Alle inzendingen over Verlos o

Verlos ons van het hoge Verlos ons van het hoge O Heer, verlos ons van zijn toorn, die egocentische pik van Uw rechterhand. Utrecht, sloop die stomme paal! Deze toren zonder kloten, deze voodoo van een jaloerse monnik heeft je als plek gefixeerd, vastgepind en voor eeuwen klein gehouden.…

Maar beveilig onze voet, En verlos ons van de Boze! Want U is in eeuwigheid 't Rijk, de Kracht, de Majesteit! Vouwen wij de handen samen, 't Is in naam van Uwe Zoon, Dat wij naadren tot Uw troon, Dat wij vrolijk zeggen: ‘Amen! Amen! dit, o Hemelheer, Geeft Gij ons, en - eindloos meer!’…

Bij het vallen van de nacht angstvallig in mijn bed gekropen sluimer ik al zacht en beleef mijn grote hopen. Mooie dromen heb ik nooit verwacht mijn geluk moeten bekopen het aangezicht van u geminacht en veroordeeld zal ik lopen. Maar, Ik ben u die leiden zal over ongebaande paden vanuit mijn ziel tot het heelal. Wij samen zullen waden…

nacht, o dag, o ochtenden Luister naar het fluisteren van de mussen tussen oogleden Mijn Nederlandse minnares: Ik zal niet vergeten dat je van me hield tot het laatste stukje friet.…

Fietsen met z'n 3en naast elkaar is gevaarlijk dus moet verboden worden.…

Navel van het hemelse paradijs verlos uw blindheid en ziet hoe schoon mijn hartsverlangen op het dons van uw hart ligt...…

overvleugel jouw zwakte met toonbare tranen laat bitsige woorden vernieling slaan koester het recht der schaamteloosheid laat de lach haar verhaal nooit drenken in spijt maar open de vuist die waarheden klemt verlos wat verholen onthulling miskend en trots zal jou raken vergevingsgezind vernietig de leugen die waarheid hervindt…

Als ook in office voor de eeuwigheid, Geef ons heden ons dagelijkse reboot, En vergeef ons onze illegale kopieen, zoals ook wij vergeven en onze hardware verkopen, En leidt ons niet naar IBM, Maar verlos ons van OS/2, Tot in eeuwigheid, Enter.…

ik laat mijzelf vloeien over een huid van gedachten het streelt de lijnen van het zachte verwachten naar hopende mildheid die de zuiverheid verfijnen ik laat mij glijden over brandende zuchten verlos de hitte van zuigende verliezen om de immer resterende as te mijden niet meer te duchten ik zweef over dromen die van overdag het geeft…

waar wij eens speelden diefje met verlos beukennootjes deelden was toen een ongerept bos leven is een wonder kijk eens om je heen natuur wie kan er zonder het houdt velen op de been laat vreugdetranen vloeien schuif verdriet aan de kant zie kleine kinderen stoeien ouders lopen hand in hand leef, geniet en profiteer intens van ieder…

wie speelt nog tikkertje of diefje met verlos alleen in kinderspel gevangen zijn wij volwassenen de klos de knikkers tellen echt er is geen spel meer in het ellebooggevecht de verliezer moet betalen kan niets meer uit het potje halen want het is geen samenfeest die kameraadschap is geweest het huis de auto telt het burenoordeel…

ik heb de vlinders weer zien fladderen ze vraten hun cocon kapot in een zomer die niet stopt geel droogt gras tot hooi in droogte vergeten is de plas die koeler dan ooit oogde bomen zuchten in de luwte van hun blad de regen is vergeten dat zij ook schaduw nodig had kom donderbui verlos ons van de zon die zeven weken lang…

Draag me niet op handen maar Breek me, onvoorzichtig Spaar me niet mijn tranen Geef me mijn verdriet Streel me niet met handen Die gedrenkt zijn in geheim Zonder iets te zeggen Verscheur je telkens weer Mijn hart…

Vlinders als Honderdduizend sterren Een kus trillend als De eerste winterse volle maan Seks als Verpletterend vuurwerk in de nacht Maar praten als in Oorverdovende stilte…

Duiken kan iets onbekends zijn. Je doet je onderbenen en je voeten in een onzekere wereld. In stille wateren. Deze wereld is de wereld van onderen. Ik ben ook wel een beetje bang omdat ik met passie voor het avontuur om in stille vennen en sloten te willen zijn en daarom zojuist een snorkelset heb aangeschaft en een onderwaterlamp. Waar ben…

in ongetemde woordenstroom zet ik puntjes op de i verlos mijzelf van wolken stoom waardoor ‘k geen fouten zie in opgeloste zinnenbrij valt alles op zijn plek voeg nog een laatste zin erbij en eindig met een vlek een zegel plakken heeft geen zin de brief wordt nooit gepost opdat met plussen en een min jouw liefde mij niets kost…

donkere hemel heeft een zilveren maan die magiërs en heksen rond doet dolen en allen die haar tovertaal verstaan Ik zie haar aan met mijn gesloten ogen zij die zowel daarginds als hier bestaat zo innig mild en zo vol mededogen het zwarte water spiegelt haar gelaat ‘n Toverdrank zal ik u toebereiden gevoed door eeuwig brandend zielenvuur verlos…

Die in Hispanjen zijt Geroemd zij Uwe Bal Aanname Uw Coninckrijk kome, Uw wil geschiede In ‘s Gravenhaege als op het voetbalveldje Geef ons heden Kalou en ons dagelijks partijtje En vergeef ons de zit op onze krenten Gelijk ook wij vergeven aan de nemers van Uwe percenten Leid ons niet in balverliefd thuis verblijven, Maar verlos ons door schenktax…

meer dan 50.000 Soedanezen gedood uit de regio Darfur onnoemelijk leed in veelvoud als gevolg van ziektes en honger geef ons heden ons brood anderhalf miljoen mensen op de vlucht dagelijkse aanvallen van milities groeiende internationale bemoeienis leidt ons niet in verzoeking de lucht boven dit deel van Afrika kleurt rood van schaamte verlos…

toen je nog wel eens op de deel was, wij samen diefje met verlos speelden tijd geen pleisters kende, gemeende kusjes op knieën wonderen verrichtten, groen met streepjes doorschijnend kruisbessen jam gaven, in bermen vol zuring madeliefjes groeiden papavers en wij samen gevlochten kransen voor haren maakten verbandstroken slingers…

niet zacht en als ik hem verneder dan voel ik enkel macht heb hem aan het bed vastgebonden met wat zwarte tape ze duren slecht luttele seconden de slagen van mijn zweep hij is erg onderdanig doet precies wat ik hem vraag gedraagt zich meer dan kranig daarom doe ik dit zo graag zijn ogen vol verlangen zie de lust in zijn blik ik verlos…

Een gynaecoloog uit zuid Zweden was het zat, dat gepiel in die scheden. Coifferen, dát wou ie. En leren dat zou ie. Maar wat een gekut. Daar beneden!…

instemmend als was ik een tuinmanskind dat wortelt in zijn stervend domein te klein om vrieskou te ontvluchten te speels om zomer te verjagen te groen om winterslaap te duchten voeten plat dan weer op tenen hel ik over naar de aarde steel takken in een handomdraai bedek het leven met seizoenen weg van storm en vrieslawaai een mug verlos…

maneschijn Zo zou het moeten zijn Maar dit is slechts een droom En die houdt me in toom Ik wilde je alles geven M’n hart, m’n ziel, m’n hele leven Het doet me verdriet Want zelfs dat aanvaardde je niet Zeg me wat ik moet doen Om mijn leven Meer betekenis voor je te geven Lieveling, geef me een zoen Zeg me wie ik moet zijn Alsjeblief, verlos…

Want in zijn krop knelt de grijze prop, de muffe luchtbel die ik verlos met een veeg van de schotelvod, in limoenfris zeepsop gedrenkt. Een schuifknop regelt zijn kracht.…

Haast is het twaalf uur: neem onze foto, mevrouw, verlos Herman, Eddy, Remco en mijzelf van de tijd die zo dringt. We moeten weg. we moeten weg van Watou naar ons werk, onze sokkels overlatend aan doden en vogels, zoekend naar auto's, Antwerpen, woorden. --------------------------------------- uit: 'De Schipbreukeling', 1996.…

vriendschap voor mij is ver te zoeken Ik had het zo anders en vooral beter verwacht Maar wie weet zal je mij ooit weer eens ontmoeten Ik zal je dan begroeten voorzichtig en heel zacht Misschien kunnen we dan praten over het verleden En blijken we toch twee zielsverwanten te zijn Dan begrijp je misschien mijn intens grote verdriet En wie weet verlos…

voor jou zal nooit meer vergaan Het is niet jou leuke koppie die me raakt Maar je liefde dat heeft mijn hart geraakt Jij bent mijn mooie zonneschijn Ik wil voor eeuwig bij je zijn Schatje neem me terug Deze keer draai ik niet meer mijn rug Schatje kom terug bij mij Dan maken we elkaar weer blij Laten we terug gaan naar die mooie tijden Verlos…

O kon ik zijn in u, O kon ik maar zijn niets, Geheel in u, in u. Dat men mij zocht en niets Vond, maar een spoor, een iets Van mij, in u, in u.…

O, dat ik ooit nog eens een vers met o beginnen mocht, dat het dan ongezocht een ode werd waarin zeg maar een dode dichteres tot leven kwam ofwel een warm lief lijf tot marmer werd waardoor voor wie daarvoor gevoelig is een adem ging als was het leven nu voorgoed betrapt.…