Alle inzendingen over Moedertje

en nam fresia’s voor je mee moeder, lief lief moedertje van me…

Nooit wil ik je nagedachtenis beschamen, moedertje!…

Arm moedertje is zo allenig, Arm moedertje is zo bedroefd, De Vader, Die zij dankte, Heeft haar zo zwaar beproefd. Zij staart in ’t verlatene wiegje, Op ’t speelgoed nog zwervend in ’t rond; Daar ligt zijn popje; zij kust het Met bleekbestorven mond. Haar armen zijn ledig, zo ledig! Weg, al haar levenslust!…

De fiets tegen het hek Er staat een fiets tegen het hek De sleutel die nog steekt Het is de fiets van iemand die iedereen vertrouwt, of van zij die niets meer hoeft Onbaatzuchtig en in dienst van een ander Altijd geven, nooit willen ontvangen Je drukte nooit je mening door, maar nu: nu staat er een fiets tegen het hek. Je was zuinig…

Ach, hoe was ´t toen het lijkt zo lang geleden dat zij het haast vergeten is zo levend in het heden. Nu mijmert zij ook heel wat af en denkt aan vroeger dagen zo gedenkt zij nu ´t verleden als oudje, zat de dagen.…

als mijn moedertje huilt is het meer schamen om verdriet huilen is haar niet geleerd dat doet een moeder niet zachtjes schreien dat mag wel stilletjes in jezelf daar heb je dan een zakdoekje voor en een flesje 4711…

je wil is er nog steeds maar af en toe kijk je me aan en ben je vergeten wat je net hebt gedaan je weet dat je dingen vergeet maar kunt er niks aan doen dan kijk je even in paniek naar mij...en ik geef je een zoen zolang je mij nog kent en wij samen plezier beleven aan dierbare herinneringen hoop ik dat je nog heel lang zult leven…

Mijn eigen, onvergetelijke moedertje is niet meer te midden van de levenden en haar, mijn tweede moeder zal ik nooit meer zien.....…

mijn allerliefste moedertje ben ik verloren door de dood 6 september 2004…

Die avond had ik afscheid genomen van mijn moedertje in mijn "laatste ouderlijk huis", van mijn oude moedertje dat daar nog altijd op me gewacht had, van mijn allerliefste schat, alsof ik voorgoed afscheid genomen had, al had het doodsuur nog niet geslagen.…

In mijn herinnering gegrift voor driekwart in mijn meisjeshart was het verborgen, stil apart kostbare niet vergeten gift vol ijver snort haar naaimachien vraagt moeder mij om iets te zingen van winter of van lentedingen, ik vraag: "Oud moedertje misschien?…

Eenzaam staart een vrouw Naar het rimpelloos water Van een plas in het veld Vocht vult ook haar ogen Waarachter herinneringen Zich geleidelijk opdringen Het verleden rust als as Op de vruchtenloze bodem, Haar hemel blijft zwart Als de rook van toen En haar tweede afscheid Fluistert lieve woorden: “Dag moedertje…”…

heb gedaan: een ode schrijven aan mijn lieve moeder voor mij had zij toch immers altijd tijd of ik een lieverd was ofwel een loeder als kleutertje of in de puberteit zij leerde mij hetgeen ik echt moest weten ze zorgde en ze raakte mij niet kwijt als ik de weg naar huis eens was vergeten is zij altijd naar mij op zoek gegaan lief moedertje…

Maar het leven Komt zoals het komt Het is nog maar voor even Zie je verdriet Kijk naar binnen Je innerlijk verandert niet Dus lief moedertje van mij Lach eens lief En kijk wat blij!…

die een moedertje zo laat wenen haar schouders zo laat schokken in troosteloos verdriet jij bent het die in elke straat en in elke kantine van zich laat spreken en zelfs angstige kinderen weten ervan jij die elk orgaan kan vinden om te vergiftigen met je stuitende adem jij bent het hè duivel? jij bent het altijd al geweest…

Moederlief, bedankt voor alles Altijd stond je aan mijn zij Moedertje, bedankt voor alles Voor alles wat je deed voor mij Ik wil niet wachten met bedanken totdat u er niet meer bent Ik zou zo'n spijt dan later krijgen als ik niet gebruikte dit moment Mama, je had een heel zwaar leven maar je putte kracht uit je geloof Altijd hebt u voor…

Ze voelde zich "moedertje Teresa"....…

Moedertje, je rust, je rust voorgoed aan de Karel Boddenweg en als ik je rustplaats passeer, bedenk ik hoezeer we elkaar eens liefhadden en vertrouwden, hoe je naam ingebeiteld is in mijn ziel en geest, hart en gemoed....…

een moeder in haar eentje zorgt voor elf kind'ren om haar heen en al die elf kinderen kunnen niet zorgen voor haar alleen ze raken in paniek, echt waar en moeder voelt dat ook ze wil haar kinderen ontlasten want deze raken van de kook wat is nou een dag in de week om op haar te gaan passen want moedertje is erg ziek we moeten tijd inlassen…

Mijn moedertje, je bent bij me gebleven, er is nooit een peilloze kloof van een scheiding tussen ons gevallen....…

immers moe Sluit gauw je heldere kijkertjes toe Rondom je wiegje zwijgt alles nu stil Niemand van ons die je slaap storen wil Wij hebben heerlijk tesamen gespeeld Het had ons zeker nog lang niet verveeld Had zusjes Moe niet gezegd:"Nu is 't tijd" En 't lieve schatje in 't wiegje geleid Slaap nu mijn kindje gerust in den nacht Moedertje…

me oh zo dierbaar Staat altijd voor mij klaar Ik kan u echt nooit missen u bent mijn bemiddelaar Moederlief, u bent bijzonder uniek op deze Aard' u baarde elf kindren en bleef voor niets gespaard onze vader was ook een graag geziene hij diende al jaren bij de Marine Maar hij stierf te jong, te vroeg daar kan ik nog om grienen Moedertje…

- - Als je ooit een geroosterde schaapskop opeet - O moedertje! vadertje! moedertje mijn! - Gedenk dan uw arme Piet Hein!…

Vaak denk ik aan die dagen dat ik jou trots bij me droeg en mezelf mijmerend vroeg of ik als moedertje zou slagen Ik stelde me ons leven voor waarin jij centraal zou staan ik zag je al over rozen gaan gebed in een gelukkig spoor Al dit moois mocht niet zo zijn mijn armen wiegen enkel lucht elke ademteug slaakt ’n zucht en de leegte trekt…

In de tram zat ik naast een jong moedertje met een klein kind op schoot. Een leuk joch was het, die almaar papa, papa tegen mij riep. Heb ik dat, dacht ik. Ik was mij van geen kwaad bewust en dat moedertje kennelijk ook niet. Ze zei tegen dat ventje, dat is papa niet, die man is een meneer.…

haar hart nu bloedt Elf kinderen leiden hun eigen leven Haar man die is niet meer maar, nu zij ziek geworden is rammelt het lege huis nu weer Kinderen lopen af en aan geen dag nu meer alleen en door die grote kinderschaar houdt dat haar op de been Zij vecht en bidt zich er doorheen en dat houdt kinderen op de been Mijn moedertje…

blader hoog gevangen zonlicht slaat zij op in het hart tegen bederf en ongerief de boom eens een zaadje op de wind vluchten verleerd, te veel vaste grond pompt jaargetijden in en uit, ruist en een mens, als ik, ontdekt op die plek een huis uit haar droom in plaats van een nutteloze boom fluisteren van bladeren geeft niets er helpt geen moedertje…

Haar broer, mijn oom, zocht in het verre Australië zijn heil maar keerde op een laat tijdstip incidenteel terug naar zijn geboortegrond en nam zijn oude moedertje bij het weerzien in zijn armen. De andere broer werd mijn vader, een kleine ambtenaar en ik ben zijn dochter die haar leven nog in alle stilte voortzet.....…

- Nu moet me komen de oude drentel-tred, nu moet me 't oude vreê-beeldje gaan komen, mijn grijs goed troost-moedertje om 't diepe bed waar zich de warme koorts een licht dierf dromen, en 't wegend wee in lede tranen berst... ...…

'Ha lief moedertje' roept hij uitbundig, ik stort me huilend in z'n armen, ik ben zó blij, maar ook verdrietig om wat ik 'm moet vertellen. 'Je wilt natuurlijk van alles weten, hoe vat ik 3 maanden samen, waar is pap?…