Alle inzendingen over Witte Dichters

Bij voorbeeld voor onze witte dichtersparaplu. Voor de herkenbaarheid. 22 Witte Dichters wandelen rond en declameren. Bedoeling is aansluiting te vinden bij gevoelens beelden ideeën gedachten van nabestaanden. Om samen te delen. Witte Dichters is een project van Jos van Hest.…

Ik stond onder een witte paraplu met lampje verlicht te declameren. Als één van de drieëntwintig Witte Dichters. Voelde me opgenomen in die maalstroom als in een bewegende hoge spirituele gevoelsorde. Onderwijl steeds hetzelfde gedicht opzeggend in steeds hernieuwd contact. Mijn gedicht bleef meer dan ooit hetzelfde bij voordracht.…

Meer nog dan voor de dood zijn we bang voor de verveling, voor juist de tijd die we hebben.…

Dichters zingen in de dood! Ik schreeuwde tegen de wind, vervloekte zijn egoïsme, spuugde op zijn hartstochtelijke virtuozenhaat. Ik schreeuwde duizend kelen schor, schopte heel de maatschappij omver. Uiteindelijk ben ik maar gaan zwijgen. En straks leg ik mijn lood. Want dichters zingen in de dood.…

Ik, dichter, wil zijn als het blad op de wind, dat zachtjes wuivend, tranen laat. Zon is mooi, en miezer droevig. Zeg ik, taalbarbaar. En al vliegend zeg ik goedendag tegen mijn vriend, de weemoed.…

Hoor bellen rinkelen zilver twinkelen valt de sneeuw in een donkere nacht bekleedt de zwarte aarde als een deken zo zacht Snijden ijsbloemen hun weg door het raam bij het ontwaken zucht de adem kilte hoor het ruizen van wind tegen de doodse stilte Kijk naar buiten zie het maagdelijk festijn fantasieën spelen tussen witte vlokken…

het wegdek wit de daken wit de auto's wit sinds gisteren heb ook ik geen kleur meer…

Een bron onuitputtelijk rijk aan belangloos geven zo hoor jij te zijn witte roos van mij niet bruingerand blaadjes één voor één loslatend je hoofdje naar beneden.…

Een wit voetje halen zit er voor mij niet in.....…

Dus woorden als witte en blanke is geen racisme? Komt ie dan: krijg je daar nou zo'n enorme zwartjoekel van? Dan mag de hele wereld vallen over de belegen grapjes van doorgesnoven onnozelheid, natuurlijk is het racistisch.…

Is racisme, zeggen ze, maar er zit wel een Turkse bisschop op een wit paard. Inmiddels verhuisd naar Spanje om wat Moren mores te leren en schoorsteenvegers te recruteren voor een klusje in Nederland. Ik wil niet zwartepieten of een kinderfeest witwassen, feit is wel dat de hypocrietpiet een veeg uit de pan verdient.…

dichter danst pennenstreken kleurt witte lucht tot regenboog lezer plukt pennenvruchten voert zwarte dag tot schaterlach…

puur maagdelijk wit zover mijn ogen reiken schone illusie…

Een ster is zij temidden van de nacht voor niemand dan zichzelf en haar wild verlangen Vertrouw het toe aan de maan Verschijn wit aan wolken Fluisterend gemurmel van de sterren ongehoord Haar ademhaling licht en glijdend Ze droomt nog steeds iets te betekenen In het donker van de nacht…

Ik denk sneeuw Paddentrek, sneeuwdek IJzig gegeeuw Zomervertrek Heersend eigengerief Niemand is lief Geef mijn woord Gevoel gesmoord.…

Er was geen stervensangst geen pijn, God heeft hem zomaar weggenomen, Zijn engelen zijn stil gekomen. Geen groet geen afscheid mocht er zijn. Nu staan wij bij zijn planken woning, Zien voor het laatst zijn lief gezicht, Waarop een glans van vreugde ligt, Omdat hij zomaar 'thuis' mocht komen.…

Scharen knippen; Topjes wippen; Geurend valt het groen. Kijk die chicks hun best doen! Heup aan heup op sportschoen, Top in zakjes doen! 't Warmer branden van de lampen ontkent het avonduur; Afzuiginstallatie, Zoemt een zacht triomflied; Een duister avontuur! Stoonde knippers, Toppenwippers, Net alweer gebeurd! Ga toch even zitten…

Een leven ,zo snel Geleefd,dat wel Afscheid tijd zat, Moeilijk is dat Tranen genoeg, Ik wou dat de dood jou oversloeg…

ik verander de wereld ik verander de wereld in een kikker o kon dat maar, springen naar de sterren onze eieren door heel het al verspreid al mijden wij de vliegen al van verre geef ons ruimte geef ons tijd geef ons tijd geef ons ruimte ik verzuim te vermelden dat ik niet toveren moet en goochel een spoor van woorden dat is mijn sprong…

De dichter is in wezen een profeet Predikend in zwart-wit, geuren en kleuren Hij weet terneer te drukken, op te beuren Zijn hosti- eekhoornbrood; een soort boleet Zijn pil, à la Drion- een vliegenzwam Voor als de golf van snik hem overspoelt Als niemand weet waarop de dichter doelt Hij brullend leeuw is of mak als een lam Zodra hij proestend…

ik mag mij epilepticus noemen wat wil een dichter nog meer dan zelf kopje-onder gaan in een zingevende bron waarin alles zowaar zomaar verdrinkt in het niet en weer opborrelt tot wel om dauwwoorden te drogen soms schokkend maar altijd op een onbeschreven wit vel…

Vliegen lijkt te appelleren aan mijn dichterlijk gevoel Schuivelend ga ik langs het witte wolkendek denk ik over ’t leven na Tot de laatste vlucht zal komen en ik uittreed uit mijn lijf Maar met mijn gedachten dan voor eeuwig in de wolken blijf…

dichter buigt over zijn woorden zwart wit, gekleurd proeft nog altijd de wrange nasmaak van de maanwind in stilte van de nacht waar hij zijn dwalende vingers in gedachten laat gaan en sluit zijn brandende ogen naar de groene wereld waar liefde streelt…

Z'n witte voetje wil JP niet missen, als Bush 'm zegt: 'U zou er eer in leggen, als u me hielp aan dichter Driek van Wissen.'…

lijkt die boom op mij vroeg ik woorden scheurden in wolken jij las verder zwart-wit lijkt die eenhoorn op mij koos ik toen een sprookjesland dichter bij de leugen kwam jij liep de ochtend uit doofstom ik ledigde jouw stilte in mijn handen en zweeg opnieuw…

Wit, spierwit mijn blad en koud mijn pen hoe kan ik mezelf vertellen, dat ik geen dichter ben. Groot zijn mijn gedachten, en alles daarvan is waar zielepijn verzachten.... ach, kon ik dat maar. Soms ben ik echt wanhopig, daar ik geen dichter ben en dat ik slechts heel simpel rijpjes schrijf met deze pen.…

Ik ben dichter Bij de waarheid in december Dan in juli. Ik ben dichter Bij de gratie van de kalender, lijkt het Soms wel. Toch, de woorden niet, de steden Nemen hun eind. Als er ergens Zomer en winter, maar een ster Brandde die een fel wit licht gaf. Ik zeg een ster, maar het Mag alles zijn.…

hoe de excellente dichter dood wil gaan?…

een gevoelige ballade in het moszachte gras laat zijn licht schijnen over jouw ivoorwitte, maagdelijke lichaam dat bijna onzichtbaar in het duister verschijnt kwetsbaar mooi in sereen witte tule dansend op verlangens van liederlijke woorden ontsproten uit mijn ziel laat ik me meevoeren door jouw dichterlijke schoonheid…

Hoe wit die sneeuw die dwarrelt langs de wegen, die sneeuw die smetteloos de daken wil versieren, die sneeuw die stil, behoedzaam alles dekt: de mensen, planten en de dieren, Niets is hier nog bevlekt, alleen het wit mag blijven al is het maar heel even, dit leven in al zijn onschuld hier en nu.…