Alle inzendingen over Jeugdliefde verbleek

In mijn jeugd verslond ik alles wat ik te pakken kon krijgen over de Tachtigers en hun schrijfwerken. In de Letter & Geest van dagblad Trouw (30 sept. '17) staat een recensie over 'Hemelbestormers' van Bart Slijper. Rob Schouten schreef het vluchtige, weinig diepgaande artikel. De titel is 'Tachtigers doen denken aan jaren '60', wat echt nergens…

Ben je het, of ben je het niet, ik zie iets bekends en toch, ook weer niet. Je loopt voor me, een kind aan de hand, ben je het, of ben je het niet? We naderen elkaar, ik loop iets trager, hou mijn pas in: ben je het, of ben je het niet? Dan abrupt staat iedereen stil, een botsing is het gevolg van een groep mensen die te dicht op elkaar…

Zeventien Lentes jong In de kerk waar ik eens zong zat een jongen, niet onaardig Zijn naam was Henk Kanon Zijn haren waren ietwat blond De scheiding zat opzij Zijn kleding onberispelijk Hij glimlachte naar mij En ik was in de wolken Ik lachte ook naar hem Hij was verliefd geworden Verliefd denk op mijn stem Of wat ik stond te zingen…

Ik wist zeker dat mama het niet goed zou vinden. Ik mocht nooit iets. Niet eens de straat uit. En oversteken al helemaal niet. Maar Mientje wilde graag en niet in haar eentje. "We gaan alleen even kijken, we zijn zo weer terug, ze merkt het niet eens!". We belandden in een smal steegje tussen huizen door, daarna nog een straat over, daar had Mientje…

Zal hem nooit meer zien die lange slungelige jongen uit mijn jeugd waar ik vlinders kreeg van in mijn buik. Waar ik zo verliefd op was en elke nacht van lag te dromen; ook dacht dat er nooit een ander zou komen. Toch gingen we uit elkaar, kozen voor een andere weg. Een nieuwe liefde is er voor mij in mijn leven gekomen. Maar in mijn hart blijft er…

Gebombardeerd tot hempjes, onder- en ander goed om het vege lijf, lag het er naakt bij: het hart van de stad - bloedeloze boulevards, pleinen om zienderogen op te verdwijnen en overal was ze ver weg, nergens de jouwe. Zo goed gekleed was zij meteen al onbereikbaar; minzaam wellicht d'r mond, maar van haar lijf geen vaag idee en bovenal: werkloos…

Een jeugdliefde stierf, nooit meer prilheid. Afstand met een grimas. Jantje lacht en huilt tegelijkertijd. Kermis in de hel, de vonken vliegen er van af. En ijsbrokkelende bergen, zo koud. In de hoop er morgen weer te zijn draai ik een plaatje van Peter Murphy, 'A strange kind of love'. Soms weet ik het ook niet meer.…

gouden woorden die spreken het gezicht doet verbleken wijze woorden die dag toen ik voor het eerst zag het bloedrood opkomen verblekende lichtstromen vurig omhoog geschoten mijn hart omsloten wervelende waaiende winden die witstralend verblinden het gevoel in een klap en wegvrat hap voor hap twijfeling, angst en wanhoop verdwenen…

ik bloem onuitgesproken woorden aan elkaar en geef haar dit boeket dat nog geurt naar het korenveld waarin we vrijen met de zomer de papaver houdt nog zijn rode blaadjes en bewaart net voor de oogst mijn jeugdliefde mijn stille droom mijn intiem verlangen hier op het slagveld uitgedorst, doodgeklopt omgespit en begraven ze legt de…

Alleen de gedachte al dat Nederland niet zonder kabinet kán, doet Geert Wilders al de haren verbleken.…

Jouw geest schijnt een licht te zijn dat mijn schim doet verbleken. Enkel een herinnering op de bodem van mijn hart gestort...…

Je zit in mijn kijkdoos. Het deksel blijft dicht. In Zweden misschien ben je later gaan wonen. Misschien ging je varen. Misschien bak je brood. Maar evengoed zit je hier achter een krant in het café om de hoek. En misschien ben je dood. Maar je zit in mijn kijkdoos. Ik kijk elke dag. En zie steeds opnieuw hoe je mij niet eens zag. --…

geraniums verbleken als hij er lang naar kijkt potten verdroogde aarde dat van de randen wijkt zij had ze nog gekocht en water willen geven maar was daarmee gestopt zoals zij deed met leven haar bril nog op het kastje haar breiwerk op haar stoel patroon zat enkel in haar hoofd het geeft een vreemd gevoel dat hij die trui nooit dragen zal…

Een stelletje malloten, of noem ze idioten hebben onverdroten op kinderen geschoten Met afgrijzen gekeken Deed mijn gezicht verbleken zou kinderen willen wreken en de idioten dood kunnen steken Ben ik dan net zo slecht?…

Donkere kleuren verbleken tot een vorm van verdriet. Tranen druppelen over wangen met sprongen. De pest is nu net dat ook de stilte valt nu voel ik me klote.…

Op een dag zal achtergelaten speelgoed het gazon iets eenzaams verlenen, de zon zal het rood van de driewieler verbleken en de echo´s van kinderlachen zullen àl vager door het theehuis klinken. Op een dag zal ik schrijven: ´Er was eens´.…

in woorden die ruisloos verbleken in tere gedachten verstilde gebaren in milde ogen kromme lijven in broze mensen die langzaam vergeten wie ze waren ontluiken zacht gerijpte zielen lonkend naar de eeuwigheid…

De Winter mag in Buitenhof vrij spreken In Nederland geen cordon sanitair Zijn visie is bij ons juist populair Die zal bij wat hier links wil, nog verbleken Als norm is wie ook zulke woorden spraken Zijn hier nog heel wat auto’s stuk te maken…

deel je strandlaken met een eigenwijze heer deel de zon met me en de liefde bederf het gevoel of geef er aan toe ik kan niet wachten en rol mijn passie voor je uit geef jouw hemel of open mijn hel ik kan niet verbleken mijn soep is rijk gevuld…

pappa met een knalrode ballon en voor mama kussen de fopspeen doet het leed verbleken in het labyrint waar vanachter plexi schermen advies wordt toebedeeld op weg naar de gewenste etage of ongewenste verdieping met voetstappen die hol klinken…

De tieners Alcaraz (Spanje) en Rune (Denemarken) kunnen als de nieuwste sterren aan het tennisfirmament de opkomende generatie Medvedev-Tsitsipas-Thiem-Zverev spoedig doen verbleken, voordat deze vier heren Nadal en Djokovic definitief van hun voetstuk hebben geslagen.…

Vingernerven zonder woorden dwalen over schemerdonker en verblekend zonnelicht langs getrilde slotakkoorden weven zij in tere zachtheid moegeleefde ogen dicht vingernerven zonder woorden aaien streels gekerfde huid dragen haar naar verre oorden als een pasgeboren bruid.…

liep tegen mijn docente op met wie ik iets begon van haar - die ik bij naam hier noem - heb ik een hoop geleerd vol overgave mij bekeerd bij hoofddocente Bloem zij gaf me in haar eigen tijd zelf les in niet-verbleken zij sprak na elke hemelbreuk het hart te laten spreken…

En zo woedde eens in mijn hart en ziel het vuur, de brand van een stormachtige liefde, van mijn jeugdliefde die mij te gronde heeft gericht, ziek heeft gemaakt, vernietigd heeft en zo flakkert nu na lange jaren nog slechts het flauwe, zwakke vlammetje van mijn lauwe, verdoofde, uitgebluste gevoelsleven....…

Gezond het sexspel plegen in donkere wollen dekens opzoek naar rijpe tekens die het karma doen verbleken Verpuurt je warmte stralen twee lichamen zondigen het sexspel doorgronden bezweet en gloeiend pralen Wanneer de glimlach gelijktijdig verschijnt heeft dat de afsluiting eeuwig verfijnd.…

tussen dove, blinde muren zwijgen stilaan al zijn zinnen vervagen heden en verleden in schaduw en trage dood verbleken mens en dingen in tijdloze uren tot grauwe schimmen leeft hij in niemandsland waar Alzheimer koning is zijn schrale lijf van geest en ziel beroofd…

Passie, innig verlangen, jij Samen, ons, al vijf jaar lang Maar nooit zonder jou Ogen die de lucht doen Verbleken. Handen die mijn Lichaam verwarmen. Dat doe Jij. Al vijf jaar lang. Kom bij mij, zeg mij jouw Liefde, innig verlangen, Vlammen in ons hart. Nog jaren lang.…

Als de kleuren om je heen verbleken er geen ster meer blinkt in de nacht De scherpe kanten van het leven moeilijker te dragen niets meer het leed verzacht Als alles donker om je heen blijft het leven je te zwaar Geef dan nooit de moed op er staat altijd iemand voor je klaar Iemand met open armen die naar je luisteren wil En als je niet…

ha bloemetje in de wei jij maakt mij vrolijk jij maakt me blij jouw snoetje kijkt olijk jouw handje dat aait jouw mondje dat brabbelt een vingertje dat graait een tongetje dat sabbelt een meisje als jij doet de wereld verbleken kom je naar mij? ik raak niet uitgekeken.…

je had me niet verteld van het roze onder het gras niet verteld van ‘t verbleken tot bleek en dat alles wel mocht verglijden verteld over de verfstreken het stilleven op linnen dat eiland tussen de palmen dat leven ook tuinieren en bijhouden ’t dansen vooral verschil in maten van rumba tango en de wals vloer was had je me niet eerder…