Dat ene moment, voor altijd
Zijn wit-grijze lijfje lag warm tegen me aan op het dekbed. Zijn zachte gespin maakte me rustig. Zoals zo vaak kroelde ik hem achter zijn oren. Hij duwde zijn kopje stevig tegen mijn handpalm en rolde tevreden heen en weer.
Toen zette ik het journaal aan. Terwijl ik keek, viel mijn hand langzaam stil op zijn vacht.
Ineens sprong Simba op, hapte in mijn onderarm en schoot meteen weg naar het voeteneind. Het deed geen pijn, maar ik schrok er behoorlijk van. Daar bleef hij staan en keek me indringend en afwachtend aan.
Ik begon tegen hem te praten alsof ik een kind toesprak. “Nou Simba, dat vond ik echt niet leuk,” zei ik. “Ik word even afgeleid en dan denk jij dat je in mijn arm kunt happen? Dat had echt niet gehoeven.”
Hij verroerde zich niet. Even was het stil. Helemaal niets. Alleen zijn blik en de mijne.
Toen kwam hij heel langzaam naar me toe. Hij boog zijn kopje naar precies die plek op mijn arm waar hij me had gehapt, gaf er een zacht kopje tegenaan en begon diezelfde plek te likken.
Ik kreeg een brok in mijn keel.
“Simba… begrijp jij nou echt wat ik tegen je zeg?” Hij kwam nog wat dichterbij, gaf me een kroeltje bij mijn nek en vlijde zich weer tegen me aan.
Later die avond vertelde ik mijn moeder en zus wat er was gebeurd. Tijdens het vertellen schoot ik onverwacht vol. “Ik geloof echt dat dieren veel meer begrijpen dan wij denken,” zei mijn zus. We praatten er nog even over, waarna de avond weer zijn gewone gang ging.
Toen ik daarna opnieuw naar bed wilde, was Simba nergens. Dat klopte niet; Simba kwam nooit verder dan de achtertuin. Ik zocht overal in huis, liep de tuin in en zocht daarna ook in de buurt. Niets. Uiteindelijk meldde ik hem als vermist en maakte ik posters. Tot diep in de nacht bleef ik zoeken. Ik sliep nauwelijks.
De volgende ochtend, na een uurtje slaap, stond ik op en zag ineens zijn staartje onder mijn nachtkastje uitsteken.
Daar ben je, dacht ik blij.
Ik bukte me en zag Simba verscholen achter een rieten mandje liggen, rustig opgekruld met één pootje voor zich uitgestrekt. Alsof hij sliep.
Toen ik naar hem keek, wist ik het. Simba was overleden.
Al die tijd had hij op nog geen meter van mijn bed gelegen. Ik heb bij hem gezeten en afscheid van hem genomen.
Sindsdien kijk ik steeds naar mijn onderarm.
Als ik mijn ogen sluit, weet ik waar ik aan terugdenk: Simba aan het voeteneind van mijn bed. Zijn ogen op de mijne. Alsof hij me op zijn eigen manier nog één keer wilde zeggen:
Kijk naar mij.
Ik ben er nog, heel even.
Simba
† 12 augustus 2026
... Over een klein moment dat pas later een heel andere betekenis kreeg. ...
Schrijver: Malika Elabboudi8 september 2026
icloud.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: verdriet
rouw
3
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!