Alle inzendingen over aankijken

Ik zou je zo graag, al was het maar even, aankijken.…

Als ik doodga hoop ik dat je er bij bent dat ik je aankijk dat je mij aankijkt dat ik je hand nog voelen kan Dan zal ik rustig doodgaan Dan hoeft niemand verdrietig te zijn Dan ben ik gelukkig.…

verbaasd, verdwaasd compleet tot een standbeeld verstard sta ik in uw aangezicht te kijken kleine golfjes hoop stralen van mijn erts de hemel in nu aangewakkerde hoop het lood smeltenswarm geworden is jouw ogen openen me een boek waarin onbekende tekens over zijden bladen dansen de grote boten moed drijven me in kleine stukjes gehakt…

Om alles wat van jou mij groot en overmooi aankijkt bestaan de regenbogen. Zou ooit god zelf daarvan het spectrum binnengaan en kleuren uitdoen, onbewogen, het is mij goed als hij maar over laat het mooie blauw van ogenlicht dat ik jou toedicht tot mijn dood…

bent En je die glimlach kon laten bezorgen Maar ik ben blij dat ik geen spiegel ben, Want dan zou ik al die lelijke mensen ’s ochtends moeten aankijken En ik zou ze niet kunnen laten geloven Dat ik niet de enige ben die niet voor hun charmes zou bezwijken.…

De lucht blikt donker terug als ik hem somber aankijk niet van plan op te klaren voordat ik een concessie doe: Voor een lach een zonnige dag…

Je stal mijn hart zonder waarschuwing mijn woorden zijn nu uitgehongerd in het streven naar perfecte zinnen maar als ik je aankijk vallen alle woorden op de grond moet ik ze gaan zoeken…

ik kan niet anders dan mijn armen om je heen slaan je wangen kussen je aankijken strelen over je lijf fluisterend woorden spreken ik kan niet anders dan er voor je zijn ik kan niet anders wanneer je even huilt…

Zoals het openen van een verkeerde deur haar aankijken op het goede moment Verontschuldigen, haar tranen zien haar troosten met de harteloosheid van een vriendin met haar vriend Zij wil naar huis gebracht nu Onder dekens zoeken wat zij heeft en terugvinden zal…

Als ik je aankijk ,denk ik ik ken je al jaren. Eeuwen zo niet langer. Ogen van rust en liefde, omdat ik je te eten geef, soms met je speel,...mensen maken me banger. Alleen gelaten , en nu zo tevree. en als je ooit bij me wegloopt ..loop ik met je mee.…

stamelde ik terwijl ik haar voorzichtig in de ogen keek hopend iets van verzachting te zien in die donkere blik maar ze bleef me misselijk aankijken alsof ik het meest mislukte ben dat ze ooit heeft gezien… vernederd draaide ik me toen maar om van de spiegel en nog… ze gaf geen kik… ongevoelig als ze is…

Ons bewustzijn bepaalt hoe we tegen de wereld aankijken.…

Als de mensen elkaar diep zouden aankijken, als aan iedereen ogen zouden zijn gegeven, zou slechts een ijzeren hart de hele afschuwelijkheid en raadselachtigheid van het leven kunnen verduren. Maar misschien zou niemand een ijzeren hart hoeven te hebben als de mensen meer aandacht voor elkaar hadden.…

terug aankijken lachen onze hoofden zochten verlegen... schoenen 'we bellen' nog even omkijken ze fietste al een vleugje behield ik voor altijd zij veranderde alles voor altijd…

verkrampte vingers kerven krassen in de geest opengesperde kaken zouden zingen op het feest doffe ogen blikken een fletse lach stramme benen willen dansen deze ene dag een hele hand verdwijnt in die van mij en voelt jouw leven als ik je aankijk van opzij…

Onuitgesproken oplichtend in jou ogen Als ik je aankijk in stilte hoor ik wat je zegt al spreek je geen woord Een stralende glimlach roept Ik kan niet meer zonder jou. Ik laat je nooit meer los. Twee handen strelen: Ik ben er als je me nodig hebt. Je zegt me zoveel al spreek je geen woord.…

De uiterst melige match - waarbij geen enkel doelpunt was te zien maar wel heel veel balgeschuif - was het aankijken niet waard. Na de rust werden er meer dan 12 wissels doorgevoerd. Geen reclame voor het Oranje-voetbal op deze manier.…

je ogen waren vroeger parels ze glanzen nog niet meer voor mij ze draaien weg als ik je aankijk het is voorbij maar ik weet niet wat je hand vertrouwde als geen ander mijne je stem was thuis een warme plek ik luister naar je hoor je nog maar ik weet niet wat we aten dronken sliepen samen maakten van ons…

Het blijft een wonder, hoe mijn hart wordt geraakt door jouw zinnen, onuitgesproken oplichtend in jouw ogen als ik je aankijk in stilte hoor ik wat je zegt al spreek je geen woord Een stralende glimlach roept. ik kan niet meer zonder jou. je oogopslag sprekend: ik laat je nooit meer los.…

Onuitgesproken oplichtend in jouw ogen, als ik je aankijk. In stilte hoor ik wat je zegt, al spreek je geen woord. Een stralende glimlach roept: Ik kan niet meer zonder jou. Je oogopslag sprekend: Ik laat je nooit meer los. Twee handen strelen: Ik ben er als je me nodig hebt. Je zegt me zoveel, al spreek je geen woord.…

Opeens stond in het maanlicht naast de weg een witte geit die na een ogenblik van mij aankijken begon te kauwen, onder een volle maan. En ik, terwijl ik naar haar stond te kijken, had niets te doen, niets dan te denken: mooi, zo'n witte geit onder een volle maan.…

Voel aan dat we elkaar ontwijken, Koud weg elkaar negeren, De vervreemding is er, We kunnen elkaar niet meer aankijken, Zonder dat de herinneringen, Van een verloren vriendschap bovenkomen. Ik ga er stilaan aan kapot, Iets wat mooi was maakte jij, Zonder moeite kapot. Telkens ik je gezicht zie, Denk ik aan onverwoestbaar staal.…

Voor jou heeft de dag niet bestaan, Voor mij is hij in het geheugen gebrand, Neen, ik ben echt niet verliefd, Sta stevig met beide voeten op de grond, Voor mij had de vriendschap een waarde, Ach hoe poëtisch, hoor ik je al denken, Maar vervreemding is wat nu zal komen, Elkaar niet meer aankijken oprecht, Na de grens die wij zo vaak hebben…

jij kon mij, diep in mijn ogen, aankijken en mijn hart berijken bij jou, liet ik dingen los, over mijn leven, het was een chaos maar ineens, was er geen weg meer terug, je kon niet meer, het ging zo vlug accepteren kon ik niet, alleen huilen, huilen van verdriet verdriet om jou, omdat ik zoveel van je hou, en jij bent de enige…

Ik weet het niet meer de verwarring is groot Je stem je woorden enkel een moment Ik wil je aankijken recht in je mooie ogen Zodat ik voel dat je er echt voor me bent!…

Je lacht mijn handen naar je toe als grijs grijnzend wordt omarmt door zacht blauw en lijntjes jaren ringen van verdriet even huiverend achterom laten kijken zwart, wit, zwart, wit, zwart,wit en toch steek ik over zonder op te kijken noch om te zien naar eens als kinderogen mij vragend aankijken en banden binden wil je met mij yahtzeeen…

bij het aankijken een ruimte vol kleur utopia lijkt dichterbij dan ooit met vreedzame, niet geforceerde woorden uit liefdevolle lippen met een prettige geur vervuld van emotie zonder traan lachend met de benen verstrengeld de seconde, een minuut, alsmaar langer maar na die tijd is het gedaan licht boven de aarde zwevend naar huis surrealistische…

Kan iedereen gebeuren zeg ik en laat haar op adem komen… als ze eenmaal rustig zit zegt ze: ik ben er echt ondersteboven van, nou heb ik voor hetere vuren gestaan maar dit kwam zo onverwachts, waarop ik haar aankijk en zeg: van ieder vuurtje is geen ene vlam hetzelfde… ze kijkt op, verbaasd en dan komt de glimlach!…

Mijn liefde is een koude maan Vol gaten en vol kraters Mijn hart voelt zo verloren aan Zo zeldzaam maar verlaten De kleur van mijn bevroren zijn Wordt niet een tintje warmer Alleen als ik de zon aankijk Glanst weer mijn treurig marmer Het licht dat in haar ogen ligt De woorden die ze spreekt Geven mij weer evenwicht Voorkomen dat ik breek…

Als ik je aankijk lees ik iets in je ogen Je wilt me wat vragen, maar je durft het niet We hebben nooit over onze gevoelens gelogen Maar het uitspreken geeft aan beiden verdriet Daarom blijft jouw vraag onuitgesproken Maar dat kleine, dat fijne gevoel heb ik ook Tussen ons kan er niets méér zijn dan vriendschap Andere gevoelens moeten opgaan…