Alle inzendingen over Het verminkte doek

Hij schilderde als een bezetene op een extra groot doek. Ze bedreven de liefde en ze vielen voldaan in slaap. Karel werd rond drieën wakker van gestommel op de benedenverdieping. Met een klauwhamer liep hij naar beneden. Voor zijn laatste doek stond een schim met een zaklantaarn te schilderen. Het is Chris. 'Godver, Chris, wat doe jij nou hier?'…

Uitgeput en verminkt blijf ik achter.…

In wegsmeltend koud winterlicht dwars door onherbergzaam duister uit grijs geruis en vaag gefluister nu de aarde achterover ligt ontwaken de verlaten oorden klinken de verminkte woorden Ik vang ze op het perkament zeef ze uit de klamme nevel loos verdriet en gehoekte wrevel uit laatste wens en testament Ik giet ze uit gebarsten vazen…

Of de zwaar verminkte idolsshow waar kandidaten onder elkaar mogen uitmaken wie de meest zwaar verminkte stembanden heeft. Nou, volgens mij kunnen Boris en Jamai weer zonder problemen meedoen, maar dat terzijde. Nog een kijkcijferhit zou “het meest zwaar verminkte topmodel” worden. Minstens 2 miljoen kijkers, schat ik.…

Het kind komt uit de doeken, omdat het in de wereld moet. En wat het uit de doeken doet is alles wat wij zoeken. Het is elk jaar het eendere verhaal; een kind, dat ons geen teken geeft of taal. Toch is dit zwijgend Kind, dat wij beminnen, ten einde toe het Woord van den beginne.…

Schilder mij, ik ben het doek een broze maagd nog leeg op wankele ezel ik voel me doek, ik ben het doek een dorre vrucht in wording schilder mij in tempera omsluier mijn naakte waarheid met stremsel wit nog onbevlekt ben ik het doek, jouw muze jouw destinatie eerzame solist ik roep je aan, het doek je ogengloed laat transparant penselenschachten…

Ik dacht op deze site een punt te kunnen maken, een gestolen verleden, zorgzaam onverhoeds een vrouwlijk heden, ik gooi mij eruit. Beken een crimineel verleden, ik heb een dubbeltje gejat uit de portemonnee van mijn moeder, ben ik niet trots op. En nu, nu zorg ik voor de mens die zichzelf niet verzorgen kan, heb ik elke sleutel in handen. Ik laat ze…

meisje met je mooie gezicht in de zon naar de schaduw geroepen door een ingeving om niet verminkt te worden door vallend geweld in je gezicht lees ik nu nog de engel die jou eens riep…

Een glimlach, verminkt. Hoop, verdwenen....…

Ooit goudgeel wuivend korenveld verminkt door woeste voren de golven wreed onderbroken ...de harmonie verloren Ondoordacht vertrapte toekomst bedekt met stervende aren vertwijfeld brodeloos zijn ...het niet kunnen verklaren…

Je kon toch zo goed mensen doorgronden Waarom je eigen meisje dan niet Mijn pijn wordt erger De liefde valt weg Met een glimlach leef ik verder Maar de pijn zit vast Het litteken op mijn ziel blijft Mijn lichaam blijft voor de rest van mijn leven verminkt En me hart verkleumd Wie zou me ooit nog kunnen helpen?…

je ligt allicht voor alle eeuwigheid in 't stof der dagen te wachten tot de zon nog één keer je genade geeft blootvoets kaal geschoren verminkt tot in het bot gebroken de zee tot troost bij ebbe en bij vloed beweent je kroost.…

Traantjes op haar vieze jurkje Handen op haar kleine lijfje Gillend van onmacht Een schreeuw van verdriet Nauwelijks wetend wat er gebeurde Of nog gebeuren zou Struikelend over de grote stenen Stort ze op de grond Haar kleine hartje voor het leven verminkt Snikkend zet ik de tv uit En ga lekker slapen…

ik bedel om drinken bij vreemde soldaten geweer in de aanslag want wij zijn bevrijd, verminkt en vernietigd. Hoe lang zal het duren voordat onze wonden geheeld zijn door tijd.…

De bange ogen Van een klein meisje De luide misthoorn klinkt Silhouetten In het duister Door emoties verminkt Lucratieve schoten Van de jagers In het zwart Machteloze kreten Van een brekend Kinderhart De memoires Aan het slagveld Waar haar stille dromen vielen Met als onzichtbaar monument De ravage van hun zielen…

Moeten we een geheime actie op afstand van het ene land in een ander land, waarbij meer dan 10 mensen overlijden en duizenden voor het leven verminkt raken, - slim noemen? - acceptabel noemen? - voor lief nemen? - misdadig noemen? - verwerpelijk noemen? - volstrekt immoreel noemen?…

onderhuids doet de ziekte haar werk en ondermijnt ondergraaft verminkt nog onzichtbaar voor het oog maar vaag voelbaar er klopt iets niet meer een vijand is binnengeslopen in het geniep terwijl de buitenkant nog glimlacht stromen binnen de tranen om wat wegvloeit onherroepelijk zoals een uitgesproken tekst die nog even blijft hangen…

Immers, wanneer de angst voor vrijheid slinkt, zal geweld uiteinderlijk worden verminkt Dan zal de mens kunnen groeien naar volwassenheid, in volledige harmonie en in geestelijke vrijheid…

De horizon is de taal, de taal die ik word geacht te delen met het verminkte kind, met de jongeling die soldaat geworden is en zo fier op zijn laarzen, met de grijsaard met zijn gescheurde darmen in zijn armen. Het regent fosfoor en sirenes De stemmen van mijn land meestal in de televisie. Moordzuchtige families. Misdadig gezang.…

Wat hij beoogde kreeg geen vorm alsof zijn schijnbare levensnorm met regelmaat verminkt, verkracht, elke zekerheid tot twijfel bracht. Verweesd keert hij tot zichzelf weer; geen mens leidt of verleidt hem meer.…

Als je niet weet wat je eet en drinkt, als je elke dag weer wordt verminkt. Als je nooit liefde hebt gekend, omdat je nooit eens geknuffeld bent. Zou de dood dan een bevrijding zijn, de enige verlossing van de pijn? Dood gaan wat betekent dan dat, voor een dier dat nooit een leven heeft gehad.…

een zucht trekt door de tijd en ik vergeet doe toch alsof mijn stem wordt trager zwaarder of misschien juist ijler vreemd knikt het tweeduister mijn mond naar zinnen omlaag waar mijn angst woorden zeist verder voorbij het weigerend zelfbedrog en mijn verminkte zielenbeeld ik vergeet doe alsof ik vergeet net…

zo ik mij afwend en niet verlaag mijn tranen wellen ongevraagd zilte verraders van intens verdriet wilde voorkomen dat jij mij zo ziet want koud berekend van geen weet verwijt jij aanschouwelijk leed verstik ik mij niet meer werend stil vluchtend in mij zelf kerend als de strijd gestreden en ik berust verlaat jij mij verminkt bedrogen…

Het snelvuurkanon in de staart vliegt overboord Het pantser weegt en vreet brandstof Buiten bereik van het afweergeschut Valt Little Boy door het luik Zijn romp vol uraan geperst Neemt een steile, fatale duik De havenstad is in een wenk weggevaagd In een wijde straal daalt as en puin De helft ontsnapt, kruipt met buikloop, Verminkt door…

Zonder te verpinken, werd alles overspoelt en verminkt. Hou toch op, het is al mei, ik werk niet graag met modder, geef mij maar liever hobbyklei.…

Mijn ziel verminkt. En de pijn is enkel nog een herinnering. Zie jouw beeld in de spiegel van het water Toch niet, 't is mijn verbeelding maar. Wil enkel even alleen zitten peinzen aan de waterkant. Even uithuilen als het kan. Even mijn masker af. Straks moet het er weer op, En verschijn ik weer met een glimlach op.…

Want onder klatergoud en kitsch Glanzen nog steeds, Verwrongen weliswaar en zwaar verminkt Maar nog herkenbaar voor wie kijken wil, De waarden van het heidense geloof. En ook al heet het Kerstmis, Het was en is Midwinter.…

Hol in de lege kamer vol met emoties Eenzaam verslagen verminkt met pijn Ziet hij haar poserend op erotische foto Weet hij, zij zal nooit meer de zijne zijn Verlaten heeft zij van een op andere dag Ging voor die ander omdat het aan hem lag Vlammen schroeien in verscheurend verdriet Machteloos gilt zijn lichaam, zij niet, zij niet Zweverig…

er liggen klodders op linnen dikke streken met schaduwvlekjes verspreid als over een ruwe wand verf vangt stof een vies vlies het haakt in de plooien van een bruidskleed de geslepen diamant die dof op haar borst hangt een kam met wijde tanden heeft een marmeren spoor getrokken. de tubes liggen half leeg geknepen naast schroefdopjes…

In tedere beweging van verf onder het blauwe van vruchten, in ritmisch opgebrachte zuchten, met ogen die priemen, en tranen die dwalen, verzoen ik, bemin ik, vertraag ik, alles, voor mijn ziel op het doek. Afbeelding: Zelfportret van de schrijver…