Alle inzendingen over Elfriede Lohse-Wächt

(voor Elfriede Lohse-Wächtler (1899 - 1940)) Je bent geboren als Anna Frieda Wächtler op 4 december 1899 in Dresden. Op je zestiende ging je studeren aan de Royal Arts School Dresden, eerst mode en daarna toegepaste tekenkunst. Van 1916 tot 1919 volgde je ook teken- en schilderlessen aan de kunstacademie in Dresden.…

(voor Elfriede Lohse-Wächtler (1899 - 1940)) Je bent geboren als Anna Frieda Wächtler op 4 december 1899 in Dresden. Jouw vader was Gustav Adolf Wächtler, een commercieel medewerker. Jouw roomse moeder was Maria Zdenka (Sidonie) Ostadal. Jouw ouders waren op 17 juli 1899 getrouwd, toen jouw moeder zwanger was van jou.…

Elfriede heet ze, zo vermeldt het bord van ongeveer 20 bij 20 centimeter. Geen bloemen, geen geliefden, zelfs geen bekenden. Van gemeentewege begraven op vijf juli tweeduizendenzes, zij is 97 geworden om in alle eenzaamheid te sterven. Ik stond daar vandaag even bij stil, zij is mijn allerlaatste verhaal.…

(voor Elfriede Lohse-Wächtler (1899 - 1940)) Jij bent geboren als Anna Frieda (Elfriede) Wächtler op 4 december 1899 in Löbtau, Dresden. Jouw ouders waren Maria Zdenka (Sidonie) Ostadal en Gustav Adolf Wächtler, een handelsbediende. Zij zijn op 17 juli 1898 getrouwd, toen jouw moeder zwanger was van jou. Jouw broer was Hubert (1911 - 1988).…

(voor Sigrid Onégin (1889 - 1943)) Jij bent geboren als Elisabeth Sigrid Elfriede Emilie (Lilly) Hoffmann op 1 juni 1889 in Stockholm. Jij had een Duitse vader en een Franse moeder. Jij studeerde bij Resz in Frankfurt am Main, bij E.R. Weiss in München en bij Di Ranieri in Milaan.…

ik lig daar in de stilte wachtend op jou komend met de rug van je hand strelend en je lippen kussend mijn lichaam wacht op jou die niet komen zal…

Er was eens een boertje in Drachten Die kleumend op de bus stond te wachten Hij zei:"Waar blijft die bus nou Ik verrek van de kou Een beste borrel zou het wachten verzachten!…

Zonder twijfel is een mens een steen die niet wil blijven liggen wachten op wat komen gaat.…

Wachten op eenzame momenten en vragen naar gezichten die mij nieuwsgierig fluisteren dat ik niet verdwijn zolang ik mijn spiegelbeeld niets vergeef en vraag waarom hij niet op mij wil lijken…

Lijden is een gezicht dat niets vraagt en niet op antwoorden wacht die alleen op woorden lijken.…

Haar ogen zijn de dromen vergeten die haar lieten wachten en denken over de liefde die haar niets ontnemen zou wat momenten beloofden die ze volgde tot ook de tijd haar niets meer wilde beloven dan woorden die haar nog steeds laten wachten.…

Een rij wachtende Nederlanders is over het algemeen breder dan lang.…

De deur lijkt een muur van mijn gedachten die me dwingen te sluiten wat ik zonder woorden niet begrijp als ze weer droevig kijkt en vraagt waarom ik zo makkelijk zwijg en haar weer zonder een sleutel laat wachten…

Wat kan ik zeggen - is niet alles al gezegd van hoop en vreugde, lente en gedicht en ook van 't wachten op een nieuw bericht waarin de liefste heel zijn liefde heeft gelegd? Maar plots schijnt weer de zon boven de bomen en weet mijn hart dat 't voorjaar zal gaan komen.…

Mijn wachten is beloond.…

Een rij wachtende Nederlanders is over het algemeen breder dan lang.…

Zittend, wachtend op je beurt, wachten tot het kind van schoolkamp terug komt, de week duurde lang. Zittend wachtend op de uitslagen van diverse onderzoeken, zal het wel - zal het niet, zal het wel, zal het....niet? Zittend, wachtend, zittend afwachtend aan de oever van de rivier, kabbelend water.…

Wachten, wachten, uren, dagen, nachten Hoeveel tijd gaat er verloren met wachten Wachten op iets wat misschien niet komt Wacht even, ik zeg het zelf ook, verdomd !…

wil je wel gevonden worden of ben je jezelf misschien kwijt ken je zoveel kleine hoekjes die je met niemand nog wil delen of kan je het gewoon niets meer schelen 'k wil wel naast je lopen en zwijgend naar je horen maar toon me dan de weg hoe ik naar je toe kan komen wil je wel gevonden worden ben je dan zo hard gekwetst ?…

wateroppervlak verdronken zinnen laat verdwijnen in bodemloze klanken verankerd in het uiteindelijke weten Verloren in het lege nachtelijke niets terwijl het duister tranen naar de morgen stroomt overspoelen hete golven woordloos verlangen naar het onbegrensde van het minnen Fluisterend geeft zij zich over aan de roep van de eeuwige nacht, wacht…

Ik hoor je zoveel liever nu dan zoveel later pas ik wil die stoet nu langs zien trekken wil ze bij leven liefst lang tellen wil nu al weten wie, waarom, welk oordeel straks gaat vellen wie roept dat ik zijn beste vriend was Ik zie ze zoveel liever nu dan zoveel later pas nee, doe mij nu dat grote feest lach nu en lal, want waarom wachten…

je kracht zoog jij me leeg Zonder dat je dat kon weten Dat heb ik me later nog verweten Ik liet het toe zomaar afweten Heb je nooit verteld Hoeveel pijn dat deed Nu heb ik spijt van zoveel dingen Maar ik wil me niet aan je opdringen Alles wat je deed heet liefde Dat kon ik alleen niet zien Denk je dat kan je me eens kan vergeven Ik wacht…

Melden om vijf uur cel in kil organisme dreigend zelfverlies Het wachten op niets niets gaat geluidend voorbij tv speelt voor niets oud kerstnummer meldt leeg nieuws brekend lijntje tijdsbesef Het ziekenhuisbed mijn hand vindt slechts roestvrijstaal verlangend tastend…

Wachten doe ik, tot de kilte de lachende avond verjaagt en ik niet anders meer kan dan niet meer wachten.…

Alles duidt erop Alles is opgehelderd Behalve voor mij Nog altijd die onbeantwoorde vraag De onzekerheid Maar je weet, ik blijf wachten Voor altijd blijf ik wachten Op jouw... liefde De vraag lijkt onbeantwoord te blijven De onzekerheid is het slot van de fantasie Was de fantasie maar waarheid en andersom Maar de fantasie is de schaduw…

verdriet verzachten nu is het alleen nog maar wachten…

Wachten is een onderwerp, waar niemand graag van hoort. Als je ergens op wachten moet, is datzelfde wachten iets wat je aardig stoort. Die 'stoorzender' kom je overal tegen. Met wachten wordt ook niet verzwegen, wat een irritatie er boven komt drijven. Maar we laten ons er niet onder krijgen!…

huid ik wil me laten gaan droomloos drijven zonder pijn blikken verzand in niet meer weten hoe koud en kil kan leven zijn hoe langzaam het vergeten mijn glimlach omhelst jouw zijn verwarmt de naakte sporen weer doen zeearmen pijn ik voel mij verzopen verloren het zuigen van jouw kracht de golven van immense pijn ik ga mee, toe nou wacht…

ik maak het liever laat dan nu; woorden worden - alles op zijn tijd - in dubbeltje op zijn kanten minuten gebord'uurd wat zullen we ... om diezelfde tijd nieuw leven in te blazen. moet hij dan eerst dood we vieren, w'eenentwintigen we zeveren, negeren de klok w'achten ik laat het liever laat dan nu…

wachten op de trein naar een provinciestad gedachten (plus en min) die evenwijdig in het spoortje lopen perronwind wars van richting koelt hoofd en huid en dan twee lichtjes in de verte als ogen - warm en open…