Alle inzendingen over Hij opende de overwo

(voor Yasunari Kawabata (1899 - 1972)) Je bent geboren op 14 juni 1899 in Osaka. Je vader Eikichi was een intelligente arts. Op je tweede is hij overleden door tuberculose en een jaar daarna overleed je moeder. Als vroegtijdig weeskind ging je bij je opa en oma wonen en je oudere zus ging bij haar tante wonen. Op je zevende overleed je oma.…

ik zag hoe hij de parels ving zijn aandacht hing aan woorden uit jouw mond hij reeg ze tot een snoer dat glansde en danste in zijn flitsende licht jouw dicht schreef zijn verhaal je liet hem duiken in het groenblauw van de zee hij opende je oesters en nam de parels mee om ze te tonen aan een groot publiek nog zijn de goven rustig…

je bloeide altijd in de tuin van anderen gaf bladeren en groen als de mensen keken opende je bloem de echte kleuren liet je aan mij zien misschien ben ik de wind waarin je geuren kunt heb ik de ziel gezien die jou het echte leven gunt…

op heden Bosboom en Borsboom geheten de vernietigende overwinning van de admiraals Maarten Tromp en Joost Banckert bij Duins in de Baai van Dover op de Armada van admiraal D'Oquendo in de fik door branderaanval is aanleiding tot de nieuwe naamgeving ------------------------------------------------------------------- Aechte Bosboom opende…

Enkel een woord, niet eens een zin, een enkel woord vormde het begin Gevoel op negeer, hart op slot, een enkel woord brak de sluiting kapot Ongeloof, verbazing, angstig en verward, een enkel woord opende mijn hart Jij opende mijn ogen, toen zag ik in, ik sta aan de voet van een nieuw begin...…

een arm om je heen en kuste je je lippen namen mij apart en gaven zo de smaak van liefde terug je lichaam raakte mij verwachtingsvol jouw handen woelden door mijn haar sprak lieve woordjes bij je oor als een intiem gebaar ik streelde je heel teder en gevoelig wellustig zocht je naar houvast je opende…

ik zag het warme welkom in je ogen je stem zong en je lippen openden in vochtig rood ik hoorde geen woorden maar danste naar binnen was gek op je lijf en dolde je zinnen lichamen woelden handen kroelden in honger en dorst ik rustte uit met jou op mijn borst maar je verdween ik had geen oog voor je geest, koos voor je lijf…

De wind opende het tuinhek voor haar, alsof ze koningin was.…

kwamen was je al gewend aan het lachende laken je hield je in je lachte toen de pastoor voorzichtig de eerste woorden tot juli opende een nieuwe jullie augustus zou het vuur onder het ijs zijn jullie niet en zeker god niet…

in het blinkende licht staat een hemelganger. het tot voor kort onbekende opende zich als een bloem voor mijn ogen.…

Moeder opende de levertraanfles, en toen ze de lepel vol goot, rook ik al de afschuwelijke traanlucht... We gingen met wanhoopsgezichten overeind zitten.…

urenlang tapte schonk liep opende praatte waste zwaaide zij haar scepter niet te verleiden tot het vertrekken van ook maar één spier leidend tot een lach oh mooie barjuffrouw ik wacht en smacht…

Ik kwam aan in mijn herinnering Ik stapte uit waar ik dacht te weten Ik liep richting vroeger, het was er wel veranderd maar ik herkende het beslist Wat jaren op mijn netvlies had gezeten was uitgewoond door eenzaamheid Wat er niet meer was wist ik Opende mijn ogen van verborgenheid…

De maagd had niet verwacht dat liefde zo pijnlijk zou zijn De mooie woorden klonken zacht het zachte strelen voelde fijn Zijn overtuiging gaf haar kracht Ze opende gewillig haar benen Geen moment had ze eraan gedacht, hij was daarna heel snel verdwenen...…

Er was een oogwenk, een tekeergaan toen de aarde zichzelf de aderen opende. Jij bent nu niet meer dan een restant herinnering een voltooid verleden aan vreemd schoorvoetend licht van toen de stilte viel voor het donker werd.…

Twee druppels tranen Rolden over mijn wangen Toen ik je foto’s oppakte Om ze te verbranden Twee druppels tranen Rolden over mijn wangen Toen ik je berichten opende Om ze te verwijderen Twee druppels tranen Rolden over mijn wangen Toen ik mijzelf beloofde Om nooit meer te huilen Twee druppels tranen Rolden over mijn wangen Omdat…

ik droomde dat ik auto was en dat jij mij ging poetsen je zette mij zacht in de was opdat ik niet ging roesten je opende vol vlijt mijn deur en schoof jezelf naar binnen je wreef mijn ex- en int’rieur zodat ik stond te glimmen jij spiegelde je in mijn glans en mocht mij trots bezitten ik bleef altijd je eerstehands nog vele verre ritten…

je stond wat achteraf te spelen met je handen een vleugje wind verwaaide in je haar je ogen lachten ondeugende gedachten ik wachtte terwijl ik naar je vingers keek ze openden wat dromen en sloten stukjes tijd ik zag herinneringen komen die je nu liever mijdt ik vang je blik mijn handen op je huid we openen een wereld die anderen…

Jongedames met rappe handen, getooid met fleurige, wijnrode nageltjes openden fluks en vaardig flessen met de trotse naam "Merlot" op hun etiket. Ik verzekerde een meneer naast mij dat "die jongedame hem zeker zou bedienen en dat ze hem zou voorzien van wat hij ook maar enigszins wenste".…

je stond wat achteraf te spelen met je handen een vleugje wind verwaaide in je haar je ogen lachten ondeugende gedachten ik wachtte terwijl ik naar je vingers keek ze openden wat dromen ontsloten stukjes tijd ik zag herinneringen komen die je nu liever mijdt ik vang je blik mijn handen op je huid we leven in een wereld die anderen…

Ik opende mijn door jou gestolen hart, er kon nog net een dank je wel van af. Gesloten dek ik mezelf en laat me niet meer in de kaarten kijken, een joker lacht meesmuilend. Ik kom uit met een kleintje om jouw nel te vangen. Moet mijn maat wel de aas hebben, duidelijk geval van seinen. Ik ga nat, dit potje was vergiftigd.…

het is stil zon maant de sterren om te gaan ik zie je in de ochtendgloed besef me jouw bestaan ik droom de jaren die vergingen, liefde was er diep van binnen tot jij mijn bron veroverde, mij opende ik vloeide overvol we bloeiden als oasen in woestijnen jij werd zo tederzacht de mijne we dwaalden, werden blind in tegenwind…

Ik wil het hebben over drie mannen die een stembureau openden in het PvdA pand in Groningen. Italianen in heel de wereld mogen stemmen en deze drie mannen openden een bureau om tien uur en sloten het tegelijk met alle andere bureaus in de wereld. Er kwamen zeven mensen opdagen. Dat was drie minder dan ze verwacht hadden.…

Hij legde me bij binnenkomst plat En opende meteen mijn lippen Hij keek aandachtig naar mn gat Mijn lichaam lag te wippen Ik kreunde toen zijn harde hand Me van binnen ging bevoelen Op nul ging daarna mijn verstand Ik lag daar maar te kroelen Ik kwijlde, hapte fors naar lucht Maar helaas, 't komende halfjaar Zie ik hem niet meer, ik…

Zij opende, naar correct Nederlands gebruik, haar autoportier net toen ik haar op de fiets benaderde. Zij schrok maar ik eerder, vandaar dat ik haar de term trut heb toegeslingerd. Het voorval sterkte mij in de mening dat gezichtsbedekkende kleding verboden moet worden, als doekje voor het bloeden.…

ik spreek niet wanneer ik ’s nachts gebonden ben aan woorden en de sterren mij vertellen wat ik het mooiste vind ik denk dan aan lavendel de eenvoud van het maanlicht de glimlach om je heen een witte roos en blauwe vlinders ieder moment in poëzie gedeeld jij opende mijn schaduw gaf me kleine, witte vogels en op deze vriendenvleugels…

Echter, toen ik het opende, kwam een loepje tevoorschijn, een curieus instrumentje van helder glas afkomstig van een vriendin die de natuurwetenschappen bestudeert en het voorwerpje vormt in al zijn bescheidenheid en toch ook kunstzinnige charme eveneens een bijdrage tot onderzoek maar ook een "thing of beauty".…

Zij zijn de wijn die, gerijpt en ongeschonden, Uit het boeket van de liefde is ontstaan Als jonge bloemen openden zij hun ogen Kelken die samen sluiten voor de maan Wat in hun vat zit zal nimmer verzuren Is niet verspild door een vreemde mond Hoewel instinct verleiding moet verduren En prille liefde door zonde wordt verwond Zij belichamen…

Ik opende jouw deuren en zette ze op een kier zodat de warmte naar binnen kon en je uiteindelijk smelten zou voor het eerste zonlicht. Nu zweef je tussen hemel en aarde, een eerste glimlach trof jouw lippen die vuurrood oplichtten na die eerste tedere kus waarop je zolang had gewacht...…

seconden tikten weg ik volgde en opende stapte drempelloos een universum in met mij als nieuw begin in omzien zag ik heden tot verleden tuimelen structuur in entropie herinnering vertraagde tot totale empathie geen adem om geluid te dragen, geen vragen want het weten is er al vergezicht mist afstand in mijn hand is het heelal…