Alle inzendingen over Jacobus

Midas Lewe van Middelstum is een bevriende collega van Jacobus en de eigenaar van Hotel Elburg & Stadscafé De Tapperij. Het wordt langzaam donker en Jacobus slentert met zijn lege glas naar zijn borghotel, terwijl hij door de whisky wazig en hallucinerend is gaan kijken.…

Jacobus van Looy werd geboren in 1855 te Haarlem. Zijn ouders heetten Kee van der Vegt en Johannes Jacobus van Looy. Zijn moeder was voordrachtskunstenares en zijn vader was een timmerman, verarmd door zijn blindheid. Toen hij vier was stierf zijn moeder en toen hij vijf was stierf zijn vader.…

Een goed geweten is het paradijs.…

. --------------------------------------------------- Jacobus Jozefus Belmer was in 1914 en 1915 Nederlands zwaargewichtkampioen worstelen en gewichtheffen.…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - één van de vele (humoristische) versjes van de Telegraaf-journalist Clinge Doorenbos (officieel Johannes Pieter Jacobus Helmich Clinge Doorenbos) (1884 - 1978)…

In 1983 de Prijs der Nederlandse Letteren en in 1990 nog de Jacobus van Looy-prijs. Hij stierf in 1999 door kanker in een ziekenhuis te Alkmaar. Hij had net zo'n typische warmbloedige stem als bijvoorbeeld Adriaan Morriën en hij behield zijn kinderlijke fantasie tot op het laatst.…

T'en zijn de Joden niet, Heer Jesu, die u kruisten, Noch die verradelijk u togen voor 't gericht*, Noch die versmadelijk* u spogen in 't gezicht, Noch die u knevelden, en stieten u vol puisten*, T'en zijn de krijgs-lui niet die met hun felle vuisten De rietstok hebben of de hamer opgelicht, Of het vervloekte hout op Golgotha gesticht*,…

Ten hemel vaart Gij op, o Jezu, om een stede* voor mij in 't paradijs bij U te maken rede*, en ik lig hier alsnog (en is het niet een schand'?) en denk niet aan mijn huis noch aan mijn vaderland. Ik heb alree geleefd veel langer dan mijn Here, 't is immer eenmaal tijd dat ik mij opwaarts kere.…

Een spruitje heeft de Heer geplant Te Bethlehem in 't Joodse land Uit Davids stam gesproten Vol Koninklijke loten. Zijn twijgen staan wijd uitgebreid Met bloemen sierlijk overspreid Als met een paarlen krone. Geen schoonheid is zo schone. In 's Heren Lusthof zal hij staan Vol vruchten die de…

Als Christus met zijn jongeren te gader Gezeten was in d'alderlaatste nacht, Hier is de uur, sprak hij, zo lang gewacht Dat door de dood ik trede tot de Vader. Geen hertenleed, o vrienden, komt mij nader Als dat de man die mij te volgen placht Om 't aardse goed het eeuwige veracht, En wordt aan mij een schandelijk verrader. Iskarioth uw…

De wereld is vervuld met droefenis en klagen, Vol snode lastering en vol onwaardigheid, Vol vijle ogen-lust, en vol lichtvaardigheid, Vol onverdiende haat en dodelijke lagen, De wereld is vergift met wroegen ende knagen, Vol stege wrevelmoed en vol hovaardigheid, Vol ongebonden zucht en vol kwaad-aardigheid, Vol zonden opgehoopt, vol opgehoopte…

Gezegend is de maagd de kroon van alle maagden, De tempel van Gods Zoon en wezenlijke kracht, De schone dageraad waardoor ons nu toe-lacht De Zonne waar zo dik de Vaderen naar vraagden. Gelukkig, meer als die die ooit de Heer behaagden, De zuster van haar kind, de dochter van haar dracht, De bruid van die ze zelf ter wereld heeft gebracht In…

De nacht de moeder van de rust des hemels grote fakkel blust, Van arbeid zijn de leden moe, de sluimer drukt de ogen toe. O, Hoeder groot van Israel wees ons een trouwe nachtgezel, en wakker om ons henen ziet, zo vrezen wij de vijand niet. Gij hebt al wat op aarde is begraven in de duisternis, begraaf ook onze zonden boos in Uw genade…

Waarom of toch de Dichters Zo graag een teugje drinken? Dit vroeg ik aan mijn Zangster, En zij gaf mij ten antwoord: 'Er was in oude tijden, Een bron, die aan de Dichters En vuur, en geest kon geven; Hier dronken ze uit, en zongen Ter ere van hun Goden, En dappere oorlogshelden. De schoonheid der Nature, Het lachen van de lente, Het zoet…

Schoon, maar los en ongestadig Is het lieve Lenteweder. Gistren lachten al de bloempjes, Al de kruidjes op de velden. Zachtjes blies het westenwindje Zijnen adem door het lover. Lieflijk vloeide 't zilv'ren beekje Langs, met lis bekroonde, zomen. Alles lachte en alles juichte, Maar! hoe los en ongestadig Is het lieve…

Zij , die tot vrouwelijke pracht het keurslijf eerst heeft uitgevonden was wis een rimplig wijf van driemaal dertig jaren wier grommigheid der lieve jeugd 't genot ontzei der zoete vreugd omdat haar 't zoet genot was met de jeugd ontvaren. Had dan de deugd geen machts genoeg, dat ze een vermeetle hand verjoeg, die met een dartle drift een…

Als wij, op de weg des levens, Aan de kant van 't stille water, In een koele schaduw rusten; Als de lieve zuidewindjes, Dart'lend, door mijn lokken, spelen, En der bloemen frisse geuren, Door de zuiv're lucht verspreïen; Dan gevoel ik al de wellust, Die Natuur mij doet genieten; Maar, hoe groot, hoe onuitsprekelijk, Wordt die wellust,…

Ai zeg, gij stugge Wijsgeer, Wat smaalt gij op mijn zangen En noemt hen laffe dwaasheid? Ik zing alleen van Liefde, Van Fillis vriendlijke oogjes, Van ted're minnekusjes, En is dit laffe dwaasheid? Zwijg stil, gij stugge Wijsgeer, Natuur gaf u geen harte, Geen tedervoelend harte, Gij…

Wanneer de ruige sneeuw de Alpen niet zal dekken, Wanneer de zomer heet zal ijzelen van kou, Wanneer de locht het land zal weigeren de douw, Wanneer 't gedierte zal de Oceaan uitlekken, Wanneer de noorder-pool de zeil-steen niet zal trekken, Wanneer de grijze wolf het schaap zal wezen trouw, Wannerr de vrouw een man, de man zal zijn een vrouw…

Toen de gekroonde wolf* de schaapkens nieuw-geboren Met zijne wrede muil te Bethlehem verslond, Een klagelijk geschrei steeg van der aarde grond En kwam ten hemel in voor Gods gerechte oren. Een vliegende gezwerm der engelen verkoren Ontving de kleine hoop gepletterd en doorwond, En nam de witte ziel van hare rode mond Die stellend' onbesmet…

De wereld is vervuld met droefenis en klagen, Vol snode lastering en vol onwaardigheid, Vol vijle ogen-lust, en vol lichtvaardigheid, Vol onverdiende haat en dodelijke lagen. De wereld is vergift met wroegen ende knagen, Vol stege wrevelmoed en vol hovaardigheid, Vol ongebonden zucht en vol kwaad-aardigheid, Vol zonden opgehoopt, vol opgehoopte…

Zo weinig als men wijn uit netelen kan drukken Zo weinig als de moor* kan bleken zijne huid, Zo weinig als de los* zijn vlekken wissen uit, Zo weinig als men mag* van dorens vijgen plukken, Zo weinig als een steen zich rechten* kan of bukken, Zo weinig als een trom vanzelf slaan geluid, Zo weinig zonder vocht opschieten kan het kruid, Zo weinig…

Schoon, maar los en ongestadig Is het lieve Lenteweder. Gistren lachten al de bloempjes, Al de kruidjes op de velden. Zachtjes blies het westenwindje Zijne adem door het lover. Lieflijk vloeide 't zilv'ren beekje Langs, met lis bekroonde, zomen. Alles lachte en alles…

Schone, zeide ik tot mijn meisje, Zeg nu of gij mij bemint? 't Meisje lachte eens, en heur oogjes Zagen mij al kwijnend aan. Ik herhaal het, zeg mijn meisje, Zeg nu, of gij mij bemint? 't Meisje stamelde, en een zuchtje Glipte van heur lipjes af. Zeg dan, riep ik onverduldig, Zeg dan of gij mij bemint? 't Meisje boog het blozend aanzicht…

Laatst was ik bij mijn Fillis Zij zat een wijl te peinzen, maar in het einde vroeg zij: 'Weet gij wat een kusje is?' Ik zei:" Mijn liefste meisje , dit is te filosofisch. Een kusje lat zich voelen, doch laat zich niet beschrijven. Misschien dat wij het wezen, als ook de aard der kusjes door dadelijke proeven wel min of meer ontdekten…

Dit leven is gans niet*, omdat de zware zonden, Van blijschap en geluk het maken naakt en bloot, Dit leven is gans niet, omdat van zijn moeders schoot De mens tot in het graf met smarten is gebonden. Dit leven is gans niet, omdat te genen stonden Die leven heeft ontvaên is zeker voor de dood, Dit leven is gans niet, omdat het als een kloot Rolt…

Gelijk de witte zwaan aen Strymonis fonteine Bevindende haar jong verhangen in een strik Vergeet haar zoete zang en in een ogenblik De vleugelen na-sleept en wandelet alleine. Zo zag de kuise maagd met droefheid ongemeine Haar Zone aan het kruis gehechtet wredelik, Nu buigende het hoofd en bij de laatste snik, Uitgietende zijn bloed om ons…

Een stoet van kreuple rijmers Kwam, op een schone morgen, Aan 't lusthuis van Apollo. De lach van vergenoegen, Van vlijende eigenliefde, Speelde op een ieders aanzicht; Zij hadden lieve rijmpjes Ter ere van Apollo; Zij brandden van verlangen, Om hunne zoete rijmpjes De Dichtgod voor te zingen; Zij stonden voor de tempel, Aan Foebus' dienst…

Vergeten! — Ja! dat was het woord! Hoe klopt mijn angstig hart! Zeg Fillis, is mijn droefheid dan, Voor u, zo groot een vreugd? - Vergeten...! zo ik u vergeet, Vergeet mijn hart zich zelf! Neen! zo ge u mij ontrukken wilt, Ontruk mij dan het hart! 'k Ging eenzaam in het olmenbos, Daar zong de Nachtegaal. Hij zong. — Maar! welk een droevig…

't Minnewicht kwam op mijn kamer. 'Dichter, zo 'k u niet verveel, Ai, wil mij dan toch vergunnen, dat ik hier een weinig speel! 'k zal u in uw werk niet storen!... geef mij daar dat grote boek! O! ik zal zo stille wezen, als ik ginder prentjes zoek!' Zo sprak 't loze minnegodje gaf mijn handen zoen op zoen. 'k Liet hem vrijheid…