Alle inzendingen over Frankrijk begrafenis

Tijdens de bespreking, die hij altijd voor een begrafenis heeft, werd hem duidelijk dat de man, die hij vandaag ter aarde bestelt, een kort en intensief leven heeft geleid. Het was zo’n situatie, die hij eens in de vijf jaar meemaakte: de politie belde op dat ze een overledene hadden, maar dat nog niet duidelijk was wie de nabestaanden waren.…

In trage passen ingetogen, tempo in mars en à mineur wordt keer, op keer, op keer eendrachtig stil gedragen op schouders en op armen een vriend die hier niet meer zal zijn…

Hij is bepaald heel net gekist: gekleed kostuum; op mat fluweel doet dat heel goed, 't is rijk en eêl. Wat zou hij trots zijn als hij 't wist. Het glas heeft een geslepen rand. De schuif is van licht notenhout; Uit donker is de kist gebouwd, Als passend voor een man van stand. Plechtstatig wordt de stoet geschikt. In de rijtuigen…

Mijn begrafenis moet juist "leven" de muziek is mij allang bekend de bloemen heb ik liever bij leven dan zie ik ze nog, maar dat is bekend ! Een traan mag wel, maar ook veel lachen een soort reünie met een beetje verdriet ik zou er graag zelf bij willen zijn maar die kans is klein, dat gaat dus niet !…

Wit kanten kleed liefde spreekt boekdelen tranen verraden intens verdriet dood ---------------------------------------- 'Elfje'-dichtvorm…

Ik mag vandaag niet vloeken en dat valt mij zwaar. Ook het binnenhouden van de tranen. Wat staan mijn ogen raar. Welke kleren trek ik aan? De hemelsblauwe blouse, de zwarte rok? Sneeuwstorm verwacht. Heerlijk: laat het jagen. In de aarde sneeuwt het niet. Ik zal vragen niet te lachen als ik huil. Mijn moeder hoor ik roepen in de kist: god…

De zaal zit vol huilende mensen. Mijn moeder en ik op de voorste rij. Iedereen die ik ken is er. Is ze de enige die niet huilt? Zelfs Otto, die mijn vader niet kende, huilt. Mijn moeder moet de plechtigheid nu gaan leiden, ze kijkt emotieloos, ze ondergaat alles met eenzelfde rust die over haar kwam toen mijn vader haar voor de eerste keer sloeg.…

Gisteren gingen we naar een begrafenis. Er was een naaste overleden. Geen verdriet, wel tranen. Van dankbaarheid denk ik. Van ongerichte liefde om het wonderlijke menselijk bestaan. En omdat het definitieve ophouden van het vanzelfsprekende je schokt en je raakt op plaatsen die achter de sluier liggen van het dagelijkse.…

Een weekje in Frankrijk, wat is het er mooi, 't is zeker wat anders, dan hier in 't Gooi, maar al die Fransen, die speken zo...Frans, en ik, tja, ik spreek gewoon maar Nederlands. Dus na dat weekje in dat land een stukkie weg, ben ik blij dat ik weer thuis ben. Is 't zonde dat ik dat zeg?…

Lavendelvelden Tussen hoge bergen door De geur van Frankrijk…

ik ken het scenario , eerst sterven dat moet nadrukkelijk eerst en dan de reis vanonder het witte laken naar een kist als alles meezit -want die is duur, ik vond die van de Paus knap zie je- verder blijf ik gewoon rustig dood en de begrafenisondernemer helpt altijd daar kan ik op vertrouwen, de stoet ook, en toch…

Het is niet zo vaak dat je iemand tegenkomt die haar begrafenis als hoogtepunt ziet van haar leven.…

Veel van wat we gisteren en vandaag hebben opgehemeld, zal morgen al een roemloze en overhaaste begrafenis hebben gehad.…

ze heeft me verlaten is naar een ander gegaan geen haat en geen traan 84 was ze ik moet me haasten het graf ligt nog open als ze wordt bedolven wil ik vooraan gaan staan…

Er hangt spanning in de lucht. Alles lijkt tegelijk te gebeuren. Vandaag trouwt mijn broer en wordt mijn vriendin haar moeder begraven. Ik moet straks naar het ziekenhuis en krijg een buisje geplaatst in mijn oor en het weer heeft vandaag zomerse waarden. Mijn kat heeft zo zijn buien en rent ongecontroleerd met platte oren door de kamer heen en…

Het lijkt wel of ze vandaag allemaal tegelijk naar beneden vallen. Les feuilles mortes. Tot gisteren was het zomer en dat terwijl het eind oktober is. De bomen nog volop in blad. Sommige groen,vele gekleurd. Afgelopen nacht was er opeens nachtvorst en in één keer liet het gebladerte los. Rudi Oosting slentert door knisperende bladerhopen. Geen regen…

Hoor hoe de wind ons uitlegt waarom de orgels hier zo de kathedralen doen dreunen: Hoor, Cavaillé-Coll te Rouen dondert door hoofdschip en beuken: geluiden van oorlog en zout op de plank uit verbrokkelde tijden.…

De tent kan het nu elk moment begeven, het regent ook al dagen aan een stuk. De hond is kwijt, en door een ongeluk is van de auto weinig heel gebleven. Maar ’t is vakantie, mij hoor je niet klagen, want, godzijdank, ik hoef nog maar drie dagen.…

Bij ’t eten komt een wijntje goed van pas, toch past mij hierbij geen onmatigheid. Dus neem ik, na een hapje op zijn tijd beheerst steeds ‘n klein teugje uit mijn glas. Waarbij ik me in elke slok verslik en steevast in zo’n stom stuk stokbrood stik.…

Ik zeg: “Tant pis, bien sûr, oh, c’est pas grave“ en lees Le Soir, draag een alpino-pet, ik rook Gaulloises, eet Brie op mijn baguette en drink nog enkel Vin Rouge de la Cave. Mijn jeu-de-boules is echter zeer gênant, dus ’s avonds val ik steeds weer door de mand. (Oorspronkelijk, maar gewijzigd wegens “niet netjes”): Maar ’s avonds, bij…

Bijzonder fraai, zo’n vue panoramique. Het hekje langs de rand blijkt ietwat minder en ik verlaat behoorlijk wat gezwinder dan ik van plan was deze hoge piek. Nee, uit in eigen land is veel gezonder denk ik, terwijl ik naar beneden donder.…

Het strand vol stenen en ik zoek je stemmen maar er is geen zonlicht of zout op de huid Zo slaan wij dood, aan een kust kwetsbaar en ketsbaar de keien die opspatten wijsheid die ons zo ontcijferbaar maakt Ik zal ooit begrijpen hoe de geur van je armen ons daar overvleugelde, rotsen door regen en wind kiezels werden. Later is…

Hij herkende het grote tafelkleed dat zijn moeder eens als cadeautje uit Zuid-Frankrijk had meegebracht: gele zonnebloemen op een blauw-paarse ondergrond. Het diende nu als sprei op het, door twee losse bedden tegen elkaar aan te schuiven, gecreëerde twee-persoonsbed.…

Sinds twee jaar woon ik nu in Frankrijk. Er gebeurt niet zo veel in een klein dorpje op het Franse platte land. Juist daardoor kunnen alledaagse gebeurtenissen aan waarde winnen.…

Treed binnen met zachte passen mijn beste in de bittere realiteit van tegenwoordige kaalheid en koude vernielzucht Laat je ogen en oren niet verpesten door het gedrein van klein gespuis en semi hormonen opgedrongen en nooit stilstaande stelletjes die nauwelijks de puberteit ongeschonden zijn ontklommen Vergeet de schurftige honden…

Annecy draagt vandaag een kleurige oktobermantel en een kleed uit roestige kastanjes. Dit gewaagde ensemble wordt op geraffineerde wijze gecombineerd met glazen muiltjes en een subtiel wolkenhoedje. Het geheel wordt vervolmaakt met een shawl van wilde ganzen.…

Op onze eerste ritten naar Frankrijk kwamen we ze vaak tegen. Volledig uitgebrande boerderijen en woonhuizen, waar alleen nog wat smeulende resten van over waren.…

We zwegen allen Alsof afgesproken En volgden haar kist gedwee Stil mijn vader en gebroken En de najaarswind zweeg mee We veegden ogen Langs de dode lanen En omrinden toen haar kuil We verborgen onze tranen Ook de zon ging zomaar schuil We sloegen kruisen En we zeiden amen Nadat de priester gesproken had We stonden stilletjes tezamen…

Het is mijn opa niet, het is mijn opa niet Die daar ligt, zo stil Die ken ik niet zo goed, ik heb hem niet gekend Mijn opa wel, maar dat is hij niet. Van al dat verdriet hier, zoveel verdriet overal Word ik hyperactief. Zouden ze dat merken, dat mag toch niet. Handje schudden, handje schudden, veel sterkte gewenst Dank je, dank je, ja het…

.'' Mien: ''Schrijf maar een brief naar zijn vrouw, het is te ver om naar zijn begrafenis toe te gaan.'' ''Doe ik, darling.'' - Beste Gerrit, ik heb gelezen, dat je niet meer ademt. Wat jammer nou, je was mijn beste billenmaat in Veenhuizen. Menigmaal heb jij voorkomen, dat Buck Jones mij in elkaar wilde rammen.…