Alle inzendingen over Lopend

De auto valt ten prooi aan zijn succes. Tja, iedereen een auto, niemand rijden... Een anti-fileplan moest dit bestrijden, maar ook dat plan ging roemloos op de fles. De rekening was hoog, zoals u ziet. En rijden kunnen we nog immer niet.…

tragisch, zo'n bende dikbuikerige negertjes, verplegers zonder geld voor stethoscopen en zo lopen zonder benen met een klontje in het suikerriet dan zijn wij beter af met onze overvoede magen die in omvang niet veel van de hunne verschillen, wel in wat ze vult en wat we er nog meer bij willen dan zijn wij beter af met onze puisterige…

Grote onzin! Even vreemd als een varken conferencier noemen. Dat buffet loopt niet. Het is een reeks tafels of planken op schragen waarop meestal vrijwel oneetbare producten staan uitgestald. Het geheel staat, min of meer hebberige mensen lopen er langs om hun bord zo vol mogelijk te laden. Die lui lopen, niet het buffet! Het spul dat gegeten moet…

De garnalen bewogen in 't vet en ze hadden al lopend ons met deze versheid verrast. Ja, een wandelgang was 't, want we hadden een lopend buffet.…

Resoluut pakte hij een metalen bak, klom op de lopende band en moet gedacht hebben: redden wat er nog te redden valt. “Stop de band, Stop de band!!!” brulde hij. Mies Bouwman had het niet beter kunnen zeggen.…

dat ik dat moment heb gekend Lopend op de weg van mijn leven Open en gericht Zal ik nu richting geven Met opgeheven gezicht.…

Gedachteloos lopende woordeloos denkende wacht ik tot het donker mij inhaalt.…

Lopend hand in hand zo gaan zij door het leven stralend van geluk…

Lopend in de regen zonder enig doel vraag ik me af of de zon me zou verlichten als ik haar daarom vroeg…

Ik bedoel, die tafel lijkt toch echt op een lopende band bij de kassa van Albert Heijn.…

in de liefde worden gekust leven in de warmte zweet lopend langs de seizoenen en jij ligt daar dromend van de liefde op het warmste hart van de roos…

De wandelaar staat op rijzige gestalte plant zich voort langs ´s heeren wegen lopend naar de einder Achter de horizon ligt de toekomst…

de glimlach van je mond kust me nog ongezien de rilling van mijn rug gaat als een lopend vuur met jou de wereld rond in louter één moment van ongekend verlangen…

Het spelen met woorden, als lopende akkoorden met luisteren, horen niets en niemand storen. Wanneer men zich aan het geschrevene stoort, het opgeschreven woord duidelijk is, dat men niet hoort hoe het akkoord klinkt.…

vroegtijdig aankloppen is de deur gesloten vinden het doel blijft aldoor onderweg dromen kunnen slechts lopend rijpen je thuis en bestemming ooit vanzelf in zicht…

Lopend in de open velden met angst in de ogen en waar schuilen onder bomen nu geen optie is.…

Boven hem je paraplu een lopend torentje In regen van nu. Zelf wees geweest en wees gebleven zit je daar zelf op schouders van ouders, zelf in de vorm van een zoontje, en boven de hoofden een ronde en kleine maar troostende droogte.…

Jou missen is als winterslaap Ik ben er wel maar maak niks mee Lopend slaap ik droom mooie dingen En dat allemaal gedwee Kijk uit naar het moment dat winter zomer is Ik wakker word uit het missen van jou…

Lopend in de storm te luid voor woorden zodat alleen gedachten meegaan in de golven van de zee oprijzend en uiteenspattend telkens weer nieuw maar nooit aflatend in ritme der getijden de zee van mijn gedachten zo diep…

Lopend op de weg van mijn verleden omdat ik geen andere houvast kan vinden voor dit moment waar ik omkijk en zie hoe mijn sporen verdwijnen ooit gemaakt als handleiding en gids voor het heden voel ik twee wegen, door elkaar, de toekomst vecht met het verleden.…

in dit licht gedicht hoort men alleen de zwakke echo van gedoofde klokken lopend over grind, dat hoort bij rouwen, graaf ik het graf van vertrouwen ik kwam zag en verloor ik ga maar, stilaan, weer op mijzelf bouwen…

Hebben ze daar in Brussel ook advies voor de grote groep mensen die geen zittend maar staand en lopend werk verrichten wanneer het straks zover komt dat niemand meer met pensioen kan? Wordt er überhaupt eigenlijk wel rekening met dit soort zaken gehouden?…

Kramp in kleine vuistjes geklemd en tranen van de wangen lopend en strepend verlangen en geluid dat ontstemt! Moeders troost helpt niet en vaders zijn hopeloos voor dit kinderverdriet En moeder zucht dan zachtjes en zegt, ‘k wou dat ik papa was.…

Lopend zag ik je zitten waar ik verdwaalde en je ogen mij vroegen waar ik de wachtende weg weer zou vinden en zou gaan zitten wachten tot jij wilde verdwalen waar onze onmoeting ooit verder zou kunnen gaan…

Woorden vouwt hij open tot de juiste betekenis en past dan alles in elkaar tot een zin die zinnen zijn zijn plasticine hij schept werelden aan de lopende band in papieren scheepjes vaart zijn gevoel nader en zet ons in traan en vlam niet alleen met woorden is hij groot maar ook van hart…

Kalm legt de diepe zee zich neer naast duin en boterbloemenvelden akkers met aaneengeregen zaad liggen geduldig tussen sloten vol verleden tijd van bovenaf gezien een lappendeken anders lopend was het toch gelijk gebleven in een aangepast patroon…

Mysterieus wanneer voetstappen klinken hol en leeg sporen die je achtervolgen als je alleen in het donker slechts verlicht door het flauwe schijnsel van de maan geschrokken omkijkt maar van tevoren weet dat er niets is en toch dat onbehaaglijke gevoel langs je rug kruipt lopend door donkere, verlaten straten…

op erewoord gevloekt het applaus met een hand geklapt de roos in een loflied verwelkt lopend over een tafel met verlamde tong onuitsprekelijk gelukkig gestemd zacht beroerend zijn eenhoorn tot onverhoeds een daverende vulkaan haar lava laat gaan over de duizenden stoelen van een lege zaal…

Nog een keer de vertrouwde plek, nog een keer zien, nog een keer lopend door het park, op zoek naar antwoorden misschien.…

Bespottelijk uitgedoste graatmagere trienen Zwart kijkend en vreemd lopend Bijna struikelend over hun eigen benen Daarna de homofiele mode-kunstenaar Die zogenaamd bescheiden en verlegen Maar in werkelijkheid strontverwaand Ook nog even het podium ophuppelt Niets zo erg als een haute-couture modeshow…