Alle inzendingen over Hulten

Intellectueelinzicht hult zich niet in zwijgen, maar in het aanvullen van wijsheden van anderen. Ook al is dat zwijgen.…

waar de invallende nacht mij in dromen hult de adem van het duister onhoorbaar wordt smeek ik de dood genadig te wezen in die laatste dans naar eeuwigheid laat ik mijn tranen toekomst wezen die eens gehuild zacht is vergaan…

Ongenuanceerd, maar Geert zegt het wel, de rest hult zich in stilzwijgen. Pakt, onverhoopt, een zeteltje mee. Dat is politiek, je plakt en pakt pluche. En kan je niets, dan word je burgemeester, of zoals Aantjes, hoofd vuilnis van Amsterdam.…

woorden reiken niet ver genoeg om de warmte te vangen die mij weer stralen doet als ik denk aan verleden tijd mijn ogen strelen stiekem je hart in de hoop dat jij de herinneringen evenveel koestert en mij voor even in de warmte hult…

als de nacht haar deken spreidt mij hult in zachte dromen waar een ster in nevelen schijnt mij liefde wil beloven zal een zucht uit het niets een schreeuw van verlangen de beklemming doorbreken groeien in mijn hart waar rust in mijn dromen de belofte van een ster zal verschijnen in stilte als een zucht uit het niets…

Ik denk dat Van Hulten de Eindhovense aanvaller eenvoudigweg tot de orde heeft willen roepen door zijn gedrag op een adequate manier te kwalificeren: naar typetje!…

mag ik van de nacht verlangen dat hij jou in dromen hult waar het oneindige van sterren jouw diepste wens vervult zal ik vragen aan de zon te stralen door jouw lach waar stille hoop verborgen de dag aanschouwen mag en de streling van wind gefluister uit mijn hart jou liefde laat bezorgen als dromen in de nacht…

de rups kruipt over loof en doorn korte sprieten keuren alles wat haar maag verdraagt tot zij uit haar jas groeit kaken malen in het pantser van de kop zij hult zich in een rode pop vier vleugels van geel en grijsbruin loodsen haar voorbij een bries een inktvlek siert de pijlstaart zij warrelt rond een lamp strijkt neer met kleefklauwen…

De morgen vult zich in leegte Niets is meer hetzelfde Stilte hult zich in zwijgen Een ijskoude nevel sluiert De zon lijkt in zwart opgelost Niets is meer hetzelfde Ogen vullen zich in tranen Het afscheid van een verleden De morgen vult zich in leegte Niets is meer hetzelfde Lichamen die niet meer passen In een samenzijn van liefdeskleuren…

mag ik dromen in een wereld waar elke dag zonovergoten schittering weerkaatst in parelende ogen mij in liefde laat verlangen naar de warmte van een lach die tranen overheersen verdriet verdrijven mag als sluiers in de morgen gespreid op het gras waar ontluikende bloemen grijs in schoonheid hult en zo de wereld laat ontwaken…

Hij bebroekt, behemdt en zelfs behoedt de gedaante van mijn passeren hult mij, schijnbaar achteloos, in kleren waarin elke passant mij achtend groet. Uitbundig voeg ik mij in ‘t gepluimte jubelend over hoe hij mij heeft bejast en verdwaal dan in de ruimte waarin slechts de stilte past.…

langzaam zal tijd verglijden dag na dag in hervonden geluk waar liefde in mijn hart geslopen intense verlangens in nevelen hult lichte streling van zacht gefluister onthul mijn dromen die diep geborgen mij beloven dat de dag na morgen ontwaken zal in licht bevrijd van donkere dagen daar waar nevels in flarden vervagen en de zon in heldere…

Ik brul haar bulder-lied zoals zij mij schier murw brult nu ze zich in golven hult, haar katterug opkrult tot wulpse bergen, neerstortend in het vunzig diep van haar décolleté. Toen God's voet haar betrad was ze onbeschrijflijk glad en plat, de zee. Lieve Steenberghs…

Zij zwalkt door de verlaten straten Al het menselijks is uit haar leeggeroofd Wild rukten handen de kleren van haar lijf Haar leven in een seconde van tijd uitgedoofd Haar schoen is zij verloren in het gevecht De tranen zijn stille getuigen in haar bevlekt gezicht Een schamel kledingstuk hult haar blote lijf Totaal verward doolt zij eenzaam…

Ik huiver even, nu ik naar hem luister, buiten hult het dorp zich in het duister.…

Waar nevelen wervelend lokken en met Witte Wieven sjansen moerassen rottend geuren bomen bruin en zwart verkleuren daar wil ik eindeloos met je dansen Lachend zwierend draaien gierend om het stervend licht dat ondergaat in donkerblauw zich schemer hult in diepe rouw voor de duisternis gezwicht Verloren gaand in de omhelzing van kille…

mijn ogen, neus en mond zijn uitgewist wie naar mij kijkt, staart in een leeg ovaal een atlas op een onbekende schaal de aarde hult zich in een dichte mist het rookgordijn van een illusionist die speelt met vuur en zaagt met roestvrij staal en kan verdwijnen voor een volle zaal op een manier waar het publiek naar gist ik tover telkens als…

De avond ademt zwoelte tot dampen krekels smeken een melodisch gebed dat gevat in ‘n aromatisch bouquet verglijdt om gittering te beklampen maanstof sprankelt mystiek in het meer dat – wiegend in loverbedding - gesust in de omarming van leliën rust en mijmering drijft in de atmosfeer de maagdelijke nacht hult zich verlegen in bloesems van…

Het uur der wraak snelt naderbij Duisternis hult alles in schaduw Verstikkende mantel bedekt mij Vervult mijn wezen vol afschuw Elementen ontsteken in razernij Doodsangst beneemt ’t verstand Vergrote pupillen beperken zicht Blakerende allesvretende brand Duistere wolken ontnemen licht Gevoelens zakken in drijfzand Bliksemschichten…

goed acteur in je ogen spiegelt leven je gebaren zijn heel groot van koningin tot goot je lijkt je ziel te geven je maakt je op met zorgen van een ander kleedt je aan met jeugd je haar wordt minder maar het spelen blijft je grootste vreugd de zwier waarmee je danst verzacht de hardheid van de dagen, de lach waarin jij je steeds hult…

Lijd getroost; want ik zal klaren, Eer uw tranen zijn vervuld, Tot de lach die al uw jaren In zijn éne luister hult.…

Uitdagend kruipt zijn blouse los -Verraad hult hem in gulden kleden gebed in`t eeuwig, lengt het heden- onscherp vaarwel in hallo`s blos Ze voert hem uit zijn scha corso -Schuift licht zijn zijde noire aan kant charmeert hem van zijn apropos- ten einder wassend bolster spant Vurig slokt zij dees bleke glans -neemt over rouge gelijnd email…

Je gezicht hult zich in een sluier Alleen je ogen breken deze mist In een totale abstractie van culturen laat jij je ogen spreken in geheimen Niemand heeft weet van je gedachten Zwijgend speel je het verlangen De liefde die je zó graag wilt omarmen is aan een ketting vastgeklonken Je levenspad is immers uitgestippeld Alle eigen keuzes…

uitdagend kruipt zijn blouse los -verraad hult hem in gulden kleden gebed in`t eeuwig, lengt het heden- onscherp vaarwel in halo`s blos Ze voert hem uit zijn scha corso schuift licht zijn zijde noir aan kant charmeert hem van zijn apropos ten einder wassend bolster spant zij slokt vurig dees bleke glans -neemt over rouge gelijnd email…

Een ieder hult zich (nog) in een ongemakkelijk stilzwijgen. Eén ding weet ik wel: het was een politica met uitstraling en daadkracht die zich met verve inzette voor slachtoffers van de voort-etterende toeslagenaffaire. In die zin: heel jammer dat ze vertrekt.…

Omdat de goegemeente wellicht zou verklaren dat er sprake zou zijn van een "moetje", vond de kerkelijke inzegening plaats in het kleine kerkje in Hulten. Daar traden zij voor het altaar die mijn vader en moeder zouden worden. De lange huwelijksjaren lagen vóór hen, als een nog onbetreden boulevard of avenue....…

Liefst hult zich de hals van een dansende vrouw in hagelwit zwanenbont (indien geen boa van struis of constrictor voorhanden). Niet dat de arm van de man ontoereikend zou zijn in de kou, maar zie: wie wil dansen, doet dat niet op molières.…

schuchter zonlicht streelt het oude park, sluimerend onder nevel en dauw, tot ‘n zacht en stil ontwaken in wazig ochtendrood verzonken staren bomen nog roerloos voor zich uit aarde hult zich al in lichter kleuren veegt de nacht weer gaande weg de morgen geurend tegemoet in de vijver hapt een vis nog loom naar lucht, begluurt…

Sponsae aeternae* Ik weet dat gij mij nog verschijnen zult, Zo zeker als de bloemen wederkomen: Der dingen dove dek hebt gij genomen, Het donkre leven dat de steden vult, De winterwind die klaagt door dorre bomen, Ten sluier die uw eeuwge glimlach hult...…

de lente fris, de zomer drukkend Velen van ons zijn daardoor vroeg bezweken De wolken hielden zware donderpreken Het loof, met twijg en al, van bomen rukkend Zelfs na mijn dood ben ik voor ’t oog een lust De mensen zullen niet lang om mij treuren Mijn dodenmasker geeft de meesten rust Soms hitst de wind mij op, is ‘t uit met zweven En hult…