Alle inzendingen over P.C. Boutens

-------------------------------------------------------------------- Uit de bundel 'Vergeten liedjes' van P.C. Boutens (1870-1943)…

---------------------------------------------------------------- Uit de bundel 'Vergeten liedjes' van P.C. Boutens (1870-1943)…

P.C. Boutens…

Haar lievelingsdichters waren Adriaan Roland Holst en P.C. Boutens. Haar lievelingsschrijvers waren Louis Couperus, die in Den Haag op stand woonde, Ina Boudier-Bakker, de auteur van 'Armoede', en Top Naeff, toneelexpert.…

Andersom is het ook mogelijk dat een van nature blijmoedig mens door het lezen van een ernstig gedicht (P.C. Boutens, Gerrit Achterberg of Jotie T'Hooft) plots in een lastige depressie belandt. Op zich hoeft dit geen probleem te zijn, maar wel als dit in de kern verarmend werkt, in plaats van verrijkend.…

Je had o.a. contact met Frederik van Eeden, Lodewijk van Deyssel, Louis Couperus, P.C. Boutens, Jan-Jacob Slauerhoff, J.C. Bloem, Adriaan Roland Holst en Nico van Suchtelen. Verder kende je vooral Carry van Bruggen, Ina Boudier-Bakker, Top Naeff en Margo Scharten-Antink. Van 1942 tot 1945 verbleef je gedwongen in Amersfoort.…

In 1914 maakte Van Konijnenburg een statig portret van P.C. Boutens. Rond 1900 waren Thamine en jij lid van de Egmondse School, wat zich rond de Amerikaanse schilder George Hitchcock en zijn vrouw Henriette afspeelde. George hield een zomerschool op het landgoed Schuijlenburg in Egmond aan de Hoef.…

De dag staat als een maal bereid.…

Nu zult gij zelve moeten komen en winnen wat u lust van 't mijn: het wil begeerd zijn en genomen, het wil niet weggegeven zijn!…

Louis Couperus, P.C. Boutens, Menno ter Braak en J.J. Voskuil zijn daar ook begraven. Daar tegenover ligt begraafplaats Nieuw Eykenduynen, waar Willem Kloos en Simon Vestdijk zijn begraven.…

Wat niet ziel tot ziel kon spreken, door der dagen ijl gegons, spreekt uit overluchtse streken, klaar als ster in licht zoû breken, zonder smet van taal of teken, God in elk van ons.…

Goede Dood wiens zuiver pijpen Door 't verstilde leven boort, Die tot glimlach van begrijpen Alle jong en schoon bekoort, Voor wie kinderen en wijzen Lachend laten boek en spel, Voor wie maar verkleumde grijzen Huivren in hun kille cel, - Mij is elke dag verloren, Die uw lokstem niet verneemt; Want dit land van most en koren Is mij nimmer…

De smalle ring, de gouden band Schendt niet de naaktheid van uw hand, Gelijk uw stralend lijf niet weet De schaduw van zijn donkre kleed: Uw stralend lichaam lijdt noch weet De schaduw van zijn donker kleed, Zoals geen lijf of stof bezwaart De ziel die door uw ogen klaart: Geen aardse lijf, geen stof bezwaart De ziel die door uw ogen klaart…

Rode lippen, blanke leden Wijken uit hun eng omhelzen Naar de koele heldre grenzen Waar zich oog en oog ontmoeten In der ziele kus. Als de diepe blauwe heemlen Duren over zee en landen, Duren over dood en leven, - Over liefdes dood en leven Duurt der zielen kus. Toch, ons zielen konden nimmer Tot elkaar in ogen reiken, Konden niet uw…

"Waar tijd en eeuwigheid elkaar ontmoeten, worden sterren in de nacht geboren"…

Niet veel is 't wat de wereld om u gaf. Zij zal u amper missen in uw graf. Uw dood zo zeer omslachtig in uw ogen - De wereld doet hem in een omzien af.…

Wij die onze eenzaamheid Droegen als goden, Wij kunnen minnen Eindeloos. . . Zie welk een huis ons Verlangen gebouwd heeft: Landen en zeeën Plaveien zijn vloeren, Zonlicht en maanschijn Zoldren de kameren, Achter de sterren Wijken de tinnen - Wij kunnen minnen Eindeloos. . . Lief, dat gij mijn zijt, Lief, dat ik uw ben, Wat is…

In het koele gouden bad Van het fijne winterlicht Rijst de grote mensenstad Tot een droomvervlucht gezicht: - Al de gangen, al de zalen - Waar de ziel in droom mag dwalen. Boven glansgewassen pleinen Waar de stille mensen lopen, Juichen klokken uit haar open Torens zuiver door de reine - Luchten naar verrukte dromer - Al de hartstocht van…

En waart gij nimmer zelf gekomen, En had geluk slechts kunnen zijn Van teerst gemis de waterklare pijn En tegen d' achtergrond der bonte dromen Lichtschaduw van uw verre schijn, Uw zon die nimmer boven kimmelijn Rees uit oneindigheids verstilde stromen, - Ik zie geen ander doel voor 't eenzaam wachten Der gouden dagen, der juwelen nachten…

Dit is geluk: Dit is de vreugde die langer duurt Dan de eigen dag, dan overnacht; De vreugde die groeit in dromen onbedacht En, voor de zon de witte morgen vuurt, Om roereloze slaper wacht In al der aardedingen donkere pracht; Dit is de vreugde die zich niet meer bezint: O onverwonderd wonder, heilige macht Van 't dagelijks herboren kind…

Weet ook gij dat stille diepe huis? Achter brede blinde poort Kruisen eindeloze gangen en portalen Waar men tijdeloze tijden kan verdwalen Tusschen echo's die men klaar vermoedt en nimmer hoort. Weet ook gij dat stille diepe huis Door welks schaduwige vree Voet zo licht en onvermoeibaar stijgt en daalt langs tree na tree? En zijn plotselingen…

Nimmer zal de ziel vergeten Schone wereld waar zij leerde Wat gemis niet had geweten Dat zij de eeuwen lang begeerde: O te lachen, o te wenen, Zich in lach en tranen geven, Tot te lachen of te wenen Wordt der lichte ziel om 't even: O te wenen, o te lachen Tot de neevlen zijn doorschenen, En haar wenen wordt als lachen, En haar lachen…

Lief, ik kan niet om hem wenen waar hij stil en eenzaam ligt in het schoon doorzichtig stenen masker van zijn aangezicht dat de dingen er om henen met zijn bleke toorts belicht. Lief, ik kan geen tranen vinden als mijn hart hem elders peist, waar mijn ziel met de beminde sterren van de avond rijst en ons, dagelijks verblinden, hoger wegen…

Als een wolk van zalige ogen, Uit het land waar 't eeuwig zomert Opgevangen in de teerheid Van matzilvren spiegels, hangt het Wonder van de goude middag Over winterzee en -stranden, Aureool van weinige uren Om de lichtheid onzer ogen... Die de dalen uwer stilten Bedt temidden van de stormen, Die de schrijnen uwer heemlen Boven…

Ik was een stil en eenzaam kind, Eenzaam als geen - Gij zong voorbij als een stem in de wind: Nu ben ik alleen, alleen. Gij streek voorbij als een schone schijn - Vanwaar? Waarheen? Wat kan ik zonder u beter zijn Dan alleen, alleen? Alleen met de zee die ebt en vloedt Op haar gezetten tijd, Met de maan die krimpt, met de zon die gloedt…

Stil, wees stil: op zilvren voeten Schrijdt de stilte door de nacht, Stilte die der goden groeten Overbrengt naar lage wacht... Wat niet ziel tot ziel kon spreken Door der dagen ijl gegons, Spreekt uit overluchtse streken, Klaar als ster in licht zou breken, Zonder smet van taal of teken God in elk van ons.…

Hoe schijnt van avondstrand Doods overkant Lichter dan heel dit land van leven: Zo twee jonge ogen sterrestom Zien klaargeheven, Dood, uit uw schemer om. Gij hebt in blind bestaan Uw oud geheim verraên: Geen kan meer in uw duisternis geloven, Nu ge die helle lampen stal, Die heel de reis door schaduwdal Niet zijn te doven. O ik dacht…

De dag lag bleek neer op bleke sponde. De wateren lagen blank onder blanke avond, De lucht was stil van sprakeloze monden, de wolken waren droef van ingehouden tranen. De windevloot, de schepen van de luchtezee, Lagen alle stil voor anker aan de kimmeree. Daar was geen zonnemond de avond rood te kussen; Daar was geen teer gerucht de stilte…

Al de gouden middaguren Van de zonnen die verzonken, Stralen door dit blankdoorblonken Blindend dak van blauwe muren Op de stervensstille lach Van de laatste zomerdag. In de dalen van de duinen Huivren wondre schemeringen Om de helderheid der dingen; En geen aêm vleugt langs de kruinen; Dieper dan de middagvreê Hijgt de stilte van de…

O liefde, die als lijden zijt, Rijs in mijn oog met iedre nieuwe dag, Dat ik de wereld en haar kindren mag Zien in uw licht, een kind dat u belijdt. En laat mij niet alleen, maar in de nacht Daal in de schaduw van mijn koele borst, Dan zal ik veilig slapen als een vorst, Die rust in ´t midden van bevriende wacht. Zo moge ik zijn als dun…