Alle inzendingen over Claes

Aldus, kort door de bocht, de lezing door Paul Claes van het door hem als ‘Het Barre Land’ vertaalde gedicht. Paul Claes is een bedreven en gedreven vertaler. Nu hebben we van zijn hand een vertaling van ‘The Waste land’ in een tweetalige uitgave.…

Ik heb niet geslapen vannacht. Honderd maal heb ik haar in gedachten omhelsd, duizend maal heb ik haar naam gefluisterd. Waarom heb ik haar alleen naar haar kamer laten gaan? Wij hadden nu samen in dit bed kunnen liggen. Ik had haar harde heup gevoeld, ik had haar buik gestreeld, ik had haar knop voelen zwellen in mijn hand.…

tussen pikkelpoort en hemelsleutel zit ik onder de lindeboom getrakteerd op een pianospel via het open raam en een zachte bries die mijn gedachten even naar het kamertje van Ernest Claes leiden en hoe heet het daar wel moest geweest zijn toen hij zijn Witte schreef dan zwerf ik verder naar het kerkhof waar hij in goed gezelschap van…

Claes heeft prachtig werk geleverd, maar Rimbaud veel meer dan prachtig! Dat was ook zijn drijfveer om dit uitzonderlijke, bovenliteraire werk te vertalen. Bevlogen adoratie.…

Verre van ons te hinderen, wakkerde het verwarrende verschil van kleding en geslacht onze verbeelding aan. Wat een verrassing was het voor mij om onder het losgeknoopte uniform de zachte zwelling van een boezem te ontdekken! Wat een vondst was het voor haar om door mijn rokken heen het geheim van ons onderscheid te voelen!…

Een katholiek wordt begraven. Een vrijzinnige wordt gecremeerd. En een groene wordt gecomposteerd.…

Desalniettemin staat als een paal boven water dat Paul Claes minstens zijn eigen ziener is.…

. -------------------------------------------------------------- Over dit gedicht zegt Fa Claes zelf: 'Dit gedicht gaat over mijn jonge jaren. Het was de tijd van ongebreideld menselijk en esthetisch genot aan het grootste wat we kenden.…

Juni-zalving, laatavond. Aarde en hooi, geurzomer, aureool. Canada eenzaamt. Grasland strekt. Veld: groen vegeteren. Achter horizon hoeve, gehurkt. Luifel spar en vogelkers: bosrand, mijn rug. Geduld. Geweer en ik: de hand op het leven. Schot spat avond uiteen. Veld, hoeve, bomen ontploffen, vallen op hun plaats terug. Stilte likt…

Als ik de moord heb aangezegd, mol: gedaan met leven. Mijn spa en ik houden de wacht. Hij wroet. Ik zwik. Zwart glanst en spartelt bovengronds de onderkruiper. Korte reflex. De spa met één steek breekt je rug. Je ligt. Je ligt gelaten. Slap in mijn hand je dood. Ik sta en kijk. Slechts de verklaring is ontgaan. Ik huiver als…

De morgen plooit zo moeilijk open. Niet dat de zon niet begint, de schaduwen geven weer diepte tussen de blaren en van grauw worden de papavers rood. Niet aan het licht, niet aan de verre geluiden, niet aan het zwijgen van de vogels. Gelijk altijd is alles hier aanwezig in al zijn gemis, de schuld van gebreken, van ongekende afwezigheden…

Wie zorgde ervoor dat je uit het nest viel, opgepakt werd en bij je poot in de kersenboom gehangen? Hoelang heb je getracht te vliegen? Je noodlot: te kleine vleugels voor te grote zwaartekracht. Je fladderde tot in het zomerse late donker van de nacht, verschrikkend en verschrikt. Toen werd het stil. Zachtmoedig streelde tijd de troost…

(Opa, 66) De merels, dat zijn kerels, die dansen heel de dag hier rond en trekken pieren uit de grond met hun bijzonder lange mond. (Tom, 6) Oei, opa, ben je gek? Wat hebben vogels aan de voorkant van hun kopje staan? Een bek!…

Het gat in de grond het beloofde licht aan de uitgang de donkere gang de groeiende duisternis de langzame versmalling het kruipen diep diep in het donker de omklemmende wanden de beklemmende lucht de benauwende vernauwing vooruit vooruit in het donkere gat geloof onwrikbaar vastgewroet radeloos redeloos hopeloos wanhopig tot je razend-heilig-waanzinnig…

Het is lente aan het worden, straks ga ik in de tuin het onkruid wieden tussen de rozen, de papavers, de primula’s. Dan komt die steek van pijn: er is veel meer te wieden waar ik niet bij kan, aan mijn binnenkant. Wanhoop slaat mijn handen voor mijn ogen als ik bedenk: wie in de grootstad, in de wereld, extirpeert het onkruid mens.…

Het is winter en zomer geweest, zachte dagen die met uitgestrekte hand ons offers brachten. Wij zaten eromheen en proefden de wijn, de kaas, het brood, de kruiden. Warmrood de vruchten en vreugden, de jubel van lief en geliefde, de triomf van bekrachtiging, kinderen, onze kinderen, mensen een stap verder dan wij. Het is oorlog en vrede geweest…

Het huis zegt: “Jij!” en ik verklaar je heilig en wild in elke kamer en in ieder bed. De lakens aan de kant gelijk opengegooide gordijnen, het toneeldoek dat opensplijt op de triomf van de oorsprong, het licht dat zijn nachtgewaad afgooit en uit de verblindende straling schrijdt wie haar eigen glans naakt over de arm draagt als een afgelegd…

Obscure selecties van pure projecties: reflecties, figuren, connecties, structuren, Daartussen: de rozen die razen in broze extase van kussen. *) Het geheel van regels waaraan het gebruik van een taal gebonden is. ----------------- uit: 'Rebis' 1989.…

Daar de huizen, de bomen, altijd hetzelfde, vermoeiend. Aan de andere kant het park en kinderen die joelen. Op de stoep voor zijn deur altijd al een mens, oud, die toekijkt en niet lacht. Welke vraag blijft nog open? Ver, de horizon een oever zonder overkant; en haastig, een vleugelslag, wolken.…

Avondbloeireuk van late vogelkers en vroege ligusterhagen, de geur van de liefste die tussen de lakens schuift en je erectie verwacht. Reuk van gemaaid gras vijf uur in de morgen geur van hooi en kruid opstandig zerp van sperma als je de liefste hebt bevrucht en je glijdt uit haar in je slaap. Zurige kruitreuk na het schot één oog…

Angor, angor van het heden. Er hangt zoveel mist daar waar ik klaar wil zien. Hij is te klein, de kring, benauwend, stalen banden rond je borstkas en die schroeven ze dicht, ze pletten de lucht uit je longen; je hart bijeen. Adem, zeggen ze, en je stikt; pomp, hart, zeggen ze, pomp, en het kan niet zuigen en persen in die samengeknepen vuist.…

Het wereldnieuws vertelt: Colombia en Mexico zijn weggespoeld. In India liggen de lijken met hun gezicht in het slijk. In Vietnam gutst de regen ons machteloos. Afrika staat uitgemergeld te vergaan en bedelt zelfs niet meer om een stuk brood. De kleinste ramp: een vliegtuig valt, alle tweehonderd en zeventien dood. Soms - bij mirakel!…

Het is grijs achter gordijnen, besloten; lucht een scherm dat mijn hart afsluit. Te nauwe doorgang onder te lage wolken, waar vinden dromen de kans gedachten te worden, het ontwaken van een klokje, een lelie, lavendel, de Venus van Velazquez, en hoe ze zich naar mij keert, week die huid en donker die vlok haar. Waar vind ik doorgang…

De zuivere gedachte, puur en klaar, is zelf een wereld van genot. Maar schandelijke overdaad is vaststelling van het vastgestelde: alleen een gek hecht boven op de paal een briefje: einde van de paal. En zondigt daarmee tegen de esthetica, tegen de schoonheid van de gedachte, tegen het wonder van de verrichting dat je vanuit materie…

Het vijverwater ligt blauw in het licht van de lucht; het vijverwater lijkt lucht. Weerloos, het water spiegelt de hemel diep in zichzelf verlicht. Het stille vijverwater ondergaat het geweld van de lucht en het licht - en het blijft water.…

Ik heb niet op het podium gestaan. Ik heb niet geheerst. Ik heb de macht over anderen niet begeerd. Ik heb de macht over mezelf gewonnen, geen kroon geëerd, geen troon. Ik ben de som van al de zwijgenden, alleenvertegenwoordiger van miljarden mezelf. Aan het slot van de stilte zal ik omkijken. Ik zal verplicht zijn toe te geven: ‘Niets was…

Je stoel staat schuin, ben je al weggegaan. Was jij het? Ik heb de deur niet gehoord, geen naderende stappen, geen geluid dat dempend wegstierf. De lucht neemt de plaats in, het golven waarin alles zijn grens en huid aflegt, en hoe de gedachten door elkander gaan, alle gedachten samen, de grote wijde geest die over de wateren zweeft, maar…

Er zijn drie bierspecialisten bij hem in dienst, ook de oude Vic Claes, een ex-gedetineerde, die nog bij de voormalige Brouwerij De Klok heeft gewerkt. Nadat hij daar een opzichter total-loss had geslagen zat hij twee jaar in het cachot.…

Ik heb alle soorten feesten, triomfen, drama's opgevoerd. Ik heb geprobeerd nieuwe bloemen, nieuwe gesternten, nieuwe lichamen, nieuwe talen uit te vinden. Ik heb gedacht dat ik bovennatuurlijke krachten kon verwerven. Nou, ik mag mijn verbeelding en mijn herinneringen wel begraven! Einde van een fraaie carrière als kunstenaar en verteller! Ik, ik…

Hoeveel uren heb ik 's nachts niet naast zijn geliefde, slapende lichaam wakker gelegen met de vraag waarom hij zozeer aan de werkelijkheid wilde ontsnappen. Nog nooit had een mens zoiets verlangd. Ik zag in - zonder voor hem iets te vrezen - dat hij een ernstig gevaar voor de maatschappij zou kunnen betekenen. - Hij heeft misschien geheime middelen…