Alle inzendingen over Emmeline Freda Du Fa

(voor Emmeline Freda Du Faur (1882 - 1935)) Je bent geboren op 16 september 1882 in Croyden, Sydney. Je vader was Frederik Eccleston Du Faur en je moeder Blanche Elizabeth Maria, dochter van professor Woolley. Je studeerde aan de Sydney Church of England Grammar School for Girls. Je wandelde vaak met je hond in het nieuwe nationale park.…

Harba lori fa. Mijn leeftijd hangt aan een draad. Zo ben ik de spin boven het pad. Die weeft zijn veelhoekige tijd tussen braambos en braambos, tot de wandelaar voorbijkomt op weg naar de haven, de wandelaar die slaat met zijn stok.…

ik maak een gedicht met do en re met mi, fa, sol en la met toeters en bellen, met rinkeldekink en tralala-lala met koffie en thee, ranja en Rietje en Co-lala-lala ik maak een gedicht van aa en bé van ef, Gee en haha van zeuren en zemelen, haver en gort in vlalala-lala van heinde en ver, hiero en daaro en voilà-lala-lala…

hartverscheurend mooi Zij is zo mooi Als de geur van whisky op een zwoele zomeravond wentelt zij wellustig in mijn dronken hoofd Gooi olie op het vuur Ik raak overstuur Ik word geheel baatzuchtig van mijn zinnen beroofd Als een syncope vlinder vleugelt zij mij overhoop Zij is wereld in tegenwijzerzin Zij speelt harmonica Een levenslied in fa…

spreekwoorden de cliché bevestigen en mijn fiets naar binnen wil ik stak haar aan, mijn liefde ze zorgde zo zalig voor me werd duizelig en ligt nu plat te vergaan tot ik boodschappen doe de kamer wordt kleiner, het bed des te warmer we zweten er doorheen zoals we rilden door de winter en al die lentelof lijkt uit te blijven tot ik de Fa…

stake as un wilt beeist du mait paktu du avont su was un schaduwgeeist en gunoot ut meeist ga henu sai du geeist en ontkleet ju net as mai geein fent sal hier dan komme want bai du meeist blotu staa du keruls in du rai…

- Van waar koms du* getreden Zo laat door rein* en wind, Van waar komst du getreden, Alleen, du blonde kind? - Du smidje van de woude, Ik kome van het veld Waar vader heeft gestreden, Waar vader ligt geveld. - Lo*! viel hij, ’t was met ere*, Dijn* vader welbemind. Wat bergt dijn blauwe schabbe*, Du arrem heldenkind?…

Nuu het korekt sgrijven van du needurlantsu taal door du invoering van du niewu speling prakties onmoguluk gumaakt is wort het tijt om fooneetiesu sgrijfwijzu toe tu staan. Dit zal teevuns du diaalektun die reets in du gusprookun taal guaksepteert raakun ook sgriftuluk voor iedureen toegangkuluk maakun.…

. -------------------------------------------------------------- Over dit gedicht zegt Fa Claes zelf: 'Dit gedicht gaat over mijn jonge jaren. Het was de tijd van ongebreideld menselijk en esthetisch genot aan het grootste wat we kenden.…

In 1986 vormde ze samen met Freda Boner en John Strohm de indie rockband Blake Babies. Freda is ook journaliste en non-fictie schrijfster. Juliana zong en ze speelde basgitaar, gewone gitaar en piano. Ze tekenden een platencontract bij Mammoth Records. Juliana behaalde een graad in de songwriting van Berklee.…

Daarin onthulde Frid dat Du Buy zijn sterk ontwikkelde balgevoel (essentieel bij tafeltennis) te danken had aan de pianolessen die hij al vanaf zijn zesde levensjaar volgde. In de puntjes verzorgd leidde Du Buy mij op een zonnige dag in juni 1982 rond over het tennispark "De Bedriegertjes" in Bergen NH dat hij met zijn zoon exploiteerde.…

Wij leven 't heerlijkst in ons verst verleden.…

De eerste zin van een goed boek draagt het hele boek al in zich, zoals een gen alle karaktereigenschappen van de mens die eruit voorkomt, al in zich draagt.…

Bij ’t eten komt een wijntje goed van pas, toch past mij hierbij geen onmatigheid. Dus neem ik, na een hapje op zijn tijd beheerst steeds ‘n klein teugje uit mijn glas. Waarbij ik me in elke slok verslik en steevast in zo’n stom stuk stokbrood stik.…

La Douce France was, als verwacht, zeer zoet. De dag begon er met een stukje pain en eindigde pas na wat flesjes vin, kortom, la vie was weer geweldig goed. ‘t Was ’s avonds steevast vin, al viel het op dat ik daardoor ‘s morgens vaak pain in mijn kop had.…

Hij overleed op 2 maart 1917 en Emmeline overleed in 1955. In 1892 was er een International Congress of Experimental Psychology in Londen, waar jij de Nederlandse psychiater/schrijver Frederik van Eeden ontmoette, die daar zijn lezing 'The principle of Psychotherapeutics' hield.…

Juni-zalving, laatavond. Aarde en hooi, geurzomer, aureool. Canada eenzaamt. Grasland strekt. Veld: groen vegeteren. Achter horizon hoeve, gehurkt. Luifel spar en vogelkers: bosrand, mijn rug. Geduld. Geweer en ik: de hand op het leven. Schot spat avond uiteen. Veld, hoeve, bomen ontploffen, vallen op hun plaats terug. Stilte likt…

Als ik de moord heb aangezegd, mol: gedaan met leven. Mijn spa en ik houden de wacht. Hij wroet. Ik zwik. Zwart glanst en spartelt bovengronds de onderkruiper. Korte reflex. De spa met één steek breekt je rug. Je ligt. Je ligt gelaten. Slap in mijn hand je dood. Ik sta en kijk. Slechts de verklaring is ontgaan. Ik huiver als…

De morgen plooit zo moeilijk open. Niet dat de zon niet begint, de schaduwen geven weer diepte tussen de blaren en van grauw worden de papavers rood. Niet aan het licht, niet aan de verre geluiden, niet aan het zwijgen van de vogels. Gelijk altijd is alles hier aanwezig in al zijn gemis, de schuld van gebreken, van ongekende afwezigheden…

Wie zorgde ervoor dat je uit het nest viel, opgepakt werd en bij je poot in de kersenboom gehangen? Hoelang heb je getracht te vliegen? Je noodlot: te kleine vleugels voor te grote zwaartekracht. Je fladderde tot in het zomerse late donker van de nacht, verschrikkend en verschrikt. Toen werd het stil. Zachtmoedig streelde tijd de troost…

(Opa, 66) De merels, dat zijn kerels, die dansen heel de dag hier rond en trekken pieren uit de grond met hun bijzonder lange mond. (Tom, 6) Oei, opa, ben je gek? Wat hebben vogels aan de voorkant van hun kopje staan? Een bek!…

Het gat in de grond het beloofde licht aan de uitgang de donkere gang de groeiende duisternis de langzame versmalling het kruipen diep diep in het donker de omklemmende wanden de beklemmende lucht de benauwende vernauwing vooruit vooruit in het donkere gat geloof onwrikbaar vastgewroet radeloos redeloos hopeloos wanhopig tot je razend-heilig-waanzinnig…

Het is lente aan het worden, straks ga ik in de tuin het onkruid wieden tussen de rozen, de papavers, de primula’s. Dan komt die steek van pijn: er is veel meer te wieden waar ik niet bij kan, aan mijn binnenkant. Wanhoop slaat mijn handen voor mijn ogen als ik bedenk: wie in de grootstad, in de wereld, extirpeert het onkruid mens.…

Avondbloeireuk van late vogelkers en vroege ligusterhagen, de geur van de liefste die tussen de lakens schuift en je erectie verwacht. Reuk van gemaaid gras vijf uur in de morgen geur van hooi en kruid opstandig zerp van sperma als je de liefste hebt bevrucht en je glijdt uit haar in je slaap. Zurige kruitreuk na het schot één oog…

Angor, angor van het heden. Er hangt zoveel mist daar waar ik klaar wil zien. Hij is te klein, de kring, benauwend, stalen banden rond je borstkas en die schroeven ze dicht, ze pletten de lucht uit je longen; je hart bijeen. Adem, zeggen ze, en je stikt; pomp, hart, zeggen ze, pomp, en het kan niet zuigen en persen in die samengeknepen vuist.…

Het is winter en zomer geweest, zachte dagen die met uitgestrekte hand ons offers brachten. Wij zaten eromheen en proefden de wijn, de kaas, het brood, de kruiden. Warmrood de vruchten en vreugden, de jubel van lief en geliefde, de triomf van bekrachtiging, kinderen, onze kinderen, mensen een stap verder dan wij. Het is oorlog en vrede geweest…

Het huis zegt: “Jij!” en ik verklaar je heilig en wild in elke kamer en in ieder bed. De lakens aan de kant gelijk opengegooide gordijnen, het toneeldoek dat opensplijt op de triomf van de oorsprong, het licht dat zijn nachtgewaad afgooit en uit de verblindende straling schrijdt wie haar eigen glans naakt over de arm draagt als een afgelegd…

Het wereldnieuws vertelt: Colombia en Mexico zijn weggespoeld. In India liggen de lijken met hun gezicht in het slijk. In Vietnam gutst de regen ons machteloos. Afrika staat uitgemergeld te vergaan en bedelt zelfs niet meer om een stuk brood. De kleinste ramp: een vliegtuig valt, alle tweehonderd en zeventien dood. Soms - bij mirakel!…

Het is grijs achter gordijnen, besloten; lucht een scherm dat mijn hart afsluit. Te nauwe doorgang onder te lage wolken, waar vinden dromen de kans gedachten te worden, het ontwaken van een klokje, een lelie, lavendel, de Venus van Velazquez, en hoe ze zich naar mij keert, week die huid en donker die vlok haar. Waar vind ik doorgang…

Daar de huizen, de bomen, altijd hetzelfde, vermoeiend. Aan de andere kant het park en kinderen die joelen. Op de stoep voor zijn deur altijd al een mens, oud, die toekijkt en niet lacht. Welke vraag blijft nog open? Ver, de horizon een oever zonder overkant; en haastig, een vleugelslag, wolken.…