarne Gosse in het datingsverkeer op het internet als een aantrekkelijke prooi voor oplichterij werd gezien. Dat kwam waarschijnlijk niet door zijn uiterlijk, door tijd en ellende aangetast, of door zijn financiële middelen, door armoede en omstandigheden nihil, maar simpelweg door zijn gevorderde leeftijd. Er werd wereldwijd gedacht dat oude mannen de schaapjes op het droge hadden en dat ze beschikten over een aanzienlijke hoeveelheid geld. Hoe konden ze anders zo oud zijn geworden was de simpele gedachtegang van menige bedrieger.
Het was voor Bjarne niet anders geweest dan iedere maand de touwtjes aan elkaar knopen, zoals dat werd genoemd wanneer je moest passen en meten om financieel rond te komen aan het einde van de maand. Sinds hij gestopt was met het roken van tabak lukte dat steeds beter en had hij beslist niet te klagen. Geld groeide immers niet aan de bomen, en hij mocht dankbaar zijn dat hij de crisis had overleefd met zijn zuinigheid en primitieve gewoonten. Een koelkast had hij, in nog redelijke staat, van een bevriende kameraad gekregen. Er zat ook een diepvries gedeelte in, dus daar konden de restjes voedsel in bevroren toestand worden bewaard.
Een nieuw bericht uit het land met de bergen deed de gemoedstoestand van Bjarne lichtelijk in het negatieve doorslaan. Het was een brief van Lalaki Intumwa. Een gevoelige intelligente brief, dat was op zich geen bezwaar, maar het vreemde was dat hij een gedeelte van de brief al eerder gestuurd had. Dat was vreemd. Was hij al vergeten dat hij dat had geschreven? Wilde hij nogmaals de nadruk leggen op de dood van zijn vader en de betekenis daarover voor hem? Het was hoe dan ook vreemd, en gezien de omstandigheden op het internet ook verdacht. Bjarne besloot een paar dagen te wachten met een antwoord om te onderzoeken wat zijn eigen gedachten over het gebeuren zouden zijn. Ondertussen werd het tijd om weer eens een brief te sturen naar Mukhammad in Kazachstan.
Hallo Mukhammad,
Het is vandaag zondag 9 maart van het jaar 2025. Door omstandigheden ben ik er niet eerder toe gekomen om je te schrijven. Jouw laatste brief ging over de verjaardag van jouw werknemer. Wat leuk dat het een gezellige dag was.
Ik was vandaag gedichten aan het lezen, zoals ik wel vaker doe wanneer de dagelijkse beslommeringen zich voortslepen door de tijdgeest van deze periode. Ik kwam een gedicht tegen dat me raakte door de diepe betekenis.
Ik wil het graag met je delen:
Zwarte lente
In de zon is de dood begonnen.
Hij heeft het zoete vreten aangevangen.
De warme velden worden donker overronnen.
Wij lopen nu met vrome voeten over naakte wegen
en zijn van zijne majesteit doorzegen.
Ergens is er een onderspit gedolven.
En iedere vrouw is ons genegen
haar bloed te mengen met de zwarte zonnen,
die van de zomen van ons bloed zijn opgestegen.
O lente, zon-bedronken en van donker overrompeld.
Schrijver: Gerrit Achterberg
Hoe is het in Kazachstan?
Groet, Bjarne Gosse.
Toen Bjarne zijn briefbericht naar Kazachstan had verzonden, via de mailbox op zijn computer, kon hij de verleiding niet weerstaan om nog eens naar de foto’s van Lalaki Intumwa te kijken in diens laatste bericht. Het was ongelooflijk, de aantrekkingskracht was enorm. Hij moest extra op zijn hoede zijn. De man uit het land met de bergen was niet alleen erg wijs, alles wees erop dat hij ook fysiek zijn mannetje stond, met een aantrekkingskracht die er niet om loog.
Geplaatst in de categorie: internet
internetcorrespondentie
16
Geef je reactie op deze inzending: