Alle inzendingen over Bruis

EEN LIED IN 1840. Kan het zijn dat de lier, die sinds lang niet meer ruiste, die sinds lang tot geen harten in dichtmuziek sprak, weer opeens van verrukking en hemellust bruiste, en in stromende galmen het stilzwijgen brak? Kan het zijn dat een ader, verstikt en vergeten, schoon eens mede van jeugdige zangtonen vol, thans opnieuw, door een…

' 'Veldzicht,' zei de commies, die verlangde van de heer Bruis af te komen, daar hij aan zijn dobber meende te merken dat hij beet kreeg; 'neen, menheer; dat is mij onbekend.' De heer Bruis wandelde op.…

' zei Bruis; 'is er niemand in de tuin?…

De heer Bruis voelde al zijn bloed naar 't hoofd stijgen; want het was de stem van de zesjarige knaap, die zo ras zijn vader de hielen gelicht had, natuurlijk was losgebroken. De heer Bruis draaide zich naar alle kanten om, ten einde de kwajongen te vinden, maar hij zag hem niet.…

Ik bruis, kook en walm maar al te vaak. Jij verzacht dan kalm de wrange smaak.…

Ik bruis, kook en walm maar al te vaak. Jij verzacht dan kalm die wrange smaak !…

Geen schuimkop en bruis, bad uit mijn jeugd teilen van zink en roest: wasbeurt thuis Afgedroogd bij een buis Kachelpoets en ruitjes van mica…

Na eenendertig saaie voetbaldagen Viert Nederland uiteindelijk spontaan De grabbelact van goalgorilla Kahn Als hebben wij de Mannschaft zelf verslagen Alleen Prins Claus ligt met een Aspro Bruis Ter observatie in een ziekenhuis…

verzonken in dalen van stemmen gegil tegen de geest van vandaag gelegen in enkele uren muren heropenen traag want verberg de tonen van klinken bruisen de zinnen weer weg zijn woorden bedenken het wezen geprezen in zijn onderweg…

Voor jou mijn lief hier op het goudgele strand met een blik over de zilte zee bespeelt wind gevoelig je haren bruisen golven de achtergrond dansen vissen er de tango krijsen meeuwen voor jou uit volle borst hoog en laag het lied over de lente…

Waar wortels knagen en water kabbelt Waar schoonheid behagelijk siert Waar vroeger nu is en vandaag regeert Het is fijn in mijn stad te zijn Waar markten bruisen Schoonheid aanschouwend Torens nog echt zijn en mensen zo klein Mijn stad Mijn thuis Mijn spiegelbeeld Voor en na het slapengaan…

Vol leven deinen zilte golven de wals met gezang ritmisch rollend tot rul zand bruisend de lucht warm vol ritmische tonen diep tot achterland gebriest deze zwoele tonen gehoord door een ieder warm ontvangen verstevigd dit ritmische bruisen mens band…

toen ik dacht dat je zei dat je hier wel blijven kon zag ik sterren schijnen een lichtend pad over ons samenzijn hoorde ik rivieren bruisen hoe het water zich met volle kracht schuimend op de rotsen gooit en wij daarboven onroestbaar toen ik dacht dat je zei diende je mij te corrigeren het nalaten van dat kleine feit die ochtend in een…

Ver weg het bedwelmend bruisen Van de zee: haar vage geluiden Eentonig, versmelt met het ruisen Van het bloed, zo warm en duister. In het duistren en het ruisen Een buigend mens, arm en donker... Op een heuvel stonden drie kruisen. Gij leed daar, ik weende er onder.…

zij zoeken zeldzaam lila langs eeuwen schelpenstrand het blauw gevuld met meeuwen zo wit als zilverzand een V-formatie vliegers verjaagt de winterkou met zuiderzonnewarmte vanuit een hemels blauw het bruisen van de golven die breken op de kust het ruisen van de harten die ademen naar rust waar komen al die spetters die glinsteren…

ik zal op onbegane grond staan Ik zal mijn kolk doen bruisen! Droom, droom laat mij niet in de waan.…

de dag begon zoals een dag begint het vaste ritueel, dezelfde vloeken je bent nog uren naar jezelf aan ‘t zoeken de spiegel huilt, je laat een boer, een wind het leven leek een bokkenpruik met luizen maar dat veranderde die dag spontaan vergeten was de smaak van levertraan en zelfs een grijs Den Haag begon te bruisen wat deden al die ‘pakken…

flauwe winterzon heeft zo hoog ze kon haar rokken opgetrokken ze flaneert nu langs de lanen ze spiegelt in het helderblauw en kleurt het grauwe laken ze schudt nog even gauw wat witte vegen van de daken haar frisse adem blaast het water van de vaten die haar goudgeel vocht met het witte schuim in kristallen glazen koel bruisen…

over de pest en etterbuilen al het groen en pril geweerd gortdroog en veel erosiebruin Ik volg de sporen van de bron ooit de zekere oorsprong van omhelzing en minnekozen waar de aarde ooit bezong de toverpracht van lila rozen altijd de glimlach overwon Ik voel de jongste regen sproeien aanschouw het sterven van het as hoor zacht bruisen…

Ik heb de zon zien schitteren vandaag door afwezigheid zag wel de maan branden uit nieuwsgierigheid ook zag ik sterren glitteren ver vanuit diep duister het verleden zichtbaar als licht gefluister Ik hoorde de golven vandaag zacht zilt ruisen heel kil neerslaan op het strand een melodie bruisen zinkend door zand Ook de wind bewoog…

Een maan schemert vaal, ver en vaag vertrouwd Dan, voorbij een laatste bocht, de waterval een nevel verbergt de eeuwige diepte ik ontwaak uit die koers en even later zal stroomopwaarts, waar alles kolkte en zwiepte de tocht weer bruisen, de wind mij restaureren ik zal je kussen, weer stralen en mijn God vereren.…

Kan ze in wilde stromen bruisen, Plettrend, waar ze weerstand vindt - Strelend ook als lentewind Kan ze fluisteren, kan ze suizen, Wáár zij, in 't bekorend lied, Deugd en Schoonheid hulde biedt. Neerland! leen uw luistrend oor Aan de zangen van 't Verleden: - Dring de rijke taal van 't Heden Diep in ziel en zinnen door!…

Ik voel geen kou, pijn en tegenslag, Ik bruis, ik praat, sprankel en lach. Ik heb weer lief, ik geur, ik kleur en beur jouw last mee op mijn rug.…

Ik raas blind naar de regen Gerommel mengt zich door grijs Ik borrel en bruis en behaag Het verwende kind en vind het bewijs Van de kwaal in mijn maag Waar zij verzuurt en gist Tot ik me op blote voeten waag Over sintels, distels, grint Pijn is waan, een beetje boeten En wie bloed en koud zweet verdraagt, bezint Zal nooit meer naar de honden…

Zoals de solist die glundert na de laatste noot Zo voel ik het bloed bruisen Lees het geluk op de tanden. Gisteren was ik een clown zonder publiek Ik zwierde met witgeknepen vuisten. De lippen dun, de kaken wijdgesperd.…

van de kleine ondergrondse daden maar ze komen aan de oppervlakte als verdwaalde eenzame nomaden krachtig zoeken ze naar een behuizing voor de toekomst, om te kunnen leven vol vertrouwen een gezin te stichten ook om hechte vriendschap weg te geven uit dit nieuwe zijn groeit harde vrijheid dansende beweging, hoge golven bruine poelen bruisen…

Ik zag niet enkel, ik hoorde ook België bruisen van het leven. Ik hoorde een overgang van Oost-Vlaams naar West-Vlaams. Gesprekken over frieten en bouletten, over wat nu precies een pekelharing is: Jongen: "Nonkel, wa is da, ne pekelhoaring?" Tante: "Ge moet da in a frigo zette." Jongen: "Nonkel! Wa is da? Is da vis?…

Je probeert ook eigen diagnoses te stellen van je toestand en je kan het je ook niet laten een beetje te zelfdoctoreren: cola zonder bruis, boterham met speculaas… Het zou moeten helpen afgaande op google. Je wijt het bijna op een depressie. Het psyche moet er toch ook iets mee te maken hebben? Waarom is het verdomme allemaal zo zwaar?…

Plots schuimt het vlokken in zijn opwaarts bruisen... Hij rijst ten oever, daar zij de armen langt*... Voor veertooi mocht ambrosisch* schoon hij tuisen*, Toch blaakt ze, als zij haar god ten boezem prangt. Heur hals omkromt de hals des liefdezieke, Waar trillend die de jonkvrouwe overhangt, Ze gants* beschaûwend* met verbrede wieken...…

De tegenwoordige tijd en de aankomende tijd bruisen en zijn levendig, er kan nog van alles veranderen en gebeuren. Je lijkt die tijd in de hand te hebben, alsof je het nog kunt sturen. De aankomende tijd, is voor mij een geval dat onderhevig is aan mijn emotionele gesteldheid, het kan alle kanten op.…