Alle inzendingen over aangeslagen

Telt u nog alle doden en gewonden? Ik weet niet zeker of ik het kan maken Te zeggen dat die bommen mij niet raken Het is te vaak en op te vreemde gronden Maar telkens als ik Boris iets hoor zingen Dan sta ik ongelofelijk op springen…

Mocht alle dreiging u teveel beklemmen, Kijk dan op het display van uw mobiel, Daar staat te lezen waar de bom net viel, Wellicht kunt u er straks zelfs over stemmen: Stuur ‘AANSLAG ON’, gevolgd door een locatie, Bepaal zo zelf de plek van uw crematie.…

In de spiraalbeweging van geweld die men in elke nieuwsuitzending ziet waar Palestijn en waar Israëliet het aangedane kwaad met kwaad vergeldt vecht men in naam van goden en geboden alsof er staat geschreven: Gij zult doden.…

Onze spreekmachinerie, het hele complex van brein, strottenhoofd, longen, middenrif, verbindings- en bedieningsspieren en de half-automatische piloot die de woorden, zinnen en taalsequenzen te voorschijn haalt en verklankt, is een fantastisch, ondroombaar complex, maar uiterst efficiënt opererend organisch systeem. Wie de constructie ervan heeft…

Groningers zijn aangeslagen door de dood van Jacques d'Ancona.…

Zwaar aangeslagen door te hoge belasting op onroerendgoed.…

Een belastingbetaler in 's-Gravenhage Heeft onlangs zijn steentje bijgedragen 't Was voor de fiscus En weer niet mis dus Hij voelt zich bijzonder aangeslagen…

Toen, na dat verdiende loon - ze moesten het eens wagen - heeft men tegen mij zo'n toon nooit meer aangeslagen.…

Van Bommel was natuurlijk aangeslagen Toen men hem wegdroeg van het voetbalveld; Hij had het zich heel anders voorgesteld Dat hij op handen zou worden gedragen. Maar ja, een crack met zulke dure benen Moet volgens mij uit voorzorg nooit gaan trainen.…

aangeslagen zien dat wil ik niet meer verblijven in kassen als cellen van de ziel met een verkrampte atmosfeer en oogleden als verkreukte jassen nee, zo zet ik mijzelf voortaan niet neer ik heb de engel in mij te lang bereden…

Ik ben aangeslagen. Mijn mening nog aan het vormen.…

in mij een nieuw gedicht Over dit meisje zo natuurlijk opgemaakt en schoon Nog nooit gingen zo onstuimig in een winkelfiliaal Beelden en woorden met mij aan de haal Maar het meisje was dan ook buitengewoon Mijn gedicht breed en bewonderend voorgedragen Werd ontvangen met verward bevallig welbehagen Mijn boodschappen die waren dubbel aangeslagen…

zichtbaar ongelukkig begraaft hij zijn gezicht in bleekgekleurde handen in fel wit neonlicht zichtbaar aangeschoten verwoordt hij zijn verdriet in onbegrepen zinnen als onverstaanbaar lied zichtbaar aangeslagen verwenst hij zijn bestaan om alles wat hij lief had maar toch heeft laten gaan . . .…

nat sloop tussen vochtig, aangeslagen misschien nevelig in, tussen kieren door beslagen zicht herkende ze vergeten spaanders, niet meer nat was het onze tijd, wasemend gedruppeld nu in nerven van een vroegere inhoud, prikkend vocht vermengd droog…

Inslag weert aangeslagen Rood, blauw en geel, Breit zich grijsreeks Een kleurloze trui.…

Een pianist met fraaie aanslag. Kreeg van de fiscus als cadeau. Geen applaus, wel heel veel aandacht. Maar dat vond hij maar zo, zo. Hij kreeg een boete opgelegd. De fiscus zei: u speelde zwart. Hij vond dat echter niet terecht. En ontkende dus glashard. ‘Ik speel op 88 toetsen. De een is zwart, de ander wit. Het valt echt niet te ontkennen…

hortende tonnen grijs, slenterend op trompetgeschal slepen hun aangeslagen tanden naar een nakend einde toe de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen – en bergen hun stijgende lijnen in dalen, weidse valleien; hopen op het ijs en steen een bevroren vloed van weggeëbde dieptes blauw als de blakende einder het gekrompen harnas kraakwit;…

vlucht mee met witte zwanen over wel zeven heuveltoppen naar het vergelegen zilveren meer alwaar ze op het water glijdend stoppen kennelijk niet voor de eerste keer gevangen in een sluier van regen drijf ik langzaam met hen voort zij bepalen voortaan mijn wegen hartentranen hebben mij verstoord zij vloeien door een diepe ader van aangeslagen…

Ogen, zo open en zo oprecht Ogen, zo blauw, waar ik zo aan ben gehecht Ogen,die zoveel zeggen Ogen, die mij doorboren en waar ik het tegen af moet leggen Ogen, die vragen Ogen, die spreken waardoor ik ben aangeslagen Ogen,die me nooit bedrogen Ogen, die nooit hebben gelogen en die me hebben meegezogen...…

bomen staren in de mist huilen druppels op de straten het geluid vermindert zicht de stilte voelt verlaten gevangen in het grijs dat kilte is gaan dragen bekleed met witte rijp als de vorst is aangeslagen takken wijzen troosteloos verloren naar de hemel aarde lijkt wel bodemloos in licht dat uren schemert stappen dempen in het…

hortende tonnen grijs, slenterend op trompetgeschal slepen hun aangeslagen tanden naar een nakend einde toe de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen – en bergen hun stijgende lijnen in dalen, weidse valleien; hopen op het ijs en steen een bevroren vloed van weggeëbde dieptes blauw als de blakende einder het gekrompen harnas kraakwit;…

Met hoeveel gemak je keer op keer vastberaden op de verkeerde plek staat te wachten aangeslagen de weg niet meer weet te laat op komt dagen alweer je sleutels vergeet hoe door de was op 60 graden oen ik te strak ondergoed moet dragen hoe je op je allerbest de helft vergeet bij boodschappen doen verzonken in gedachten het eten verpest…

bomen staren in de mist huilen druppels op de straten het geluid vermindert zicht stilte voelt verlaten gevangen in het grijs dat kilte is gaan dragen omklemmend soms met ijs als de vorst is aangeslagen takken wijzen troosteloos verloren naar de hemel aarde lijkt wel bodemloos in licht dat uren schemert stappen dempen in het gaan…

de muziek klinkt als stilte tussen ons het ijs is wak de avond teer de sjaal waarachter je verbergt je schroom is rood aangeslagen papier geeft mij geen kans is te vochtig van voorjaarstranen filosofie en aspirines ik smeek je tot bloedens toe dan: als zwart poeder bezink ik tergend traag val helemaal uiteen tot je heengaat…

Een familie, aangeslagen, kapot geen toekomst in het verschiet. Blijft nu eenzaam achter leven met zielsveel verdriet. Bij wie ligt de schuld, het blijft misschien altijd een vraag, wij willen even stilstaan bij die familie vandaag.…

Hij was helemaal losgeslagen Vloekend en tierend en "val maar dood" En jij, wat was je aangeslagen, hij trapte je helemaal in de goot... Nee, wat hij deed was niet normaal meer, dit verdiende jij toch niet? En jij, jij stond daar, zonder afweer, deze zoon, die jij eens baarde, Wat deed hij je'n verdriet...…

diepe dalen van verwarring ook de dag kent momenten van onzichtbare schaduwen gevoed door gevoelens van verkrachte woorden zij overvallen soms mijn gemoed, zomaar, zonder te schuwen een muur met een zacht fundament is soms door een zuchtende wind om te duwen temeer daar in de winter het glazen plafond door koude is aangeslagen…

willen verheffen het zou de hoop zijn die wil juichen om niet de stilte van de winter te beseffen maar seizoenen zijn niet te verplaatsen net zo min als ik mijn gemoed kan kleuren mij in een gewenste vrolijkheid te haasten om te reiken naar vergelegen lentedeuren o, zeker, ik heb weet van de huidige dagen waar innerlijke spiegels zijn aangeslagen…

De last sleept over eb modder en slip bedekte blootgelegde schuur en vuur vonkstenen Onomstreden onheilspellend krassend over de pas gestopte tot flinterdun vloeipapier versleten aangevreten schimmelpanelen Het zand tussen de aangeslagen stukgebeten pijpsteel tanden wrijft langs de ontblote zenuw einden teneinde de herinnering van heel…

mijn vader en gebroken En de najaarswind zweeg mee We veegden ogen Langs de dode lanen En omrinden toen haar kuil We verborgen onze tranen Ook de zon ging zomaar schuil We sloegen kruisen En we zeiden amen Nadat de priester gesproken had We stonden stilletjes tezamen Tussen wat roerloos herfstblad We keerden terug Zichtbaar aangeslagen…