Alle inzendingen over Krakende wagens

Enfin, krakende wagens ging vaak het langst mee volgens haar reeds lang gestorven grootmoeder, die te pas en te onpas bijbelteksten, maar vooral spreuken en gezegden over haar had uitgestort. Het was iets in de genen, want zij gebruikte die nu ook vaak en dan meestal zonder dat ze het in de gaten had.…

“Volgende week ga ik een paar dagen met vakantie, dus ga ik U nu even een poot uitrukken”… Vraagtekens op mijn gezicht en een vorsende blik van mijn fysiotherapeut of die grap goed was overgekomen; twee tellen later gevolgd door een net iets te geforceerde bulderende lach met zijn krachtige en diepe baritonstem. Hij is een stevige en goedgebouwde sympathieke…

Een mens kan boos worden om kleine dingen, en woest om grote, maar ik werd alleen verdrietig en moe, want normaal, ja gewoonlijk dus, ga ik best graag naar mijn bed toe. Maar de laatste tijd werd dat allengs minder, de reden? Het kraakte dat het een (geen lieve) lust was, voor de buren dan! Denk niet: je bent aan vernieuwing toe, het bed IS nieuw…

Het paviljoen vertrekt in stukken van het strand op platte wagens – oktober is ontruiming lispelt de dame in het zwart ZONNELEEN De episoden van Amos 40.4…

In Wageningen komt een monument waar de capitulatie wordt herdacht. Maar zo’n erectie had men niet verwacht. Men vindt dat deze paal de zeden schendt. Toch brengt het hele land met deze paal een eerbewijs aan onze prins-gemaal.…

(Staring, op een plakkaat bij de lift in het Gaia gebouw, Wageningen)…

De taal is het voertuig van de geest, maar ons Nederlands is wel een krakende wagen geworden.…

peuterig prutswerk verkleumde vingers in winterwarme wanten krakend kruipend zwoegend zoekend over beukennootjestapijt schaarse schotel schorre stem valse noot…

nog even het balkon op zitten in de nacht onvoorstelbaar de stoel staat klaar ik wil de schichten over buurmans dak het lichten begeleid door krakend mijn radio surfend op de middengolf…

Uit het volle leven verbannen versleten na werkzame jaren paard ooit voor wagens gespannen staat eenzaam op stal te staren.…

knarsend geluid doorweven in roodbruin vergane dromen krakend roest als verlangen aan een leven verward in kronkels gedraaid in breekbare tijden als stukgelopen radars in de klok van het leven…

Met ingehoudem adem luister ik oorverdovende stilte geruisloos zuchtend en krakend statig en imposant door de tand des tijds aangetast maar onbewogen stille getuige van de geschiedenis dit huis mijn thuis…

Schmink is plezier en de koude zon glimlacht zoals de maskers en de wagens wachten en kilometers lang deze dag versieren met warme kleuren omdat de tijd het vraagt en de mensen het wensen als dwaze vrolijkheid en gezang de optocht zal laten beginnen en drie dagen lang hun lusten en gezangen zal vertieren.…

.....en in de avond kwamen die mallotige, opgedirkte wagens voorbij op de snelweg naast mijn huis, met die zielige, kinderlijke figuren van dieren en die lallende, dronken mensen die tezamen een brevet van groot onvermogen betekenen en symboliseren in verhouding tot de echte kunst en de Schoonheid, tot de onovertroffen, eeuwige sterrenhemel, tot de…

een ruiterstandbeeld maar dan dus in miniatuur-formaat en elegant heft het een van de benen als in een aanzet om te steigeren of te galopperen Het is echter voor altijd door een onovertroffen kunstenaar vastgelegd in een pose en positie en zo zal het blijvend doen denken aan een van die edele en elegante dieren. lastendragers die men voor de wagens…

Krakende, kronkelende aders doorsnijden het koude land zwarte diepten tegen het scherpe wit diep gebogen dans ik in jouw ritme uitzicht op je strakke kont spannende spieren blij dat ik niet voor maar achter je rij!…

Handen diep in mijn zakken Kraag over m'n oren Geknisper bij elke stap Voeten bijna bevroren Halve meter zicht Krakende kou en ijs Adem witte wolkjes Een winters paradijs.…

Oorverdovend gekletter Slippende auto’s Gillende kinderen Krakende bomen vechten Tegen wind en hagel Ben blij dat ik binnen ben Angstaanjagende donder Verblindende lichtflits Krijsende katten Een regen van vuur Slaat in door de schoorsteen Ik wou dat ik buiten was…

Het geren van wagens! Windgefluit van expressen! Ijszeilers` vleugelvlucht ! Hier is iemand gekust! Daar is iemand geslagen! Ananas in Champagne - is der avondenpuls! In een groep nerveuse meisjes, in een damescompagnie herschep Ik levenstragedie in een dromerijfarce... Ananas in Champagne! Ananas in Champagne! Uit Moskou - Nagasaki!…

Storm aan de horizon laatste stralen door de wolken het razend huilen, dat met vlagen begon wakkert kabbel tot verraderlijke kolken woeste golven slepen schepen mee en nu de krakend lucht het schuim verlicht zie ik, in dit patrijspoort, met die zee de spiegeling van jouw gezicht…

Plots brak het licht Dat de ochtend moest vergezellen Donker zal de dag zijn die volgt Op de breuk die diep door mij scheurde Krakende scharnieren liet je achter In de stilte van de dag Vreugde was al een tijdje eerder vertrokken Zonder dat ik er oog in had Nu hoor ik het in de stilte Dat alles is vertrokken Niet eens zo ver weg Maar…

engelen maken in pasgevallen sneeuw waar de wind met krakende stem vertelt over ademen en de geopende armen van je gefluister vannacht was mijn zwarte jas niet van katoen alsof je ijsbloemen uitknipte en achteloos stenen bevroor grijnzend keek jij toe hoe ik mijn vorm verloor…

om twaalf uur boog alles en ging barsten, ik zag brokken ongebruikte tijd was gevangen in de niet doorbroken cirkel van verwachten kon niets tot mijn ultieme spijt ik duisterde de middagzon en tunnelde de schemer met het zwart van late avonden werd magisch realist joeg het laatste restje daglicht door de kist naar grijze wagens…

Je zult je zinnen nu verzetten krakend zet je, je eerste schreden in de boze mensenwereld van waaruit je de regenboog kunt raken met je mooie oog of liggend in het gras een zachte wolk voorbij ziet drijven ver weg zo zal dat gaan en we lopen met je mee zo langs de zee zo langs de zee.…

Buigend op een vraag slaan plots de stoppen door kennis lijkt verdwenen holle stilte achterlatend krakende gedachten brekend op problemen niet in staat te noemen wat ooit geweten is tikt de tijd lijdzaam voort leemte lijkt steeds leger onder groeiende wanhoop blijft het antwoord bijster…

wolken landen neder zonder geluid regens ruisen over groene velden terwijl mensen op de hemel schelden sijpelt treurnis dieper tot op mijn huid grijze straten blinken water sporen grauwe hemels bergen blauwe luchten wagens sneren lang gerekte zuchten spatten mistig nevel naar verloren vandaag voel ik huiver bloeden dwaze beelden van ver…

Wim zat zo stil te werken Hij tekende een spoor een spoor met zeven wagens Maar dat was moeilijk hoor En weet je wat hij heel vergat Toen hij zo stil te werken zat Dat hij een glas naast zich had staan die moe met melk had vol gedaan Ziezo het spoor is klaar Nu gauw eens drinken gaan maar 't glas lag om en poesje Keek Wim ondeugend aan…

Zij liepen met spaden en wagens dingen te doen die niemand begreep. Zij waren niet kwaad, was ons verteld door bewakers, zij waren niet goed bij hun hoofd, daarom waren zij kaal.…

krakend geluid waar voetstappen verloren op een zilverwit deken van versgevallen sneeuw stilte doorbreekt in deze engelennacht de zoektocht naar dromen mijn hart verwarmt zal een ster haar geschitter hoop laten herleven elke stap dichter naar eindeloos geluk waar een wit tapijt toegesneeuwd stap na stap mijn verleden achterlaat…

De tijd gedeeld tot atoom krakende takjes in een mond- stille winter het hart van een onderhuids gestelde vraag: Waarheen de wilgentenen wijzen?…