Alle inzendingen over Eenzaam en alleen.

Ook al ben ik dan eenzaam en alleen, ik ben wel tevreden en heel positief!…

Ik voel mij zo eenzaam…zo alleen…. Nooit eens iemand die op je wacht. Iets liefs tegen je zegt, dat je het allemaal nog niet zo gek doet. Tegelijkertijd besef ik ook degelijk, dat ik geen echt doel meer in mijn leven heb. De kinderen ze zijn volwassen. En hebben mij niet echt meer nodig. Hoe krijg je weer zin en een doel in het leven?…

Eenzaamheid en alleen zijn of niet alleen zijn maakt niet uit, iedereen voelt zich wel eens zo. In die tijd dat ik me alleen voelde was ik doodongelukkig en nu weer gelukkig. Ik voel me nu veilig en geborgen maar als mijn moeder er niet meer zou zijn zou ik me weer eenzaam voelen.…

Als je je eenzaam voelt, alleen op de wereld, wie beter dan een mens in dezelfde situatie kun je even opbellen. Al was het maar om een menselijke stem te horen. Om te ervaren dat er iemand getuige is van je bestaan. Dat was dus precies wat ze deed. Een getuige bellen.…

haar kinderen toonden ook al geen respect het telefoongesprek maak je geen hoofdpijn over haar. mijn schat nederlandse vrouwen blijven op het laatst zo eenzaam en alleen. dan zoeken ze de zoveelste man zomaar van de straat. hoe váák was ze getrouwd?…

Is een avondje Bridget Jones kijken, eenzaam en alleen voor je tv, de beste oplossing? Of met 5 vriendinnen naar Sex and the city kijken en bij elke oneliner roepen à la “You said it, girl!” of ‘Right on!”…

Neen, ik was niet eenzaam, evenmin alleen dus had ik een streepje voor op de mensen die deze dagen wel alleen waren, maar al ben je met zijn tweetjes, dan nog is deze dame heel blij met het feit dat de kerst erop zit!…

Vertwijfeld kijk ik naar die vrouw aan tafel, eenzaam en alleen zit ze daar ineengedoken verscheurd door verdriet. En ik sta op, ik moet naar jou toe en haar alleen laten, kan ik dat wel? Mag ik dat wel? Ik wil eigenlijk bij haar blijven: ze heeft me zo hard nodig...…

‘Ja, maar jullie zijn nooit eenzaam en alleen. Ik moet mijn kostje alleen zien te vinden. Soms, zoals vandaag heb ik geluk en soms vind ik een dag niets en ga ik slapen met een lege maag. Maar ja, ik weet het, dat is het lot van een vos. Maar waar ik echt een beetje moeite mee heb is de eenzaamheid, ik voel me soms zo alleen.’…

Om de eenzaamheid weer wat laten te vervagen.…

Zo zat ik daar eenzaam en alleen op het perron. Meer dan tien sporen telde het station. Reizigers liepen van het ene naar het andere. Daartussen zat ik. Als een eenzame vrouw tussen al het gewemel van mensen. En niemand die me schijnbaar zag. Peinzend keek ik om me heen. Ik zag mannen, vrouwen, kinderen groot en klein.…

Eenzaamheid nu. Alleen in huis. Maar vrijheid. Eindelijk vrijheid! Doch voedsel was er niet. Dus knaagde ik mijn tralies door, doorzocht het huis en de omgeving en vond mijn heil in een klein bassin achterin de tuin. Daar wentelde ik me om en om.…

Binnen kijk ik vaak naar een schilderij van mijn geboortedorp, vooral de smalle trap vanaf de dijk naar beneden waar de huisjes staan naast het smalle weggetje en daarnaast de mooi onderhouden tuinen met de struiken en blauwe, rode en gele bloemen en denk ik waarom ik hier ben terechtgekomen in Drenthe, eenzaam en verlaten.…

Ik laat Lotte achter, helemaal alleen. De moeheid maakt me onverschillig, ze is sterker dan ik dus mag zij het doen. Dat alleen zijn maakt me rustig. Ik slenter wat en vind wat van de dingen die ik hoor en zie. Ik heb geen route, geen plan. Ik word wakker met een unheimisch gevoel, kan wat echt is even niet van werkelijkheid onderscheiden.…

en alleen aan het tafeltje.....…

heiligenbeelden en men kan zijn blikken naar wens over de verschillende taferelen en toonbeelden van architectonisch design laten dwalen, als men tenminste niet geboeid is door de andere bezoekers die op deze vroege zaterdagmorgen het restaurant bevolken, als hun blikken zich niet verbaasd en ergerlijk fixeren op en vasthechten aan jouw gestalte, vooralsnog eenzaam…

Eenzaamheid verbannen, alleen zijn in het samen zijn. Een autostrade overgestoken, de uitgang van een doolhof gevonden. In uw aanschijn Het zelf terug gevonden…. “Samen de liefde bezongen.” Telkens is er het geldgebrek.. De onderbezetting. Het beproeven. De smaakpapillen, aan één of ander strand.…

Alleen op zo'n moment. De gedachte dat er op dat moment iemand bij mij is, naast mij loopt, ergens op mij wacht, aan mij denkt, spreekt wanneer ik wens stil-te zijn, is onverdraaglijk. Noem mij een egoïst, zelfzuchtig of niet in staat lief te hebben. Misschien heb je gelijk, ben ik niet in staat om voor het leven lief te hebben.…

Word al moe alleen van de gedachte en ik geef aan de gemakzucht toe. Begin te ijsberen en verdrink in mijn zielige ellende. Is het zo zielig hetgeen ik zeg. Niemand om mee te praten, je zorgen te delen. Altijd alles maar alleen doen. Je zelf er toe zetten, het maakt mij zo moe. Wil niet verdrinken in mijn eigen verdriet.…

Want de stilte van de eenzaamheid is de voorbode voor een heleboel lawaai in je hoofd die je dan een plaatsje moet zien te geven. Doch als je alleen bent is de stilte van de eenzaamheid de winnaar die nooit verliezen kan en wil.…

Nu lees ik de verhalen en leer hoeveel mensen net als ik knokken met eenzaamheid. Het is een fijn gevoel dat je niet alleen staat om nieuwe dingen te ontdekken en oude overtuigingen terug te krijgen. En van één ding heb ik zeker geen spijt. Om zo nu en dan naast het lezen ook te schrijven. Mijn eerste doorbraak van de eenzaamheid.…

Je leefde al geruime tijd eenzaam en alleen. Je had last van negatieve stemmen en je liefdesleven en carrière was naar de knoppen. Je speelde enkel nog in pornografische B-films en je deed nog een tv-serie over bedreigde diersoorten, maar je werd zelf ernstig bedreigd door innerlijke rampen. Je bent tweeënveertig jaar geworden.…

Toch was je eenzaam, altijd alleen. Als donkere wolken zich langere tijd samenpakten maakte ik me wel eens zorgen. Ik zag wel dat het je geen goed deed. En toch, als de zon dan fel scheen, was er ook zorg, maar ik wilde mij er niet mee bemoeien. Het was jouw leven. Soms was het duidelijk dat je me nodig had ook al kon je dat niet uitspreken.…

Als hij er echt alleen voor staat. Er zijn altijd mensen die dingen doen, waar jij gebruik van kunt maken. Je bent nooit alleen. Je staat er nooit alleen voor. Maar je kunt je natuurlijk wel alleen voelen.…

'Schoolhoofd Zesmin was wel een beetje eenzaam, zo alleen met mij. Hij zal het goed met Thugt kunnen vinden.' Dierenleed en kinderleed, daar kon Juffrouw Hollewaai niet goed tegen.…

Je was oververmoeid en zwaar depressief, maar je voelde je vooral alleen gelaten in je superzware levensstrijd. De drugs en drank hadden ook een onoverbrugbare kloof tussen jou en de levenden geslagen. De rekbaarheid was eruit. Je stond eenzaam en alleen oog in oog met de wrede doodsteek van de donkere kant van je geestesziekte.…

Tien jaar gevangen in een onmogelijk huwelijk, twee, drie jaar eenzaam en alleen, en nu? Geluk moet je delen. Geluk moet je delen, geluk zien maakt gelukkig. Een zoon komt binnen met zijn kleine kabouters. Oma, die zit te dommelen, is meteen wakker. De mannetjes vliegen alle kanten op.…

Het is een echt nadenkertje, zo van: ”Ben je er mee tevreden of niet, als je alleen bij de gele en de rode bloemen kunt komen en niet bij de roze of blauwe bloemen, omdat die te hoog staan. Bewondering heb ik voor deze mensen, die dwars tegen alles in, doorgaan met hun leven.…

We schrijven 11 juni 1879 Kroonprins Willem overlijdt. 39 jaar jong. Als vrijgezel. In Parijs. Hij is zijn allesoverheersende vader ontvlucht. Wat had Willem graag een officiële verbintenis aangegaan met de lieftallige Mattie van Limburg Stirum. Vanaf zijn jeugd was de kleine Willem moeilijk te sturen geweest. Opvoeders noemden de prins beslist…

Beter alleen in een hoek met een boek dan eenzaam in de kroeg.…