Alle inzendingen over Je zag de liefdessta

Je worstelde met het dilemma van in Parijs blijven of uit Frankrijk vertrekken of onderduiken, maar je besloot om te blijven, want 'weggaan zou voelen als een desertie tegenover mezelf', en je zag dat als een laffe capitulatie voor de terreur van de Duitse bezetters.…

Zagen zagen wiede wiede wagen, m'n vent ligt naast me in bed, een heel bos om te zagen, ik lig ernaast, ben wakker vanzelf, blijf maar liggen tellen 908, 909, 910, 911... Helpen doet 't niet, dus doe ik maar net als altijd, pak m'n kussen en verdwijn naar 't logeerbed!…

Ik zag een land van melk en honing met bomen rijk en groen. Ik zag een land met volle velden Zo was het schijnbaar toen. Ik zag een land vol vredestichters belaagd door storm en wind Ik zag een land met blije kinderen Al spelend, eensgezind. Ik zag een land met lammetjes en leeuwen heel vredig naast elkaar.…

Door het oog van een naald kroop zij vlijmscherp meer was niet nodig genaaid was zij toch al…

Je pakte een zaag en je begon aan de poten van z'n ladder.…

Dus de regels worden met een hamer behandeld, wat zeg ik, met een hamer en zaag en zelfs dat voldoet niet, het is een complete gereedschapskist die eraan te pas komt. Is het logisch?…

Zaag de tak waar je op zit niet door, tenzij men je eraan op wil hangen.…

Heel even was je in mijn huis tastbaar als een glinstering, sereen, als stofdeeltjes aaneen geschakeld. Altijd ben je in mijn hart, mijn gedachten, mijn zijn. Je vandaag zo zichtbaar, bijna tastbaar, weer even te manifesteren aan mij... mam ........ dat voelde fijn!…

Maar o schone tintelkleure die binnen de grote lichtdeuren van de zonzomer is, en al de lichtlichternis, de hoge heilige mis van de dagen, en goudlicht en avondschijn in de rode kamer die zijn, waarin zij toen was met haar lichaam als glas zo doorzichtig, zo lichtig, wilt wezen samen altijd uitgelezen in me die haar eenmaal zag…

ik zag in een plotse flits jouw silhouet schrok wist me geen raad zo lang geleden niet kunnen vergeten zo veel verdriet geen ontkomen je stapte zonder aarzelen op me toe en kuste me me in verwarring achterlatend tranen in mijn ogen mijn hart weer open als voorheen…

de dood leerde me lopen in vervaging van het nieuwe naar onopgemerkt in elders het spel van spelen doordrongen in verse lichaamslijnen op ieder perron onderweg stapten silhouetten op op zoek naar een hoger baken niet in zee, maar in hemel in rondjes paradeerden diverse varianten van schepsels binnen ik zag…

zij zag het niet Altijd was hij er om haar te troosten maar...... zij zag het niet Hij droeg haar wensen in zijn handen maar........ zij zag het niet Hij luisterde naar haar lach wilde die alleen voor hem maar....... zij zag het niet Hij hield van haar als van geen ander maar.........…

Maar die dag zag ik iets, er was er iets veranderd. Maar wat? Zijn gang was nog steeds typisch. Toen ik wat beter keek zag ik dat het plastic tasje gesneuveld was in de bodem, maar door er een knoop in te leggen toch weer bruikbaar was gemaakt, goed genoeg in ieder geval voor bijvoorbeeld een lunchpakketje.…

Net als ik heeft de lieverd een bloedhekel aan vliegen, van die vieze nare dieren die echt overal op zitten, snap je? Dus als er zoiets in huis is, dan is het dier geen lang leven geschoren, net als bij ons! Ze hebben tenslotte niet voor niks een vliegenmepper uitgevonden! Dat is omdat die beesten dood gemept moeten worden! En zo werd er een vlieg…

Zelf kleinzoon kwam langs - en kwam er ook niet uit, die is heel wat jonger natuurlijk en meer bezig met de digitale shit van nu, maar ook hij zei: ik snap hier niks van… Oké, ik maakte zelf die fout, maar tjonge jonge, voor één gat ben ik niet te vangen, echter dit chat-gat, zag ik niet aankomen! Mij benieuwen hoelang het dit keer duurt…..…

ik zag je komen in mijn leven Maar ik zag je ook weer gaan. Met pijn in mijn hart pijn in mijn lichaam pijn die nooit meer weggaat hooguit minder wordt zag ik je mijn leven uitgaan.…

Wie spreekt over de ‘boodschap’ van een schrijver heeft ’t over iemand die geen schrijver is, of als hij een schrijver bedoelt, begrijpt hij niet wat literatuur is. Nooit heeft de schrijver een boodschap gehad, behalve die van ’t papier.…

In de verte doemt het zwart met wat schuchter gedonder en een enkele flits Kletterend vormen de eerste druppels zich tot een stralend geheel dat mij hoop geeft Ik zag jou Zojuist was de aarde nog leeg Mensloos zonder leven Er klopte geen hart geen bloem stond geen vogel vloog geen kleuren of geuren Alleen de regen En ik zag jou…

ze keken allemaal monden vielen open iemand kreeg de hik het doelgerichte stappen de echo van de hakken de zelfbewuste tik een nonchalante lok de iets te korte rok ogen met wat schrik ik zag het neusje en de blik in die blik was ik…

ik zag je in het takkenwuiven kale sprieten zonder hart er was geen lucht om aan te raken zelfs het kraken klonk apart een fluistering van wind tracht woorden te herinneren de vaagheid van een spelend kind meer schiet me niet te binnen schaduw steekt de vinger op verwijst naar donkere kanten ik zie opeens in je gezicht de trekken van…

Ik had jullie nodig Maar toen was ik overbodig Door jullie verdriet zagen jullie mij niet Altijd waren jullie bezig met haar zij had problemen, jullie hadden het zwaar Nooit verwacht dat ik het moeilijk had hoevaak ik huilend in mijn kamer zat. Nee, jullie zagen mij niet als ik terug denk voel ik nog steeds al dat verdriet.…

En de mens zag dat het goed was. ------------------------------------------------ Van Almere naar Amersfoort, 9 juni 2005…

je stond temidden van de bloemen, ik zag je opengaan je bloeide heel kortststondig een vonk magie raakte me aan ik liep betoverd naar je toe je lach omhelsde mij voelde hoe je handen praatten ze maakten me zo blij ze pelden lagen van verbittering streken angst en woede weg ogen kregen weer de schittering die je altijd in je woorden legt…

ik bouw muren om me heen, nee, niet meer van steen maar van herinnering van toen het beter met ons ging jij vloog, ik aardde in de rots waar jij op neerstreek en langdurig naar me keek samen braken we de spanning in een lach de tijd stond stil in blauw dat alles zag wind waait geuren naar de overkant kleuren worden fletser sporen…

ik zag je handen de vingers gespreid een eerste ontvangen tot open bereid ze dansten en speelden op maten lichte muziek ik raakte en streelde het nog verboden gebied ze hoorden ons spreken zochten angstig elkaar verkrampten tot vuisten in een woedend gebaar verstrengelden later in bezworen gevaar warmenden en troostten in berusten…

Je zetel bij 't raam met lange jaren gevuld, heb je alle mussen geteld bij naam, voor elke mus een bolletje van je paternoster. Het raam ziet op vroeger en joelende kinderen. De zomers daarbuiten verkorten en leggen stof op de foto's in je hoofd binnen en de klok die het tikken vertraagt. Er is iets met de dagen en je kijkt naar…

Hij kon z'n ogen niet geloven. Het leek wel, of ze hem bedrogen, want twee personenwagens vlogen vlakbij het vliegveld Zestienhoven - het stond ook later in de krant - na botsing met elkaar in brand. De mensen schrokken in hun auto's. Het ging met luid geschreeuw gepaard. Hij vond het zeer de moeite waard en nam veel digitale foto's. Hij…

zal ik op die kop lijken die ik ergens zwevend boven mijn schouders voel laatst keken schimmen heimelijk mee wilden mijn ogen sluiten naar believen kom wees toch gedwee wij weten veel beter hoe voor jou te kijken al was het maar ons te gerieven plots drong tot mij door dat mijn bril ontbrak op het reflecterend schilderij ik zag…

Ik denk niet dat wat ik toen zag ooit nog aan mijn zoon kan laten zien.…

wolken bevolkten vandaag een helder blauw in een middelgrote stad waarin de zon het moeilijk had in hun vormen stormden ze huizenhoog in een skyline die een weidse horizon verboog ik zag ze jagen hun druppels dragen in de grijze onderkant maar een koele wind hield alles in de hand totdat thermiek in het geniep een andere…