Alle inzendingen over Verbitterde Einzelgä

', dacht je zwaar verbitterd en vol twijfel.…

(voor J.D. Salinger) Ik heb zijn wrevel verstaan, een somber klokgebeier in de nacht van zijn eenzame ziel. Eén ding begreep hij als geen ander, dat kunst, hoe geniaal ook, geen geluk brengt. De aasgieren vermalen al het schone. Al het edele gezwoeg is als parelen voor de vraatzuchtige zwijnen, men herkent het niet, men laat het links liggen,…

Een verbitterde schrijver heeft niets met bittere chocoladeletters...…

(voor Hilaire Germain Edgar Degas (1834 - 1917)) Je bent geboren in de stad van je leven, het bruisende Parijs, waar grote kunst ter wereld kwam. Alhoewel je vader Augustin een correcte bankier was, was zijn salaris niet dusdanig dat je van gouden borden met gouden bestek kon eten, maar voor het overige ontbrak het je aan niets en kon je zorgeloos…

Men kan zich verbitterd wreken, maar men kan het ook met begrip en humor doen. Hoe het zij, aan de kracht van zijn verbittering, in verbinding met een onmiskenbare begaafdheid en een groot reproductievermogen voor gevoelens van onlust, eenzaamheid en verzet, heeft W.F.Hermans de plaats te danken die hij in de naoorlogse literatuur inneemt.…

Ontmoedigd en verbitterd de grens van opgeven nadert Je kijkt de dood in ogen noch bang, noch verslagen verover je de overwinning wat je nederlaag betreft zelfs jij had een keus leven of dood…

Het Midden-Oosten likt zijn nieuwe wonden En daarom gaan Barak en Arafat Vandaag geheid verbitterd in debat Wie of het eerst de strijd heeft aangebonden. Toch is die vraag niet zinvol bij zo'n top. Nu telt alleen: wie houdt het eerste op?…

Ik ben zwaar verbitterd hierdoor. Mensen zijn dus ontoereikend om echt lief te hebben. Als hier een God van Liefde achter schuilt, dan heeft dat Wezen wel zeer eeuwigstom gefaald!…

Wat verbaasd , en soms verbitterd, de wereld die draait door, in een hoog en razend tempo, al is niets meer als ervoor. We moeten doorgaan, met elkaar, samen sterk, en genieten van wat is, in de tijd dat we dat doen, ben jij het pap, die ik zo mis...…

Het mooiste op aarde is de beleving van de liefde tussen een mens en een mens, maar die euforie duurt vaak veel te kort, wat mij heeft verbitterd en velen met mij, weet ik, daarom verlang ik zo intens naar het leven na dit leven, waar wij wel volop en ongeremd eindeloos elkaar kunnen liefhebben, zonder dat er scheiding dreigt of verwoesting, noem mij…

Ja, bitter is het wel, wanneer je alleen met het verleden genoegen begint te nemen, zei de oude man peinzend. Het verleden is als gedronken wijn! Wat heb je aan geluk dat voorbij is? Wanneer je jas versleten is, gooi hem dan weg...…

Schreeuwend tegen een muur die nooit zal kunnen horen, een berg waarvan ik telkens terug blijf vallen, woede uit verbitterde onmacht geboren Sla ik alles stuk met woorden, onbedacht en zonder te denken de wereld zwart voor ogen, spreek ik in oneerlijkheid teleurgesteld door onvermogen Waarna ik verdwijn in een tranendal uit spijt en…

Je prikte je aan mijn pen en sliep in, en droomde verbitterd de honderd jaren tussen de werkelijkheid en de prins. Ik trachtte een gat te maken, maar de haag bleek onmenselijk dik, een schuld die groeide en groeide omdat ze geschreven stond op mijn gezicht.…

Een verhouding met een ander, Verwoest, verscheurd, verbitterd van verdriet, Wij houden van elkander, Mijn vraag is waarom je dat niet ziet. Je keuze is gemaakt, zij is voor jou de ware, Ik zal je moeten laten gaan, Dat ongeloofelijke loeder! Jij bent nu de hare.…

Stil staan de naalden van de kleine klok overheerst door het tikken van toetsen die verloren uren in de spelden poetsen koffie koud vergeten verbitterd tot slok Omgekeerde mok boven de gootsteenput dampend terug naar de stilstaande tijd waar steken gewist en zoekend verwijt roerloos verspringen beticht van gemijmer nutteloos rammelend in…

Kijk naar wat we geworden zijn Jij een losgeslagen kind ik een verbitterde oude vrijster Jij eeuwig op zoek naar je identiteit die je steeds denkt te vinden maar die nooit de ware is Ik zit vol wrok keer op keer mijn wonden te tellen Ze schoon te likken maar het vuil van jaren en jaren komt eruit Kijk naar wat we geworden zijn…

Verbitterd zoek ik naar een laatst bewijs Van liefde's gelijk, welhaast zonder hoop. De hemel dekt zich met een woelig grijs En door een verwoestende regen loop Ik de poorten uit van het paradijs.…

jouw verbitterde blik snijdt dwars door mijn zere hart je draait je een laatste keer om maar ik kijk niet meer het doek is gevallen de vuurpijl is verschoten de donderslag niet geslaagd het lontje van mijn hart...…

overal te veel gegeven, nergens iets verwacht laat me nu brengen wat niet vaker is gebracht ik heb brood en droge kleren naast een warme haard Blijkt het verdriet te zwaar om mee te dragen worden gedachten door zorgen voortgeduwd laat mij bedenken, wat zorgt dat het wat luwt ik draag met jou... je hoeft niet eens te vragen Raak niet verbitterd…

zoals je wel bij nieuwe maan een lichtschijn tussen de nevels door ziet komen of dat meent te zien haar onverwacht ontmoet er vloeien tranen, woorden zingen van een zoete liefde eens, een schim haar verbitterd hart, ogen vol boosheid zijn niet milder te stemmen bewegen tot een traan vergeefs vergeven doet zij nooit en niet het hoofd…

Tussen 476 en 1453 gesitueerd Daar lagen de middeleeuwen niet zo verkeerd, De tijd van romantiek en liefde waar mannen namen in bomen kliefden, Ook de tijd van de dappere ridders met hun vrouwelijke aanbidders, de tijd van Richard Leeuwenhart en een volk verbitterd door smart want toen hun koning overleed, wisten ze opeens hoeveel goeds hij…

verbitterd keilde de dichter zijn veer en laatste sonnet in de puilende mand poëzie bekoorde niet langer het land verlaten door recensenten van eer wie durft zich nog wagen aan dicht en spraakleer aan eerlijke verzen waarin ‘t beeld zich brandt gekruid met wat humor, subtiel of saillant in lyrisch extraverte of ingetogen sfeer ?…

De mooie naaimachine was het trotse en mooiste bezit van haar, die geranseld, getekend en verbitterd was door het leven. Nu rusten Netty en ook mijn moeder voorgoed onder zachte, bruine, rulle aarde…

Wat ben je dan: een gek, verbitterd, fanatiek? Men blaast z’n eigen toekomst op, en noemt het politiek Als je je eigen kind geen leven gunt, wat ben je dan voor beest Ultiemer kan dus echt niet, want dan zijn we d’r geweest.…

Verbitterde dromen, met iedereen mot. Of misschien wordt ik net dat éne oude wijf, dat valselijk zingend het leven nog grijpt. Dat allang niet meer recht van leden of lijf, iedere dag haar tanden nog slijpt. Dat blinderig scherp de waarheid nog ziet, nog teder de liefde laat klinken.…

Voorzichtig gespte de jongere man een rugzak vast op de rug van de oudere persoon De oudere, zwaar vergrijsde vader, dan wel broer kwam daarna naast me zitten en staarde met wat ik wens te benoemen als een vertwijfelde, dan wel wanhopige of verbitterde uitdrukking op zijn gezicht in de verte, in het luchtledige.....…

allemaal begon De kille wind streelt m’n tranen Die zich zachtjes een weg proberen te banen Je bent gekomen, je hebt me verwarmd Je hebt me met jouw liefde helemaal omarmd Je moet weer gaan, het was hoogtij Voor jou was de passie over, maar niet voor mij Ik heb van je gehouden, ik heb je echt gehaat Je kon het allemaal lezen op m’n verbitterd…

Blind weggevoerd naar waar geen waar is Vormloos gebonden in verstikt protest Verheven door wentelende wieken Blind verminkt gedropt de dood die rest En terwijl de moeders nog altijd smeken Handen machteloos ten hemel gespreid Wisten en weten wij maar willen niet horen Want willens wetens gedoogden wij dat beleid Nog altijd vloeien verbitterde…

De wereld strijdt om zuur en zoet, ik ben verbitterd.…

Noch verbitterd Gewassen de oren. Leidde Zuid-Afrika naar een Land van vrijheid. Gelijkheid Land van broederschap Land van zien en horen. Snede van de ploeg in akkers Brede gleuven vol met korrels Tot bloei in een verrukking Zonder de Ivoren Toren.…