Alle inzendingen van ger+belmer

,,Van wie bent u?” De slavernij is in dit landje al een tijd afgeschaft. Tot de meeste telefonistes schijnt die wetenschap echter niet doorgedrongen te zijn. ,,Van wie bent u?” Een stompzinniger vraag is bijna niet te bedenken. Toch is de bedoeling van de dames goed, ze moeten van het baasje zo veel mogelijk informatie inwinnen over degenen die via…

De Raad van Elf en de fanfare gaan door ‘t Limburgs heuvelland. De Raad van Elf, dat is het rare, houdt twaalf glazen in de hand. Ieder raadslid drinkt voor twee. Kijk maar goed, blijf bij de les. En tel nuchter met mij mee: De Raad van Elf, dat zijn er zes! Meer was in ‘t dorpje niet te vinden. Toch, hoe klein ook in getal, als motto…

Ik ben jaloers op mensen die niet jaloers zijn.…

De dood van Anton Heyboer raakt mij. In de loop der jaren interviewde ik hem een aantal keren. Het was iedere keer een feest! Een origineler en aardiger gesprekspartner heb ik nooit getroffen. Mijn contact met hem kwam tot stand via Petra, één van zijn vrouwen. Uitdrukkelijk werd mij gezegd dat ik wél op het afgesproken tijdstip moest verschijnen…

hai koe, zegt de stier man, jij verveelt mij stierlijk koeioneert zij hem high koe snuift zich naar hoger sferen en zweeft weg geen vee meer maar fee de heikoe slaat de eerste paal voor melkfabriek Kaatje Honderddrie de hijkoe twijfelt hevig aan zijn/haar geslacht geen klote aan zo haaikoe ruikt overal biefstuk en kan zichzelf wel…

Mijn nicht Waarover dit gedicht Mijn nicht Houdt de gordijnen dicht Ze sluit zich op Ze sluit zich buiten En kijkt vol afschuw Naar haar kuiten Ook naar haar borsten Want zelfs daar Groeien dikke bossen Donker haar Mijn nicht Heeft nevenverschijnselen…

Zomer is voor mij de zee, die opgejut door westenwind haar branding naar mij lonken laat. Ik kan niet anders dan mezelf verliezen, drijvend op de toppen van golven vol plezier. Ik keur ze met mijn ogen. Geef mij aan de sterkste mee En schiet pijlsnel naar ’t strand. Surfplank van vlees en bloed.…

Ik ben de baas van dit gedicht Het is aan mij gehoorzaamheid verplicht Zo wil ik dat het niet meer rijmt En dat het raadsels in zich bergt Van opkomst, bloei en ook verval Ik ben de baas van dit gedicht De weemoed in mijn ziel Wil ik in de regels branden Over wat eens was en niet meer is en nooit meer komt of toch weer anders Ik ben…

Ze is gekooid, de dure dame Ondanks haar schoonheid in mineur Zonlicht schijnt door rose ramen Maar haar gevoel mist elke kleur Zo charmant, de laatste mode Die ze als een harnas draagt Kil van binnen, als een dode Waar verdriet aan alles knaagt Ze kent zijn tekens van verlangen Weet precies wat komen gaat Speelt het spel, met goud behangen…

Een pianist met fraaie aanslag. Kreeg van de fiscus als cadeau. Geen applaus, wel heel veel aandacht. Maar dat vond hij maar zo, zo. Hij kreeg een boete opgelegd. De fiscus zei: u speelde zwart. Hij vond dat echter niet terecht. En ontkende dus glashard. ‘Ik speel op 88 toetsen. De een is zwart, de ander wit. Het valt echt niet te ontkennen…

Waar geld begint eindigen principes!…

Schrijven is schra…

Eenvoud is kenmerk van het ware. Daarom maak ik nooit meer dan één vout.…

Mijn vader hield van likken Van likken van zijn bord Waar op het oog zo’n bord nog aardig schoon van wordt Na het eten van zijn piepers groente en ook nog vlees Zag ma de bui al hangen En riep: ‘Niet doen hoor, Kees!’ Maar mijn vader was aan ‘t likken totaal verslaafd geraakt Hij had er op den duur zelfs een nummer van gemaakt In het…

Vervelend wanneer je je het slachtoffer voelt van het overdonderende gedrag van een ander. In werksituaties wil dat nog wel eens voorkomen. Sommige chefs hebben er een handje van om misbruik van hun macht te maken. Ze proberen hun medewerkers in een slaafse rol te dwingen. Op allerlei managementcursussen wordt er op gewezen hoe verkeerd zo’n gedrag…

Die dag had ik geen nacht verwacht. Een etmaal louter zonneschijn. Die dag zou onvergetelijk zijn. Die dag had mij lang toe gelacht. De toekomst werd verleden tijd, als jij en ik elkander smaakten, vuur en vlam ons beiden raakten. Dan werd mijn droom de werkelijkheid Toen, als weerlicht, onverwacht, een wolkendek, geen stergeflonker. De…

De wereld is te klein meneer, om oorlogje te spelen. We hebben haast geen ruimte meer, om elkaar te kelen. Je kunt gewoon met goed fatsoen geen bom meer laten vallen. Eén fout in de berekening en je bent er zelf niet meer. De wereld is te klein meneer, u staat weer op mijn tenen. Ik hoor uw hersens kraken. U wilt trappen naar mijn schenen…

De schilder werd geïnterviewd Zijn atelier was leeg Het vragen van de journalist Was zinloos, want hij zweeg ‘Waarom zijn al die lijsten leeg? Waarom is hier geen kwast?’ De krantenman werd vreselijk kwaad En zijn besluit stond vast ‘Geen letter krijgt die etter hier Die zwijger in ‘t kwadraat Geen lezer’, dacht hij, ‘laat ik weten Dat…

Het waren talloos veel miljoenen. Ze vielen zomaar in zijn schoot. Juist de man die hij zo haatte, bracht hem rijkdom door zijn dood. Hij was plotseling schatrijk, kon al z’n dromen gaan vervullen. Maar er was slechts droefenis, die hij amper kon verhullen. Niet dat hij de dode miste; had hem jaren niet ontmoet. Hij werd pijnlijk weer…

Mijn opa was de sterkste en kampioen van ’t land. Hij hield daarmee ons volk mooi uit de wereldbrand. Er was mij als klein kind verteld, over wereldoorlog één, dat, met opa aan de grens, daar geen Duitser ooit verscheen. Het beeld van Duits soldatenvolk, angstig vluchtend voor mijn held, verdween toen op mijn school de ware toedracht…

De galerie is vol met kunst van dure namen Appels en Corneilles staan te kleuren achter ramen Onbetaalbaar voor de kleine man aan de straatkant van de ruit Die ook nog schrikt van ’t spiegelbeeld En denkt: ‘Wat zie ik er kleurloos uit!’…

Het leven was voor hem vaak lijden Een pijntje hier, een pijntje daar En ieder pijntje nam hij zwaar Hij was beslist niet te benijden Hij stierf, een lijk heeft niets te vrezen Zij dacht: het is voorgoed voorbij, de lijdensweg. Die man van mij is dood, maar ook totaal genezen Ze bleef er veel te vaak aan denken Aan het gemekker van haar…

Collecteren, dames, heren stimuleert vrijgevigheid Tegen kanker, tegen reuma wil een ieder wel iets kwijt Collecteren doet begeren dat jij, door je goeie daad, met het schenken van wat euro’s niet vervroegd de pijp uit gaat En de collectant krijgt inzicht in de mensen om zich heen Die chique vent met al z’n euro’s geeft van z’n rijkdom…

Hare majesteit of een andere hoogwaardigheidsbekleder vermoorden is in dit land een peulenschil. Als je je maar netjes genoeg aankleedt is het geen enkel probleem om in de onmiddellijke nabijheid van het hooggeplaatste slachtoffer te komen Hoe de mode ook verandert, twee dingen blijven: het nette kostuum en de geklede combinatie. Je hebt de zogenaamde…

‘De rotschoft’, fluisterde ze, en schrok van haar reactie. Ze hoopte dat de jonge man aan het tafeltje naast haar het niet had gehoord. Gelukkig, ze zag dat hij onverstoorbaar zijn Volkskrant las. Dorothea hield het mobieltje stijf omklemd in haar zwetende hand. Op het schermpje keek de SMS-boodschap haar hatelijk aan. ‘Smerige schoft’, ze zei het…

Ik vond hem in de staat waarin ik hem zo vaak gewenst had: dood, morsdood! Maar het deed pijn, vreselijk pijn. Een week geleden nog hadden we zijn verjaardag gevierd. Een jeugdige vent. Sportief, sterk, blakend van gezondheid. Je gaf hem geen zeventig. Dertien jaar geleden was ik aan zijn greep ontsnapt. De jongen die alleen maar z’n middenstandsdiploma…

Als hij een begrafenis moest filmen zou hij het vanuit deze positie doen. Inzoomen op de trillende handen van de spreker bij de kist. Prachtige scene. De gedachte aan het fraaie filmbeeld raakte hem meer dan de droeve werkelijkheid. IJskoud was hij, emotieloos, terwijl Anja hevig snikkend naast hem stond. Troostend legde hij zijn linkerarm om haar…

Hijgend bekeek hij het resultaat van de hevigste woedeuitbarsting uit zijn 52-jarig bestaan. Verbijsterd over zijn eigen gedrag. Ze lag op de laminaatvloer die hij vorige week nog zo netjes gelegd had. Uit de gapende wond boven haar linker oog stroomde het rode vocht over het resultaat van anderhalve dag hard werken. ‘Vera, Vera’, hoorde hij zichzelf…

Bij oma eet ik pinda’s Bij opa proef ik worst Bij tante steel ik snoepjes En bij kroegen krijg ik dorst Ik lijk die hond van Pavlov wel Reageer bij ieder beeld Laat me willoos weer dresseren Ook al is de kiek vergeeld Je geest is een computer Zegt mijn psychotherapeut Wat op je harde schijf staat Wis je niet zo mak’lijk uit…

Ze is gekooid, de dure dame Ondanks haar schoonheid in mineur Zonlicht schijnt door rose ramen Maar haar gevoel mist elke kleur Zo charmant, de laatste mode Die ze als een harnas draagt Kil van binnen, als een dode Waar verdriet aan alles knaagt Ze kent zijn tekens van verlangen Weet precies wat komen gaat Speelt het spel, met goud behangen…