Alle inzendingen over Verzopen mest

Ik kijk naar beneden en het solide bouwwerk van die noeste beestjes is weg, verdwenen, foetsie, kortom VERZOPEN, want een andere oplossing is er niet voor. Een ander idee evenmin, het geheel lag namelijk midden in de sloot/ singel en geen enkel normaal denkend mens, gaat die sloot in, om dat nest te roven en zo, is de plek leeg.…

Verzopen en wel…en ik bedenk nog even: misschien slim om sowieso een regenpak in 1 van je zijtassen te stoppen?…

Verhaal van Job: Once upon a time in the mest... - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - illustratie: de beoogde premier namens de PvdA Job Cohen…

Een grote hoop dampende mest herinnert mij aan Patagonië. 55 Keer met de kruiwagen 100 meter heen en weer om de hoop van de entree van de tuinen bij mijn moestuin te krijgen. Soms schijnt de zon en krui ik in een T-shirt met een slakkengangetje het lange pad op en neer. Dan roffelen witte hagelkorrels op mijn regenjack. Wat?…

bijna mijn lief bijna verzoop ik liever…

zij dronk zijn woorden als een spa blauw voelde het water tot haar lippen stijgen verloor zichzelf en verzoop in al dat geloof…

De vriendschap is een dagelijks brood, dat wel smaakt zolang het vers is en de korstjes nog kraken; maar als 't door ouderdom begint te muffen en te schimmelen, wordt het hoenderkost of mest voor de varkens.…

Het pluimvee is met zorg gepluimd en scharrelt nooit spontaan de mest in toch broedt de fokker, piekert, duimt want heeft zo’n hoenderhuisarrest zin? Al zijn de kippen opgeruimd in Barneveld heeft men de pest in…

GRAFSCHRIFT VAN EEN DRONKAARD T’AMSTERDAM IN EEN BURGWAL VERZOPEN Daar leit een vuile vent in deze put gezonken: Hij stierf in ’t water; maar hij was op ’t land verdronken. 5 oktober 1653…

Op grote stukken van de autowegen Zijn autobanden in het nat verzopen Het onderhoud is niet zo glad verlopen Dus kom je nu enorme kosten tegen Straks wordt, zo heeft men stroefjes toegelicht Het ene met het and´re gat gedicht…

er was geen begin in het licht dat je geboorte krijste je verzoop in zeeën van herinnering nooit heb je de kust kunnen bereiken waarop jouw leven zich kon ijken het palmenstrand rotsen aan je rechterhand je standbeeldde een vorig leven…

In plaats van daar zijn pluimvee vet te mesten zit die nu, vleugellam, zélf in de nesten.…

Mijn kaars brandt aan twee kanten het vuur vlamt verteerd door gedachten Verlicht en verloren verwacht toch verdwaald verdoofd en verspeeld vlinders vermoord Een vlucht naar het einde gezwommen verzopen vechtend tegen de stroom in vermoeid verbroken ...…

Door de onbestendigheid van het klimaat en andere factoren, zoals erosie, extreme hitte, kinderen, modder, mest, kou en mannen, hangen bij de meeste vrouwen van ons dorp de onderdelen er maar zo'n beetje bij.…

een verzopen begonia in een klomp aan de muur, of een bosje geknakte fresia's in een doos tussen het afval op de markt, een nattig toefje peterselie op een steak in de koeling, een rijtje plastic groen tussen de snacks in de vitrine, ik zeg het je graag met een bloemetje…

Het zet licht om in zijn voedsel en scheidt af mijn lucht Mijn afscheiding is voor hem mest lucht Het groeit voor mij mijn voedsel en herbergt leven Het bevrucht zonder sexueel genot zonder gevoel Geen haat geen liefde Geen minachting geen verlangen Zijn enige doel groeien bloeien Geen wraak geen stress geen hoop…

Ik luister naar de branding, naar het water uit de zee... ‘k luister goed want golf na golf, komen er woorden mee... Ik kijk nu naar de branding, naar golven, eb en vloed... en kijk maar goed want op en af, geeft vloed me telkens moed...…

in het prille lentegroen en felle gele velden lagen jij en ik als naakten voor de schilder poserend voor elkaar onder de blauwe hemel met wolken, als maar wilder verzopen in het geel en groen tijdloos ons verlangen kroop de tijd door ons bestaan totdat de lucht nu rood behangen ons weer naar huis deed gaan…

Als er op bedrijven 100.000 kippen en op een nabij gelegen bedrijf 24.000 kalkoenen in zo'n groten getale moeten worden gedood vanwege (vogel)griep, dan ga je je toch afvragen of de mensheid - producenten en consumenten - wel verstandig bezig is met dieren op zo'n massale schaal te fokken, vet te mesten, te doden en op te eten.…

, denk je vele antwoorden op vele roepende vragen denkend om dan weer verder te kunnen gaan valt het zo smerig tegen dat je het wel uitschreeuwen kan Soms verwacht je totaal ergens helemaal niets van word je compleet overdonderd door het onverwachtse alle standaard veiligheidjes omvergeworpen hup het diepe in en nee, je wordt niet eens verzopen…

Rotte geuren uit de sloot, eeuwig brandende bermen, de geur van verse mest op het land. Het wijkt, raakt langzaam op de achtergrond. Stadjes verblijven weer verankerd in hun star verleden. Jij fluistert hoe voorbij dit is. Ik zal dit nu beamen.…

Durf nergens nog op te hopen Onze vriendschap lijkt reeds lang verzopen.…

De taal behoort aan de vogels ík ben te mens om te vliegen ik sta als een huis op de wereld gebouwd en dik uit aarde ik ben ongeveer degene die schuilgaat binnen de muren en uitvloeit achter de ramen van de blauwe achterkamer het geurt er naar mest en naar liefde er staat een plant in een kooi de taal behoort aan de vogels de mens schuilt…

De regen plenst, maakt eind aan ’t dolle feest, verzopen baljurk rest als lege luchtballon.…

Het afscheid was voor even Althans, zo moest het zijn Door haat en hoop omgeven Door liefde en door pijn Het afscheid was voor even Althans, dat was het doel Tot liefde ging herleven Terugkeer van gevoel Het afscheid was voor even Althans, dat was mijn hoop Die hoop bleef jij me geven Tot ik erin verzoop Het afscheid is gekomen…

angst was mijn vlinder vloog mij en de liefde voorbij fladderde onrust wiekte wanhopig verrotte mijn leven vernietigde mij ik jatte emoties verzoop mijn gevoel neukte me suf viel op mijn smoel loog en bedroog om niet eenzaam te zijn haatte die koppen in de ogen mijn pijn ik ben ik was besta nu niet meer angst dekte alles…

verbazend ordinair zelfs vulgair te noemen, zoals die over je lippen kwam en jij daar stond bij de achterdeur kloppen was er niet bij, je zwarte kleed stak af bij je albasten huid het gloeien in je gezicht, de trillende neusvleugels vertelden de rest ik weet niet, niet echt of ik blij was met jouw lach, een van een verzopen…

angst was mijn vlinder vloog mij en de liefde voorbij fladderde onrust woekerde lust wiekte wanhopig verrotte mijn leven al leek ik zo blij ik jatte emoties verzoop mijn gevoel neukte me suf en viel op mijn smoel loog en bedroog om niet eenzaam te zijn haatte die koppen ze oogden mijn pijn ik ben wat ik was besta nu niet meer…

doet de poes op het toetsenbord tijdens het kopjes-geven ze vertelt me van de regen en de drup en hoe ze vluchtte alle plassen kon omzeilen door er overheen te springen zo, zeg ik, ben je daar weer verzopen kat-die-je-bent o, wat ben je nat, jij suffie en ik aai over haar snuit b'rouw, zegt ze, maar dat meent ze voor geen meter leer…

Wanneer mijn letters zinnen dansen ik jouw woorden bedrukt zie staan weer denk aan gemiste kansen verzopen van hun huid ontdaan klanken opnieuw mijn oren strelen handen behelzen jouw gezicht gezel verspelen zonder delen gevangen in het eerste ochtendlicht zullen letters dan nog beamen in gewisse vriendschap met de tijd als gevlochten…