Alle inzendingen over De lucht van dagen

De lucht van de dagen Ik schud de tijd niet, noch de kaarten Ik eet de lucht van de dagen, de goede Dagen, de slechte, soms de mateloze Ik loop voort over het tapijt van woorden Steel en brandschat het vluchtige.…

donder en bliksem lichtflitsen vanuit de lucht inslag in een boom…

We hebben beide onze wensen daarvan zijn we ons beducht twee verschillende personen toch ademen we dezelfde lucht.…

in vliegensvlugge vaart scheerde de bromvlieg langs mijn bril de stoppels van mijn baard richtten zich op, toen werd het stil de boodschap die de bromvlieg zond: dat ik het luchtruim der insecten schond…

Ademnood Als lood in mijn borst Ik dorst naar lucht Diepe zucht…

Het doel van de sterrenkunde blijft in de lucht hangen.…

En dan die eindeloze luchten boven de grijze prairie, dat had iets magisch, dat maakte me nog meer een indiaan, wanneer ik het echte blauw zag, van onze Hollandse polder luchten. Ik verzon een vriend, die noemde ik Totem. De zoon van de actrice noemde ik Neil.…

De sneeuw die viel, is vast voor mij gevallen En omgekeerd viel ik daar ook weer voor. Dus dringt het doelbewust niet tot mij door Hoe straks de tijd mijn vreugde zal vergallen. Ik vind de witte wereld eeuwig mooi En denk niet aan de smeerboel van de dooi.…

Dansende deken door de lucht Bevrucht mijn ogen met jouw water Doorzie de dingen vanuit jouw optiek Zo hoog en droog, vooruit geblazen Grijs en grauw, een kleurenpracht Laat de zon nu door en maak de wereld Vrolijk als een kind dat met wolken Altijd buiten wil spelen. En Voor eens en voor altijd in jouw armen Wil liggen.…

zongebleekte lucht vervagende regenboog bewolkte kleuren…

Ik ben lucht voor mijn vader in een hoekje getrapt en vergeten.... Ik ben niks ik ben niemand en nergens toe in staat dan te janken in m'n slaap.... Zie mij kijk maar goed van voor naar achter ik spring in het rond.... Maar daaronder koud en kil warmte ken ik niet want ik ben de lucht die ik adem niet waard…

Ga je maar warm lopen, zegt de trainer. Het stadion juicht, want zometeen komt hun favoriet in het veld, niemand weet dat hij zichzelf verkocht heeft naar een club in de heetste competitie van de wereld. De toeschouwer wil gewoon bedrogen worden. U kunt er iets aan doen, roeptoetert een Amerikaanse kloon, we gaan er aan, we gaan dood, mijn film is…

de dagen zitten vol met lucht nachten bestrooid met duister de toekomst droomt, een zucht er is nog slechts gefluister als een afgevallen blad dwarrelt weemoed naar benéé wangen worden nat niets is meer oké en als zelfs de regen voor je schuilt je liefde wordt verzwegen, weet dán, dat mijn hartje huilt…

nog bruikbare stukken en herbegin te bouwen zonodig elke dag opnieuw ik laat me niet klein krijgen…

ik denk aan die deur telkens dezelfde deur en aan jouw hand die koele stilte over drempels draagt in elk nalatend sterfgebaar ik kijk naar je oordeel en de tien geboden je ontneemt mijn blik en bewaart de wind beseft niet dat de tocht, ook doorheen het venster, mijn borst omklemt en dat die deur door vloed bezwijkt…

Nou dát heb ik geweten: de lucht heeft me dagen achtervolgd.....en Jan, kreeg voor zijn verjaardag van iedereen, badschuim en deo's. Als een kind zo blij. Wij ook trouwens, want de lucht was verdwenen!…

Maar hij had iets, zelfs als hij niet in een slechte bui was, waardoor je je noodgedwongen niet op je gemak voelde. Misschien waren het zijn ogen, zo zwart als schoenknopen, die altijd overal keken waar hij niets te zoeken had.…

Het was duidelijk. Charles Baudelaire had het fysieke geheugen bewaard aan die regels waarin hij zijn allerlaatste gedachte meende te hebben vastgelegd, maar hij had er geen enkele bewuste herinnering aan overgehouden.…

de zee vandaag in onbestemde nevel heeft zijn levendige vorm geruild voor een grijze verstikkende deken maar door de mistlaag hoor ik het gekeuvel van de golven een witte vogel krijst in de grauwe dag niets nieuws totdat de zee blauw wordt de lucht kleur bekent en spiegelt in het water…

soms op een vleugje wind soms in een storm vliegen zij op een wolk van vogels voor de zon welke dromen bevliegen de vogels dat zij zich lichtvaardig in zoveel lucht begeven. -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit het werk van Bert Schierbeek (1918 - 1996)…

in de lucht…

en met een zucht, gezocht naar 't blauwe rood ik stikte haast in al dat grijs geweld was door mijn angst voor liefde reeds gedood als jij niet zocht, niet tijdig had verteld van niet veel minder dan geluk voor mij je weet niet half hoe reuzetrots ik was dat jij mij hoger achtte (zelfs de zon voorbij) die trouwens mooi stond bij jouw blauwe…

Beter één granaat in de hand dan tien in de lucht.…

En lichte dingen, herinneringen lispelen zij, vertrouwelingen, zouden wel willen, willen ­dan dood staan zij in de lucht, de bomen bloot. De lucht, die leeg is en zonder ziel, waar uitgetuimeld de wind uitviel.…

Hij staat er hemelhoog die fraaie regenboog met al zijn variëteit aan kleuren... Waar komt hij toch vandaan? Ik zag hem net niet staan! Ineens dan is íe er en pronkt met al zijn kleuren Een wonderlijk bestaan zo'n regenbogenbaan...…

1] Blauw vlamt de lucht, groen bloeit veld en boom, zonder verlangen's zucht spiegelt het, diepe stroom. 2] Blauw vlamt de lucht, groen bloeit veld en boom, diep van verlangen zucht spiegelend wit de stroom.…

Want al die sterretjes in de lucht betekenen allemaal iets... Of zijn het allemaal planeten- in die open-lucht... Ik zou het echt niet weten, Ik lijd aan twijfelzucht... Je kunt het niet verklaren, maar sommigen denken van wel, Voor mij nog steeds een raadsel een wonder... heel bijzonder, de sterrenpracht, een schouwspel...…

Hun woning had een lucht om op te schieten. Een derde roker werd het zelfs te grijs; die kwam dan ook maar eenmaal op visite. Al deden alle drie het bij herhaling, ze rookten ieder op hun eigen wijs: het tweetal ketting en de derde paling.…

Elk vleugje lucht van buiten beurt van binnen haast onmerkbaar buik en borsten even op. Wat komt en gaat verenigt zich in regelmaat. Waar heeft ze dit geleerd, zo vredig mee te deinen op een zuchtje wind? Wie heeft haar wijsgemaakt dat leven zo eenvoudig is? Ze ligt erbij als hoorde ze muziek.…

Onder die verschrikkelijke lucht Vaart, als 'n aaklig makabere klucht, De grote zwarte bruid Van dit sombere geslacht - Een donker-begruisde schuit Met een zwarte kolenvracht; Die komt tegen de dompige dag botsen En schuift iets doods onder de plonzige schotsen. - Het water plooit - 't Dooit! Jongen!…