Alle inzendingen over In een draaikolk vol

Wieljend wetter de kiste glydt oer de dinige deemoed fan in skolperige minskensé oeral hie’k wol frede mei: it geregelde farkeljen it hommels en dwerse swalkjen it reevjen fan dyn gelyk doe’t hja it skip útteagen en do fergean moast wienen it net de kâlde orka’s dy’t it spatwetter opwielen mar de wyte weach fan soannen draaikolk…

(voor Ingeborg Meyer (1925 - 1966)) Je bent geboren op 13 maart 1925 in Berlijn. In de tweede wereldoorlog werkte je voor de Reichsarbeitsdienst in enkele steden te Steiermark, Oostenrijk. Daarna werd je assistente bij de Berlijnse Luftwaffe. Tijdens een luchtaanval kwamen je ouders om het leven en jij lag drie dagen onder het puin, samen met…

als een draaikolk van gedachten vliegen vlinders door mijn kamer en terwijl ik hen zie dansen zie ik wat geluk betekent en de vlinders blijven draaien en ik laat hen lekker vliegen in mijn draaikolk van gedachten voel ik vrolijkheid en rust…

Ook kranten staan te vol Met bloeddoorlopen feit!…

Daarom sluit ik me maar aan bij Kees van Kooten die zo'n geval een briefje op zijn voorhoofd plakte met daarop geen mening maar een mededeling: VÓL !…

Het is het geloof in deze illusie die de epidemische vormen van vervuiling, rassenhaat, oorlog, hebzucht en de vele andere kwaden mogelijk maakt waarmee de kranten vol staan en waardoor onze dromen worden verstoord.…

In inheemse culturen vindt men zijn totem door het maken van een vision quest of innerlijke reis. Omdat wij echter niet altijd in de gelegenheid zijn om een vision quest te maken, zijn er enkele andere manieren die wij hiervoor kunnen gebruiken. Je krachtdier kan een dier zijn waar je als kind al veel van hield. Je totem kan een dier zijn dat regelmatig…

Voor de kloven en uitgesleten holen van de zeekust speurt men tevergeefs naar een sirene of zeemeermin, die er in antieke tijden, zittend op een steen het vochtige haar in de zon liet drogen totdat het blond er wijduit stond. Zij zijn sinds het begin van de Christelijke jaartelling verdwenen en nooit teruggekeerd.…

Met mijn hoofd in de wolken bewandel ik water bevaar ik akkerland zwem ik over boomtoppen Onbeholpen voeten later handen in verkeerde stand begint mijn lichaam te kolken valt niet meer te stoppen Wanneer in benevelde toestand ik binnen draaikolken lig te soppen en snak naar bluswater…

de gewaarwording van haar rondingen haar heerlijk stevige vlees brengen mij aan de rand van het diepe water waar ik me weldra in zal onderdompelen de draaikolken zullen mij tot op de bodem trekken als door een noodlot gedreven overgeleverd uitgehongerd ook na zo lange tijd weer drinken van de nectar de hare uit haar beker gulzig…

op een rijtje of erger, mist er een paar Worden voor zielig versleten en niet meer te houden En toch… als je dan wat dieper kijkt hen probeert te doorgronden klinkt hun verhaal ineens heel anders vaak doorspekt met verdriet en pijn Niet dat het er wat toe doet, want de overheid ontbeert het geld en gezondheidzorg heeft de handen vol…

dankbaar kwamen we elkaar vanuit het niets nader Vond ik jou binnen die stadsjungle puur op gevoel slaakte jij de kou trotserend een verrukte kreet Droeg ik je ook in zilt op handen leerde jij mij het elegant vallen op een berg sneeuw Plezier en ook leed als zielsverwanten gedeeld wacht ik nu ongeduldig het jaar vol…

Eén traan, rolt langzaam langs haar gezicht omlaag, ze voelt zich, als in een draaikolk, wat is 't ook weer voor dág vandaag? Soms wetend, vaak ook niet, maar wanneer ze 't wél beseft, heeft ze, nét als nu immens verdriet. De dagen rijgen zich aaneen, worden weken, maanden, wie weet járen.…

Gehuld in het eenzame schuim ik door straten in een schulp verborgen voel ik jou kijken nat voelt het vocht wat van wimpers glijdt een lint van vlinders houdt kermis in mijn ziel in een draaikolk tolt de liefde in stilte rond mij heen zonder jouw warmte Voelt het hart als steen Misschien herken je In sier mijn geschrift Stuur je…

Hoor je mijn stil gefluister wel in de wervelwind van extase hoor je mijn schrille kreten lied als de razernij je voedt Heb je genoeg aan een simpel spel als een bron in de oase of zijn de ogen die je ziet dat wat je smelten doet Hoor je het ruisen van de wind in de draaikolk van begeren voel je de adem van het licht die langs je lichaam…

voor hij vertwijfeld naast me zinkt mijn blik wordt troebel en verdrinkt moedeloos als ik mijn ogen sluit Het is te laat, je drijft de nevel in nog eenmaal kijk je treurig om woorden steken en ik staar stom vanaf mijn einde naar jouw begin dan slaat de duisternis me blind en zoek ik spartelend naar houvast maar niets dat de draaikolk…

Tussen de oude eiken ruist het middenin een draaikolk van blaadjes zwijgt opeens het Herfstkind en luistert Kom, het is weer tijd voor verandering is wat deze herfstwind haar fluistert ik blaas muziek dus dans en zing Voorzichtig danst ze de bomen kaal haar zang brengt paddestoelen tot leven en de herfstwind blaast, hij blaast zich schraal…

Hier sta ik dan: entre deux mers midden in de draaikolk van het leven. Entre deux mers: de dode bloedeloze en de rode van het leven. Tussen de moedeloze en de eindeloze. Ecce mater. Mater nostra. Zie haar. Hunkeren naar het vuur, smeken om het water. Vliegen in het luchtledige. Bijten in het zand. Zie haar. Zie hen.…

En weer stort ik in een opslorpende draaikolk.…

Liefste ik bood geen weerstand, gehuichelde liefste waarom spreid je je vingers niet over de draaikolken, de opspattende kermisvissen in mijn armen. ------------------------------- uit: 'Lilian Sugar Baby', 1990.…

Nederland is vol is een leeg concept.…

Het is een vol land.…

ik hoor de wereld zachtjes wenen dichtbij en tegelijkertijd verderweg dan ik ooit ben geweest.…

Niemand heeft zich blijmoediger onderworpen aan uw kapselgebod: coupe doleantie 1886 En de tenoren zullen zijn naam kreunen in alle naamvallen Andri-es Andri-ei Andri-em Vol is vol…

Jij wonderlijk mens geboren blind en beeldend denken jouw woorden in muziek als glazenkeramiek en voeren mee naar neoromantiek passend in het mozaïek van menselijk twijfel bewandel zijn muzikaal talent als afleesinstrument, argument bloemlezingsfragment beeldend denken als gouden liefdesdocument.…

Keer op keer, net gieren plezieren wij het materiële als droge sponsen, die krachtig zeggen, absorberen, consumeren Vol!…

ongeduld tot de lente vol geurend gras opnieuw wordt geboren waar ik zo van hou…

- ik wou, ik kon mijn voet bezij hun diep-blauwe-oogjes zetten, maar 't is te vol.…

Een dropping in een weiland in de polder zou tot grote verrassingen leiden voor mensen die alsmaar klagen dat Nederland te vol is.…

het laatste beetje is nu op veel had ik te verduren het kaarsje is nu opgebrand gedoofd zijn alle vuren voor mij, die het aangaat, is het niet erg ik heb genoeg geleden voor hen die ik achterlaat vaarwel en wees tevreden…