Alle inzendingen over Tolle

Het is niet ongewoon dat mensen hun hele leven wachten met beginnen te leven.…

Het duizelende tollen van gedachten, maakt, dat ik geschreven woorden braak...…

Dagen blijdschap, er na verdriet, reden van, die zie ik niet Weten wat komt, erger nog, wat gaat, niks kunnen doen, gewoon te laat Woorden tollen, vraag na vraag, wachten op, de nederlaag Onzichtbaar klein, grote pijn, onvermijdelijk, mag niet zo zijn...…

Zoals een pluizige prikharige rode franjesjaal die te strak zit rond je hals, Zoals de wilde waterbaan waarvan je gaat tollen totdat je niet meer weet wat hemel of aarde is, Zoals de lift die plots niet meer van grond wil, Zo voel ik me zonder jou...…

Dan klapt hij dicht zwijgt... hij weet het niet gedachten in zijn hoofd tollen of staan stil Maar zij voelt boosheid zich niet serieus genomen interpreteert de stilte als onverschillig negeren Tenslotte doorbreekt hij met: ik weet het niet Waarom zei je dat dan niet het ergste is de stilte erger dan de storm…

ik leg mijn vraag gedegen neer niets blijft het dromen stoppen en niets houdt mij tegen de woorden te rangschikken op geheel eigen wijze die wie stopt mij te kiezen voor deze liefde dagen tollen om mijn hoofd zorgen komen en gaan het verband van deze samenkomst is gebaseerd op het onbekende.…

De wereld draait maar door Spint om mijn lichaam heen Geluiden suizen in mijn oor Wolken spatten uiteen De wereld draait maar door Laat het tollen in mijn hoofd De wereld gaat er voor Zelfs als levens worden weggeroofd De wereld draait maar door Ik doe niet mee aan die aanstellerij Heb er geen woorden voor Het leven gaat veel te snel…

Daar draait het ook allemaal om in 'de kracht van het nu', van Eckhart Tolle. Dit standaardwerk in de spirituele literatuur is bijna 40 jaar oud, maar mocht mee op vakantie. Verstand is iets waar je alleen maar last van hebt, volgens Tolle.…

vrede wees een apotheker niemand kan aan je tippen weet het zeker je bent van ongekende klasse geef oorlog tabletten om de wereld te ontsmetten het universum in hapering geef het een medicinale versnapering geef het weer beltegoed om te horen en luisteren laat de oorlog achterwaarts tollen en vrede als dominosteentjes vallen…

Onbekend blijft mij altijd hoe in zijn zozeer gemankeerde brein de verlangens tollen en rondcirkelen naar de geliefde zus, naar de enige die hem bleef, naar de zozeer vertrouwde zus die sinds vroege jeugdjaren aan zijn zijde liep.....…

Salvador Dali Venus delen ongevraagd geleend in vlakten bergen versteend Zie ik dat haar ogen links onder mij beginnen te bollen De vinger dwingend binnen gaat zoekend rond te tollen Dan knekels van het zwarte paard steigerend staat op hollen Onderga ik wereld van surrealisme indringend gericht Zo ik weer verward exit treed verblind…

de vlinders die de gek benoemt in een woordgeschilderd omlijsten van stille, wakkere nachten snijden het weefnet van gevangen dromen die onder het tweehoofdig lijf tollen als waren zij verkrampt door de weeën van het baren de dwaas laat zijn vleugels los in het stuwen van het bloed en zegeviert om wat hij achterlaat onder het presse-papier…

sterren aan het firmament branden gaten in het kaal krullen heel ons al massaal schijnen blijkbaar permanent traag verveling in het stieren kijkers die uitsluitend tollen draaien sferen zonder dollen prooi van eender kuddedieren manen blijven tijden hangen sloffen afgemat haar weiland stuiven lang niet meer voorbij want zij hoeven niet…

hij dronk zijn kopje "thee" in één, twee slokken op en zij schonk heel tevree voor hem een tweede kop zijn ogen gingen bollen de tong hing uit zijn mond zijn hoofd begon te tollen daar lag hij op de grond... ...nooit heeft hij echt geweten wat er toen is gebeurd herinnert zich slechts kreten en kleren, stuk gescheurd... ...toen zij…

ik speelde sprong me rot in dubbel touw sloeg steeds de zweep kapot als hij niet wilde tollen we knikkerden en kaarten met sigarettenmerken om de pot maar toen ik won sloeg jij ineens mijn neus kapot en ik was uitgespeeld in onbezorgde dagen dat wat jij toen met mij deed begon volwassenheid te vragen knikkers tellen…

Sterren stralen aan het firmament krullen achter elkaar door het heelal gloeien opgewonden tijdens de val schijnen blijkbaar permanent Planeten draaien zonder dollen buitelen verveling in het stieren geroofd door deze kuddedieren met ogen die slechts rollend tollen Manen hebben zich laten vangen wapperen niet langer vrij en blij schieten…

golven eten zeeën vreten oceanen huilen om buien in wolken te kussen ik ga met je mee in een pogen de elementen te sussen met regen te druilen sneeuw te trotseren vorst de rug toe te keren met winden te waaien hard en met vlagen in jachten en jagen dollen en tollen blaadjes op straatjes wou dat ik God was niet zo kapot…

steen, stof Miljarden hemellijfjes Volgen de baan De kosmische wet In een samenhang tussen verte en vaart Door een massieve kluit aangezogen (Omgekeerd evenredig met het kwadraat) Zwier- en zwaartekracht houden elkaar in toom Dan scheurt een reuzekruimel los De maan die te dicht nadert lost op Grillige scherven Wisselend van klaarte Tollen…

Als je zoveel mee moet maken als jij gaat de wereld tollen, klopt er niks meer behalve jij. Je incasseringsvermogen is groot, maar zelfs de grootste incasseerder heeft hulp nodig bij alles wat JIJ mee moet maken! Ik wens je sterkte, reik je de hand, leen je mijn oor, geef je mijn tijd. Want HET KOMT GOED, OMDAT HET MOET.…

het rusten is je zo gegund Laat de aarde rondjes draaien slaap het tollen uit je hoofd morgen is te vroeg voor zorgen het zonlicht lijkt voor jou gedoofd maar zal opnieuw zijn stralen zaaien Ik weet het wel, het is nu nacht toch….,als de ochtend is geboren zal jij je baden in haar gloren en opstaan om gesterkt te gaan naar de vloedlijn…

strand onbegaanbare rulheid handenvol zand naakt alledaags in wit het zonlicht oneervol trotserend gestrand in patat braadlucht verwaaiend broodje knars tussen tanden of, in branding slissen en dollen rollen en tollen verschuimen en schreeuwen de golven plezier kinderen duiken springen en zingen het lied van de trekkende…

Kijk hen daarbij van grip ontdaan, (Gelijk bij ‘tollen is balans verplicht) Kan ’t stil blijven staan? “Stoelen noch de mens bestaan; Dans toch door op holle vaten. Er is helemaal geeneen gezicht Van ’t kind dat loopt te blaten." Krak! Snik, door bodem gebroken... ’t Al oude geluid; haar hoofd geloken.…

sprookje is het niet duizend en twee woorden gaven haar geen steun sombere akkoorden een bluesachtige deun duizend en twee dingen die zij niet meer zag slechts herinneringen aan een zwart omrande dag duizend en twee kussen heeft hij nog tegoed terwijl zij ondertussen niet weet hoe 't verder moet duizend en twee vragen tollen…

en monden staan niet stil in samen vergelijken terwijl ze weten dat anderen achter donkere ramen kijken opgeschoten jeugd waar een verdwaalde vader honkbalt met zijn zoon onder het kritisch oog van vrienden en hij bedient ze met twee deuken in een auto zonder kreuken gaat in drieslag af de straat van Jeroen Bosch ze tollen…

terneer te drukken, op te beuren Zijn hosti- eekhoornbrood; een soort boleet Zijn pil, à la Drion- een vliegenzwam Voor als de golf van snik hem overspoelt Als niemand weet waarop de dichter doelt Hij brullend leeuw is of mak als een lam Zodra hij proestend uit de golf oprijst Het schuim schudt uit zijn lange, wilde haren Er vlokken tollen…

De dood nam je plotseling mee En ik bleef achter in onvree Ik moet nog even wachten Tollen mijn gedachten Ben ik dan weer bij jou Ben ik weer je vrouw En dan vergeten de pijn Van het niet meer samen zijn Ben je nu een gelukkig mens Is de pijn niet meer zo intens Ik zal het pas weten als ik er ook ben Als ik je terug zie waar je nu…

En dan slaat het monster toe, hormonen tollen rond, zonder opleiding ben je ineens, zomaar, vader van je kind. Dat kind neemt jou later kwalijk dat je er niet was toen zij jou nodig had, leg dan maar eens uit dat jij ook niet wist wat je moest doen. Dat het van je verwacht werd, ouder worden.…

Het rollen het tollen het is zijn trots. De wereld zijn religie. Voor mij niet meer. Roodpijpenstelen miserie kabbelt de ochtendnevel voorbij. Groen zag grauw en grauw heeft teveel kou gezien. Ik sta stil en schep het schril stilleven op papier. Het evenwicht is nog lang zoek. Vanaf nu geloof ik in de mens. God in mij hij lacht.…

Met Martin sloeg ik de zweep om de felgekleurde kleine tollen die we een eindje ingroeven in het zand tussen de straatstenen; we knikkerden in de gang van het witte huisje en we knutselden aan de waterput waarvan we een afbeelding aantroffen in ons favoriete tijdschrift, de "Donald Duck" Mevrouw Brouwer las ons voor over Ilja de olifant uit het boek…

Op straat sloegen we de zweep om de kleine, houten, kleurige tollen die we een eindje ingroeven tussen de straatstenen in het zand. In Martins ouderlijk huis knutselden we samen aan een romantisch aandoende waterput. De afbeelding daarvan hadden we gezien in ons lijfblad "Donald Duck" en we wilden deze zo precies mogelijk namaken.…