Alle inzendingen over Verheugde stad

Verheugde stad Kinderen en vrouwen lopen met mei in het haar, met mei de bomen kunnen niet stilstaan en het water is van de wijs, je hoort het aan de fluitketels. Op een melkwagen rijdt de zon de oostelijke straten binnen, de zon, de malle bezorger brengt overal flessen licht.…

Stad; blz. 286) ‘Hier helpt geen lied, lasvlam of route.…

De boodschap, die ze in de stad wou doen, moest op de boodschap van d'r eega wachten. De tijd ging hemeltergend langzaam, tot hij met een stoelgang rende naar 't toilet; hij deed z'n geldbehoefte op de pot. De vrouw dacht opgelucht: 'Ik kan weer dokken.' Ze stond verheugd al klaar met haar pincet.…

"Oh, de daken van de stad blinken zo mooi in het morgenlicht. De weiden in de verte tonen hun mooiste, glimmende groen. Alles wat ik zie, schijnt te delen in mijn blijdschap. Truus, we gaan nu gezellig ontbijten." Alles smaakte Jaap en Truus even lekker, alsof elke spijs hen wilde gelukwensen met het gewin. Rrring! De telefoon liet zich horen.…

Hij verheugde zich al jaren in dat bezit en het maakte hem dus al lang niet meer blij…

De groote stem der stad verstomt en de nachtwind die in mijn venster komt brengt een vaag en wonderlijk suizen als zuchten der slapende huizen. Mijn lamp brandt stil en suizelt zacht en peinst zijn gepeinzen den langen nacht. Ik staar in het heldere branden, mijn katje speelt met mijn handen.…

waarin je droomnacht smelt tot kwik zwaar naar je navel lik het lood tot in je schoenen strompel 's nachts als schaduw van een gordeldier de grachten rond en rond rondom de borsten van de stegen stad als zilver zwijgen stappen steen en staal.…

Letters hangen als dronken draden Speelbal van de wind en van de tijd Als dons doorweekt met zure tranen Hopeloos op zoek naar rechtvaardigheid Lampen zwijgen als grauwe graven ’t Schijnsel iets te vaag en iets te wijd Verlicht de stad haar sluikse slaven Hulpeloos gehuld in zwijgzaamheid Gevels kreunen als lage laden Schuiven langs elkaar…

Je zei : schrijf eens over.. ‘de coulissen van de wereld’ Ik zag toen lantarenlichten van de avond eerder drijven het rimpelen van de boomkruinen, takken de vensterramen van twee drie hoog donker glas, verlichte vakken kroonluchter, schemerlamp en dan de golvende geveltrappen, klokken er waren patrijspoorten lange masten, een reling En…

De bloem is uitgebloeid De vlinder weggevlogen De laatste zonnestralen Schijnen ingetogen Over het vlakke land Bomen waaien kaal En het strand is verlaten Je hebt het niet in de gaten Maar de dagen worden kort De wind waait in vlagen En een wolk stort Regen neer De hitte is verdwenen Dit is de laatste keer Dat ik hier zit Met…

Vluchten naar een stad waar leven is en waar mensen samen echt zijn en terug komen tot zichzelf zonder zelfbedrog om wie ze werkelijk zijn of willen zijn. Echt ! Een stad waar eenzaamheid waar , verdriet reëel is . Zonder de franje van een verwachte hoop op beter.…

Wie zich iets herinnert, waarin hij zich eens heeft verlustigd, begeert het weer te bezitten onder dezelfde omstandigheden als toen hij er zich voor het eerst in verheugde.…

Jullie verwarming kan toch niet voor veel moois zorgen." De volgende dag reed de auto uit de stad weg, naar het oerwoud toe. De Bantoeneger zweeg sikkeneurig. De pygmee dacht verheugd: "Weg van die radiator zonder sfeer. Gelukkig weer naar mijn wildernis, waar het vuur met verrassingen op me wacht."…

" krijst de taaie toerist terwijl de stad zich herhaalt. Hij raast naar de baas, die zijn kuren kent, een lage wind snelt door de lijn, “He, chef, ik heb mezelf verwend.”…

De gezichtlozen, dichtgeplakte ramen, de anonieme koplampen zonder ziel vormen de bedreiging en beschutting van mijn stad. Passief te worden meegevoerd tussen huizen die nooit zullen buigen Flats die slechts het licht weerkaatsen van een flits aan de overkant.…

Er brak plots brand uit in het Museum van Moderne Kunst. Ben Shahn, Robert Moterwell en Man Ray dienden haastig van de muur gehaakt en weggebracht. Ik keek toe, de handen rustig in de zakken. Heimelijk legde ik de eerste steen van het UNO-gebouw (1949). Buiten, in de zon van 5th Avenue liep een meisje uit Californie, ik telde haar zomersproeten…

rouge kleeft aan de wangen van de stad er is nog geen traan gelaten als de eerste tram haar spoor trekt je gelach klinkt als het verdriet van morgen en de wind blaast gaten in mijn borst…

De rust op zondag in de stad Is een weldaad voor het oog Zo kuierend door mijn stad Kijk ik naar mooie panden Statig hoog de herenhuizen Ontdek de lijnen en de bogen De zware deuren en hun oude taal Aan de singels en de grachten Hun tuinen en de lanen breed De hofjes die de stad herbergt Waar ik mij in een sprookje waan Een wereld…

door stads- en lenteleven drentelen met een zon die piepend op de schouders hijgt.…

Springen Vloeien Woorden Begaan Verzwijgen Moorden Ontstaan Vergaan Studenten Zingen Dreigen Ambivalenten…

De armoedzaaier en voormalige dierenjournalist Joop van Teil is eindelijk, na een periode van malaise, weer aan de slag als vrijwilliger in de stad aan de rivier de Sturia. Hij plukt de vruchten van het massatoerisme.…

Het ziekenhuis is als een stad, als een universum op zich, waarin zich echter ook weer talloze universa bevinden. Tijdens met middaguur vormt het restaurant een zaal vol professionals, gekleed in witte beroepskleding, druk babbelend, een naamplaatje bungelend tegen de borst.…

-Verbazend wat mij verheugde Toen ik nog niets wist! Vereenzaming, Verademing; Gezapen in de bovenlaag Verslapen wij de grote vraag: Waarom?…

Een stokoude dame in Zweden Heeft pas weer eens sleetje gereden Ze zei heel verheugd: Het doet me echt deugd Zoals deze dag is vergleden…

Al is de lucht nog blauw en straalt de zon met vreugde - ons lied is kort van duur hoezeer de melodie ons ook verheugde...…

Hoe verheugd we ook zijn dat beide Nederlandse teams in de finale staan van het EK 2017 (tegen België!), toch moeten we tegelijkertijd constateren dat het belang van hockeyen eerder vergeleken kan worden met dat van korfbal dan met dat van voetbal.…

Gerrit keek verheugd.…

Oorlogsmonument Voor Rotterdam Verwoeste stad. 'La ville Détruite'. Ontzetting en Wezenlijke angst Uitgebeeld in een mens Met weggereten hart Armen omhoog In wanhoop en afgrijzen Geheven. Overvallen, niet Wetend. Verbijsterd Waardigheid behouden. Menselijk 't Lichaam gebleven.…

Toen Opa Schot een Playboy had gekocht voor nog een laatste manueel verzetje, toen slikte hij ook gauw zo’n blauw tabletje, verheugd om wat hij daarmee nog vermocht. Helaas, juist toen een prachtpaal was verschenen was ’t blote blaadje uit het zicht verdwenen.…

De NVD ziet toekomst in de jeugd De club beweert bij hoog en ook bij laag: Ze zoekt een antwoord op de grote vraag En zijn over de scoringskans verheugd De stem des volks is danig van de kook Maar die gaat straks vast op in fijne rook…