Alle inzendingen over Jean Pierre Rawie

Mijn vriend Jean Pierre Rawie, de muzenvriend, Die ook vaak wordt bezocht door wraakgodinnen, Verzet nu in Italië zijn zinnen. Hij zoekt de rust die hij wellicht verdient. Daar zijn nu vloedgolven en modderstromen. Je vraagt je af: hoe zou dat nou toch komen?…

Jean Pierre Rawie Wie de poëzie van zuipschuit Willem Kloos kent, die zal niet raar opkijken, wanneer ik de dichter Rawie met hem vergelijk.…

Beste Driek van Wissen, U, als beste vriend van Jean Pierre Rawie, zou ik willen vragen, praat eens in op deze Sire van het sonnet. Zeg hem dat hij voor enkele maanden de drank afzweert en zich moet wijden aan het schrijven.…

De man met wie ik door de nacht ga, reciteert Jean-Pierre Rawie. Verhoogt zijn tred, zwaait wild met zijn armen, plaatst intonatie waar het hoort. Waan me in een amfitheater. Decor van de Grieken. Zie de hemel. Een rivier. Talloze sterren. De Linge. Zomaar een gedicht in een heldere nacht. Uit het hoofd. Door een leraar klassieke talen.…

Terwijl ik met velen voor de ingang van Vredenburg stond te wachten om binnen gelaten te worden, herken ik ineens de erudiete dichter Jean-Pierre Rawie, die als een dandy opgedirkt zich door het gepeupel heen wurmt om met alle egards te worden ontvangen. Ik had hem dolgraag een flinke stomp gegeven!...…

.' Hij publiceerde 'tien à vijftien' bundels, soms samen met dichters als Jean Pierre Rawie en Ivo de Wijs, en boeken over taal. In 1987 won Van Wissen de Kees Stip-prijs voor light verse. Over zijn eventuele invulling van de functie van Dichter des Vaderlands moet Van Wissen nog nadenken. Hij stemde via een pseudoniem op zichzelf.…

De op 12 juli 1943 in Groningen geboren, toegankelijke dichter Driek van Wissen publiceerde aanvankelijk onder het pseudoniem Albert Zondervan samen met Jean Pierre Rawie verzen in het satirische Groninger studentenblad 'De Nieuwe Klerke'.…

Op het markplein lieten ondertussen Driek van Wissen en Jean Pierre Rawie zich de weg wijzen naar het plaatselijke filiaal van MacDonalds. Grappig vonden we dat. Echte dichters die een Big Mac gingen bestellen. En dat in Almelo. Een half uur later zagen we hen iets te laat binnenkomen in het gezellige leescafé van de plaatselijke bibliotheek.…

Ik heb enkele Nachten van de Poëzie bijgewoond (Jean-Pierre Rawie stootte me bij de ingang van Vredenburg brutaalweg aan met zijn decadente kloffie, omdat hij als VIP erdoor wilde), waarna ik de rest van de nachten op het station moest wachten tot de eerste ochtendtrein, wat ik altijd gruwelijk troosteloos vond, vooral als dan die lawaaierige schoonmakers…

Ik wist dat Jean-Paul hetzelfde deed, want ik kende zijn werk. Jean-Paul was bevriend met Jean-Pierre Rawie en ik was bevriend met geen enkele collega, wat me stoorde, maar ik was dan ook gestoord door sociale angsten en ernstig psychische problematiek. Mijn leven bestond enkel uit boeken en met boeken beleefde ik affectie, treurig, maar waar.…

Ze is o.a. geïnspireerd door: Jan Kal, Jean Pierre Rawie, Patty Scholten, Driek van Wissen, Rainer Maria Rilke, Sir Walter Scott, Antjie Krog, Komrij, Vroman, Heytze, Nasr, Michaelis en zo voort. Anneke houdt niet of nog niet zo van poetry-slam, dat is vooralsnog te wezensvreemd voor haar.…

Als ik rechten had gestudeerd en voor mijn lol gedicht, was ik gelukkiger geweest. Niet voor niets heb ik geschreven: de beste kans is steevast de gemiste.…

Schmidt, Jacques Perk, Seth Gaaikema en Jean-Pierre Rawie. Dominees gingen van het gymnasium naar de opleiding tot predikant, wat vele jaren lastige studie betekende, invoegen, de eigen wil opgeven en leven volgens de traditionele normen en die zoveel mogelijk uitdragen. Ik ben ook een domineeszoon.…

Blommert schrijft liever gedichten en hij is goed bevriend met Jean-Pierre Rawie en Esther Naomi Perquin. Zijn nieuwste dichtbundel 'De borsten van Artemis' heeft hij opgedragen aan Jean-Pierre.…

De enige, die dat een keer heeft mogen aanschouwen, is zijn oude vriend uit Groningen, de erudiete dichter Jean Pierre Rawie, die er meteen een koddig sonnet over schreef. Als trouwe katholiek gaat Pieter iedere zaterdagavond naar de mis in de Sint-Bonifatiuskerk op de Van Vredenburchweg 69, waar hij steevast op vrouwenjacht gaat.…

Ik herinner mij nog hoe Jean-Pierre Rawie bij de ingang gehinderd werd door de wachtende bezoekers, terwijl hij er picobello als een echte heer verkleed bij liep en een air van gewichtigheid om zich heen had.…

Soms schiet het mij pas naderhand te binnen hoezeer wij ons au fond hebben vermaakt (al is het vaak te spoedig uitgeraakt, maar viel er aan iets diepers te beginnen, mijn wonderlijk aanminnige vriendinnen?)…

Waar ik mijn hart aan heb verpand in mijn verspild verleden, het ging voorbij, het hield geen stand, het is als zand vergleden. Ik heb mij steeds het meest gehecht aan sterfelijke zaken, aan dingen die ik nimmer echt tot mijn bezit kon maken. Maar alles wat zo dierbaar was dat ik het heb verloren, is mij sinds ik het kwijt ben pas voorgoed…

Nog nooit getrouwd, maar vaak gescheiden, een hoop gelazer en getob; toch ken ik nog de harteklop van elke vrouw waarmee ik vrijde. Ik schreef gedichten tussenbeide, maar loste het probleem niet op: nog nooit getrouwd, maar vaak gescheiden, een hoop gelazer en getob. Hoe dikwijls toog ik niet ten strijde en keerde met bebloede kop weerom…

Ik heb je terugkeer uit de tijd met zoveel ongeduld verbeid, met zoveel stelligheid bezworen, dat als er voor dit rijk gemis in wat ik schrijf geen plaats meer is ook ik niet voortkan als tevoren. Wanneer ik ons van het geloof dat mij in leven houdt beroof, kan niets je aan de dood ontwringen: je bent een handvol woelig stof, een schap bedorven…

Soms hoor ik onverwacht weer achter gewone woorden die je uit een zoveel zuiverder en zachter, adembenemender geluid, dat ik opnieuw naar je moet kijken of ik je nooit tevoren zag. Laat al die jaren maar verstrijken; zolang ik dit bewaren mag kan jou en mij de tijd niet deren: weer voor het eerst met je alleen hoor ik de harmonie der sferen…

Ik weet niet welke weg je neemt; de sterren gaan hun baan ten einde en straks is mij het dichtstbijzijnde, het langst gewetene weer vreemd. Maar wat bestond aan zon en maan en wisseling van de getijden, het was alleen opdat wij beiden elkander niet zouden ontgaan. Wij worden nu nog slechts door tijd en ruimte van elkaar gescheiden, maar…

Wat zijn dat toch voor waanideeën, dat je, verdomd, in een gedicht 'de dingen van je af kunt schrijven'?…

In het verhaal van mijn twee steden is het vooral in deze stad dat mij meteen weer is ontgleden wat ik het meest heb liefgehad. Mijn Amsterdamse perioden meet ik als vanzelfsprekend af aan onvergetelijke doden om wie ik onvergeeflijk gaf. En altijd loop ik in den blinde door de bekende buurten rond om iets van vroeger te hervinden wat…

De rijmende dichter ervaart het rijm juist niet als een keurslijf, maar als een bezielende verrijking, die hem dingen laat schrijven die hij in eerste instantie nooit had bedacht, wat bijdraagt tot wat een gedicht moet zijn: iets wat groter is dan zijn maker, iets waarvan ook de dichter het gevoel moet hebben dat hij het niet zelf had kunnen bedenken…

Wij die elkaar tot bloedens toe op alle zwakke plekken kwetsen, wij beiden zijn ten langen leste de onbesliste vete moe. Het laatste licht faalt in het westen, mijn lieve vijandin, zie hoe ik mij van wapentuig ontdoe; dit is uiteindelijk het beste. Het heeft alleen zo lang geduurd: de bitterheid waarmee wij streden heeft voor ons alletwee…

De mannetjes die hier wat werken doen alles maar op hun gemak, ze harken de paden en perken en scheren de sierheesters strak. Ze weten van elk van de zerken het nummer, de rij en het vak; ze zouden het zeker bemerken wanneer er een dode ontbrak. Dat zal ook wel nooit meer gebeuren. De mannetjes kennen hun plicht, het hek met de ijzeren…

De eeuwig wisselende hemel welfde zich eeuwenlang boven dezelfde grond, waar altijd anders en altijd hetzelfde de stad zichzelf herkende en hervond; van wat hier door de jaren is verrezen is veel weer door de jaren neergehaald, maar altijd werd deze plek het wezen van Gronings stad en ommeland bepaald, dat, steeds als men het nieuwe met…

Nou, ’t is niet ‘Ik ben gestemd om een sonnet te schrijven’. Voor mij moet een gedicht een strakke vorm hebben omdat het dan z’n bezwerende functie heeft. De chaos bedwingen, wat poëzie toch doet, werkt beter als het in een strakke vorm gegoten is. En het voordeel daarvan is ook dat het gedicht zichzelf min of meer schrijft.…

Schmidt, Jean Pierre Rawie, Seth Gaaikema, Jacobine Geel, Anton Corbijn, Joke van Leeuwen, Michaël Zeeman, A. den Doolaard, Cisca Dresselhuys, Arie Boomsma, Jacques Perk en Leo Blokhuis. Bij dominees spelen boeken en schrijven een grote rol.…