Alle inzendingen over Dronken wijze

Je deed steeds weer hetzelfde wat jou als jong kind was aangedaan, je liet anderen in de steek en je dronk die waarheid keer op keer weer weg in rokerige kroegen in onrustige steden.…

Wijze mensen spreken zichzelf tegen.…

Misschien heb ik wel teveel gedronken, en ben ik blind, blind voor het heden. Ik droom weg, droom van het verleden, zit ik zwijgend in gedachten verzonken. Stoor me niet, laat me vannacht alleen, laat me met mezelf zijn deze lange uren. Vannacht zit ik voor mezelf uit te turen, vannacht ga ik nergens, nergens heen. Mijn jeugd trekt voorbij…

En dan ben je ineens een tiener, je rookt stiekem een sigaretje en je drinkt zoete Spaanse wijn, op je eerste feestje vind je dronken lokken die geuren naar nooit verwachte bloemen..... Mijn dochter begrijpt me nu, ik wist niet wat er van mij verwacht kon worden.…

de dronken dromer draait de woorden op een wringende wijze uit z,n vrije geest, hij zet deze neer met een wonderlijke gedrevenheid maar wat is waar en wat uit de fles.…

Uiteraard op verschillende, (persoonlijke) wijze te interpreteren. Dus ook te verklaren op z'n J.R.'s.…

Het begon met een glazen plafond daarna kwam het hek van de dam Toen vloog het behang klapwiekend door de gang gevolgd door de deurmat met in zijn kielzog het bubbelbad Oja, er was ook een versnellingspook maar wat die daar deed … vraag het aan ’t tafelkleed Misschien heeft hij ook gezien wie of wat nou iets teveel gedronken had…

Ben in de drank verdronken, proef de smaak niet meer voel me diep gezonken pak altijd die drank maar weer... De geur ruik ik ook niet meer, zoveel heb ik geroken waarom heb ik mezelf alweer In die drank gestoken? Mijn benen worden zwaar, ze tillen mijn gewicht niet meer ik loop van hier naar daar en val uiteindelijk neer...…

Sorry ik ben dronken, van liefde, geschonken door jou. Stop nooit meer met schenken, ik wil geen kater meer nou.…

De avond drinkt volle wijn teveel knielt zijn ogen rood dempt de pijn verdraagt geen felle hangt gordijnen over vergeet haar beweging vergiftigd wordt denken badineert heldere taal de dronken man de wrede nanacht…

Een dorstige man in de tropen Zou in een groot vat zijn gekropen Dat zat eerst vol wijn Maar zou nu leeg zijn Ik weet niet, maar 't klinkt wel bezopen…

Omdat ik geleerd heb dat je dronken mensen nooit moet tegen spreken, zei ik maar dat dit inderdaad niet zo aardig van ze was. Onderweg kwamen we hier en daar een paar mensen tegen.…

De wijzen een groot blokje om. Men bouwt van een kribbe een kruis.…

De wijze laat wat hij niet doen kan.…

Over de hele wereld wonen wijze mensen. En de echte wijze vertellen niet waar.…

Beste luitjes, Bij deze wil ik ff laten weten heel graag in dienst te komen van de gemeente als ambtenaar, niet alleen om te kunnen komen werken (zeggen ze) maar ook omdat het me leuk lijkt om weer telkens een punt aan m’n potlood te moeten slijpen! Nog een groot voordeel is: dat mijn pensioen lekker wordt opgebouwd en daar word ik wel vrolijk…

een dwaze anekdote vertelt en uitbeeldt, die als de dominee voorbij loopt een keiharde scheet laat, die midden in de nacht dronkemanstaal uitslaat, die naakt in een verkoelend meer duikt, die ergens in de vrije natuur met Maria Magdalena tot een goddelijk hoogtepunt komt, die er geen doekjes omheen bindt, geen blad voor de mond neemt, die als een wijze…

Dat de zorg nu onze grootste zorg is, dat hebben vast de oudjes gedaan. Zo werd obesitas, naar goed voorbeeld, al eerder door Amerika gedaan. Als de wereld stikt van de mensen, dan wordt de grote boze uitstoot door de veestapel gedaan. Poep op de stoep? Dat ligt aan de eigenaar en de hond heeft het gedaan. Vastgeroest in het verkeer en maar kanker…

Wat je ook kunt of in je dromen denkt te kunnen doen, doe het. Durf heeft aanleg, kracht, talent en magie in zich. Doe het nu.…

diep, zeer diep buig ik over treurigheid grondloos in de troonzaal van tijd het is het oude liedje dat ik hoor schrapend langs de onbereikbaarheid van liefde, de dronken taal doordrongen in eigen huid de nacht aarzelt door de rauwe liefkozing die aan handen blijft kleven mijn vingers wijzen nog naar de maan maar de graver snakt…

zie glazen bellen in felle kleuren met glitter glans en verse geuren tussen dennen dans wat katoen gepluis het sneeuwt er thuis een kinderwens in flinterdun glas flits, fliksem flonker lichten aan en uit pinken in de donkerste nacht als de nachtwacht galmt met glazen dronken stemmen 't papier geritsel met scheuren frutsel en flits…

Was ik niet even naast dat eindeloze meisje neer gezeten op wie ik mijn dronken poehäzie verpoogde los te laten zodat ik ledig `t evenredig blauw zat in en aan te blaten alsof ik net die ochtend hete pieperballen had ontbeten Als jij iets langer in je gouden koets was blijven steken was `t diamantje kwijt geraakt in die luxe limowagen zonder…

amper belicht wentelt het noorden rond mijn schaduw strekt zich, lacht zich een stuk in de open winternacht waar de leegte galmt met woorden maar de vrieskou wreekt zich toch niet als de vorst nog bloed laat stromen en mijn grijze ziel de verloren dromen bewaart en ik bij zinnen ben nog waar stemmen éénparig klinken zoals de glazen…

mijn waterbed gevuld met bier bruisend nachtvertier dronken in liefde…

krakeling breek dan maar je benen niet want je pad loopt grillig langs het stenenverdriet je stemming roest in nevels zurig weer waar je stem verroest en 't braken doet zo’n zeer strompel jij maar voort mijn vriend breek dan maar je beenderen niet want jouw pad dat kronkelt langs het dronkemansverdriet jouw geheugen sterft met elke dronk…

De wind blaast in je oren Rare woorden, mooie kleuren Je fietswiel meld je piepend Dat het koud is in de schuur Het diep heeft diepe rimpels Elke boot weer een verhaal Een vergeetachtige kapitein Kabbelt rustig voort Het konijn springt uit een hoed De aap komt uit een mouw Brood uit je hersens De eenden jamontbijt…

nu sta je hier als een schim naast mijn ooghoek en je lijkt te wachten ontkurkt kurkdroog is mijn mond en mijn armen zijn mijn benen zijn verdraaid zo verlamd en als verdoofd in mijn hoofd geef ik toe aan je hals die ik smachtend aan mijn lippen zet…

Dronken.. ..van slaap kruip ik.. ..eenzaam in bed ben eenmaal.. ..geen nachtbreker…

Met dikke krokodillentranen weent hij tegen zijn beste maat die hij dagelijks tweedubbel ziet de enige die nog met hem praat he makkertje zullen we samen tot de bodem gaan dan maar jij bent mijn enige echte houvast het leven is zo eenzaam en zwaar laveloos van drank en verdriet zijn hoofd diepgestoken in zijn `kraag` schuimt hij straten…

Zwaar dronken zie je de dingen nu eenmaal heel anders en dat wilde je, je wilde nieuwe gezichtsvelden openen om volstrekt nieuwe poëzie te schrijven. Door je onmatige dranklust kreeg je geldproblemen, zowel in Londen als in Wales, brave burgers spraken schande van je, noemden je een nietsnut, vervloekten je.…