Alle inzendingen over Van het ene moment o

Vreemd, want ik ben geen moment buiten kennis geweest, kan haarscherp waarnemen, alle telefoongesprekken horen en constateer, dat ik blijkbaar de enige ben die niet in paniek is.…

waar een misstap ooit begaan een leven heeft verwoest de pijn van duizend vragen knaagt aan zijn gemoed zijn weg terug verdwenen is de wens te lachen stil vergaan toekomstdromen verleden zijn zijn wil te leven schuilt in pijn brengt de tijd verwoeste dromen van wat eens niet is geweest is het antwoord op zijn vragen moest dit moment…

Zijn wit-grijze lijfje lag warm tegen me aan op het dekbed. Zijn zachte gespin maakte me rustig. Zoals zo vaak kroelde ik hem achter zijn oren. Hij duwde zijn kopje stevig tegen mijn handpalm en rolde tevreden heen en weer. Toen zette ik het journaal aan. Terwijl ik keek, viel mijn hand langzaam stil op zijn vacht. Ineens sprong Simba op, hapte…

Kijk, daar zit zij aan die tafel vlakbij het raam rimpelig oud te zijn, gekreukt door de jaren die geleefd, eigenlijk niets voorstellen net zoals zij…

Stapel de stenen in de bouwput van het leven sloop scherpe kanten, maak zachte ronde hoeken let op de val kuil, sommige wanden zijn onbegaanbaar door een té ingrijpende sloop leef je het leven dubbel en blijf je op zoek naar die ene draad, die wijsheid met warmte verbindt…

Fietsen met z'n 3en naast elkaar is gevaarlijk dus moet verboden worden.…

Heel even maar Dat ene moment De stilte om ons heen Zonder woorden Dat ene moment Dan weet ik meer dan woorden ooit zullen zeggen...…

Waar is de plaats van de vrije wil, die het klaarspeelt er tegelijk te zijn en niet te zijn.…

O jeugd! O tijd van smarten! Van vreugd en wilde harten!…

De menigte is een rund met de horens bijgeloof en onverdraagzaamheid.…

wezenlijk bovennatuurlijk het draagt in mij onschatbare gebaren ik ervaar datgene dat ik als mens wil vasthouden, bewaren nu telt, zegt morgen tegen mij wees niet bevreesd voor het nog ongeschapene onderga onbaatzuchtig en zeker niet bedeesd jouw verloren maar toekomend deel dat zo plots daar is het doet je in tijdloze momenten…

Alles is anders dan het moment ervoor. Sta er even bij stil, het leven gaat door. Sporen van verdriet kenmerken een gezicht. Machteloos zoeken, kijken om zich heen. Volgend het spoor, nu helemaal alleen.…

Verankerd in donkere aarde Voorvaderlijk grillig vergroeid Veilig veinzend bladerpracht Verstrooit verneveld strelende stralen. Om stil bij te staan Tijdelijk geen woorden.…

een mes in mijn hand, nadenken over dat ene moment. zou ik het nu doen? waarom ook niet, in deze wereld ben ik overbodig, zelfs voor de kat van de buren. bibberend neem ik het mes in mijn hand, en laat het over mijn arm glijden. die ene druppel bloed worden er al gauw duizenden.…

Als ze maar momenten hadden dan was het nog te doen Momenten zoals pas geleden toen ik jou zag in het plantsoen.…

Het klaart op, de storm gaat liggen, de wind neemt af. Wolken breken, de regen, moet het opgeven. Grijs wordt blauw, De gouden zon, wordt geboren, ik voel de stralen, op mijn gezicht en sluit mijn ogen. Direkt voel ik weer kou, het betrekt, de zon vervaagt. Ik voelde me, intens gelukkig, ...heel even...…

ze er nooit geweest hoe dan ook ik blijf schrijven zolang als woorden raken dus je glimlacht en je denkt maar ik bewaar zeker dit moment…

Het was woensdagochtend, de WSD-werkers zaten juist aan hun welverdiende kop koffie in het hok op de kop van het gebouw. De bomen rondom het park strekten zich uit. Het bankje voor de kleedkamer nodigde uit om gewoon maar even te gaan zitten, om te kijken of om wat te mijmeren in de zon. De atletiekbaan lag er als altijd rustig bij, geduldig wachtend…

Ik loop over een lentegroene glooiing. Gras, bloemetjes in het gras als op een plaatje voor kinderen. De lucht, nog nevelig, begint al te blauwen. In de stilte klinkt het uitzicht op de andere heuvels.…

Onze enige ontmoeting na jaren was een gesprek van twee stoelen aan een koud tafeltje.…

Verdraagzaamheid is het hoogste gebod en wie dat niet eert die schoppen we rot.…

De mogelijkheden der gedachte de strikte dwang der werkelijkheid…

Zover het oog reikt heerst hier het moment.…

Vlinders als Honderdduizend sterren Een kus trillend als De eerste winterse volle maan Seks als Verpletterend vuurwerk in de nacht Maar praten als in Oorverdovende stilte…

Draag me niet op handen maar Breek me, onvoorzichtig Spaar me niet mijn tranen Geef me mijn verdriet Streel me niet met handen Die gedrenkt zijn in geheim Zonder iets te zeggen Verscheur je telkens weer Mijn hart…

Duiken kan iets onbekends zijn. Je doet je onderbenen en je voeten in een onzekere wereld. In stille wateren. Deze wereld is de wereld van onderen. Ik ben ook wel een beetje bang omdat ik met passie voor het avontuur om in stille vennen en sloten te willen zijn en daarom zojuist een snorkelset heb aangeschaft en een onderwaterlamp. Waar ben…

O liefde, er is geen hemel en er is geen aarde.…

Een ding heb ik begeerd; een ding heb ik ontvangen: Dat, zo de dood mijn leden zou omvaen, Ik voor Uw aangezicht, o Bron van mijn Verlangen, Niet ledig zoude staan!…

Hoe vergankelijk is alles, het leven, de éne dag nog volop genieten, van alle genoegens gegeven, het volgend moment zónder afscheid of aanwijsbaar moment is het voorbij..... Hoe vergankelijk is het leven?…

Moment Op een moment als dit heerst de schaduwzijde en voor de sombere blik van jaargetijde een papierdunne verbintenis van gemis. Omdat het zenuw raakt en het hart, achterlaten anders is dan achterblijven rollen de woorden als koorden van onthechtenis.…