Alle inzendingen over ademnood

Jouw okselgeur is een vlucht uit de duisternis wegdrijven naar een wonderwolk Modder en zand van de zolen schudden. De donder slaat weerhaken in ons, wij horen elfjes giechelen. De nacht ritselt maanstralen raken de riethalmen. Krekels sussen ons en we strelen, bevelen elke kus met een vingerknip. Duiken in de vinnig vervoering...een…

Ik zorg inmiddels al weer zo'n twee maanden voor haar. Zij heeft moeite met ademhalen, een middenrif te dicht op de longen veroorzaakt versnelde moeheid. Vroeger kon ze alles, had ze niemand nodig, nu merk je soms de irritatie. Vandaag zouden we boodschappen doen ivm een feest dat ze aanstaand weekend voor haar familie wilde geven. De buurvrouw…

Ze blindde me met kraaien nee niet gitglimmend duister maar pauwenverenhart en licht in laaien. Ik keek haar ogen uit - te diepe zuchten. Laat maar waaien ontglippen voor mijn part streek ze tipsy langs mijn luister als een blinde over braille. Ze kon me niet luchten.…

Ademnood Als lood in mijn borst Ik dorst naar lucht Diepe zucht…

Het fundament der poelen krioelt van levend zand veranderd door het tij en in ademnood gebracht. De grutto en de wulp zij plukken energiek in het copieuze maal de vruchten van de zee.…

Ik zing in mijn hart een stille noot, van mijn emoties geraak ik soms in ademnood. Geen mens die zonder een lied kan leven, het zijn de woorden die warmte geven. Stiltes die je bereikt op de klanken van muziek, trillende snaren beroeren je verdriet.…

Ik kan niet uitleggen hoeveel ik om je geef Dat is niet uit te drukken met woorden Ik kan niet uitleggen waarom ik voor je leef Die vraag kan ik niet beantwoorden Ik kan niet uitleggen hoeveel ik voor je voel Mijn gevoel is te groot Ik kan niet uitleggen wat ik bedoel Dan kom ik in ademnood Ik kan niet uitleggen hoe graag ik ook vertellen…

is toch geen leven zoals ze daar ligt Maar officieel is ze niet dood Een oud ziek lijf, gevuld met slangen Een zakje vocht vervangt het brood Het is geen leven om zo te lijden Als de chemo het vertikt Is het ethisch iemand te bevrijden Als je ziet dat ze haast stikt Het is geen leven zoals zij ligt weg te teren Paniekerig kijkt door ademnood…

Ongetemd vleien tongen verkrampen de zintuigen in verstrengelde ademnood die de lucht doen ijlen... De tederheid sponst twee lijven in extase naar het glanspunt van ultieme bevrediging...…

Zittend op een zwijgende rots Floot de Nachtegaal zijn mooiste lied En keek vervolgens apetrots Naar zijn vriendje, de Parkiet Zachtjes begon ook deze te zingen Tot grote spijt van de Nachtegaal De Parkiet wou blijkbaar meedingen Naar de prijs voor zang in vogeltaal En, tot ieders verbazing zong hij geniaal, Maar hij kwam plots in ademnood…

Misschien word ik wel ooit bevrijd in mijn verborgen dood of misschien verbergt mijn leven een onrustige ademnood. Misschien keten ik mijn ziel in een bevrijdende taal of misschien laat ik ze juist zweven in een opgesloten verhaal. Misschien sterf ik wel morgen in mijn ziel en is er niemand die het wil zien.…

dromen in met hars van haar geschoonde feminina de Copacabana geroosde lipjes nog in slipjes heren toch van Stand zich verplaatsend in hupse letters dichterlijk ontbrand dringen hevig binnen in ruischende bosschages aangelopen bordeaux rood gevrijd in hunne ademnood stuitend in hun linnen ondergoed bij massages…

er drijft een vogel in de sloot een witte zwaan, haar vleugels beven zij werd in opgeschrikte dreven getroffen door verboden lood haar veren kleuren langzaam rood dan roept ze met haar hals geheven en landt de vogel in de sloot die innig met haar is verweven hij blijft haar in haar ademnood voortdurend porren om te leven en is de hele…

Je gezicht stond op rood, je had gehuild, kwam al bijna in ademnood, je lichaam was bevuild. Ik wil je helpen, en nog zoveel meer, ik wil je wonden stelpen, maar dat kan niet meer! Je hebt levenslang gekregen, voorgoed ben je banggemaakt, daarover wordt gezwegen, je bent door vreemden aangeraakt.…

Lonkend naar het geheel Zoekende naar waar Sla ik jou open Tastend is mijn oog Adem beroert jouw haar Geen catwalk zal je dragen Mijn intens Rubens vrouw Vol en wulps zijn jouw lijnen Warm klam als pan en duin Waar eb en vloed deinen Geniet ik tot aan horizon Gezicht in struikgewas Smeltend in ademnood Bemin ik jouw zinlijke massa…

Duister is dieper dan de dood, hier komen alle eeuwen samen, de schepping is in ademnood, hier strijden machten in het groot, verlatenheid in diepste nood, mijn God, waar is het morgenrood?…

je knuffelde mij zeer bewust een verstikkende ademnood in het slapende ochtendrood. in je begrijpende armen herleefde, herrees ik even. je duffelde mij onbewust weer warmpjes in medeleven, het slapende niet verdreven. in je omarmende armen zweefde ik weg als herboren.…

Er dreigt een storm en het donker verzandt in ademnood, verliest haar grip. Een eenzame gier aast blind op niets, geen zicht geen speling van het licht en wie is daar zo verdwalend in de nacht een ik een jij misschien? Een licht weerkaatst het ochtendrood ontwaakt en weerspiegelt de wereld in het groot.…

poolwind een straal tekent een scherpe hoek tussen driftend pakijs en de lage zon die hier geen sprankel verkwist dus weert hij het water en bewaart de gloed in zijn bloed de moeder kruipt door een tunnel in een heuvel van sneeuw naar het jong in het kraamhol de vader volgt de wijkende grens zijn klauwen wachten bij een wak op de ademnood…

waar toekomst een afnemend verleden kent: een ongevraagd genadebrood zieltogend gaat zij voort in nakende ellende totdat ook het kind in haar geen weet meer heeft van er zijn of te worden bemind zij kijkt, zo lijkt, nog diep in zichzelf hongert slechts teert op het volledig niets zo is haar ik gegaan nog wachtend op ademnood…

Mijn ademnood Als ik verdwijn in haar armen.…

Alcoholist, pleinvrezert, ademnood of een klier die het niet of te goed doet. Ik zie wel wat het wordt, als ik maar een glimlach achter kan laten. Dan is mijn dag wel besteed. Moe en voldaan.…

we liepen hard de duinen op, waren bijna boven, zijn door ademnood gestopt ik zag de pijn voelde tranen om het falen, wist dat we de top niet zouden halen we waren niet alleen zagen hoe schaduwen zich langer maakten, hoe alle licht rond ons verdween we hadden elkaar ingepakt een teveel aan goede zorgen wisten hoe de dag verliep…

Het kolkend sop dat ophitst Want de kosmos bruist door bloed De maat is lang niet vol En dan nog meer speeksel verspillen Aan dure beloftes en hol geratel Hij steunt op een staf en grijnst naar de verte In een groene pluizige mantel Een slobberbroek met slijk bespat Lonkt hij naar het slagveld van gisteren Hij roept zijn knecht in ademnood…

Ze heeft zo’n moeite met de dood, daarom wil ze niet dat je gaat ziet je bent in ademnood en nog wil ze niet dat je haar verlaat. Ze wil niet dat je die grens overgaat, de grens naar dat soort niemandsland en haar zo heel alleen hier achterlaat.…

omzwachteld Kind Over hooi en drek en haver rolt Het moet geheim blijven Streng bewaakt door een kobold met brokkeltanden Het rookgordijn dat over de schandvlek schoof Voedt het raadsel Misschien was het maar een luchtspiegeling Van een verhitte nomade Die de Boodschap verdraait Met zijn dwalende tong En van een besmette oase dronk In ademnood…

het ging niet echt soepel leek op hink-stap-sprong honderd meter in de loop dan weer aan de wandel gevangen door de ademnood ondanks zwak gestel na twee uur negenenvijftig minuten vierenveertig tel kwam deze kruk juist op tijd door het finishlint strijd tegen de elementen de zee het strand het duin het zand het was weer zwaar ik was…

Ontelbare uren in ademnood Tot je een ankerpunt vindt, tegenpool van pijn of dood. Keurig. Minzaam. Voornaam. Zo sta je daar…mijn wilde schoot. Regendruppels spatten open op jouw haar.…

Ze ging varen en sprong overboord en ze heeft 'm d'r liefde verwoord in de zee, toen ze dook en daar paarden ze ook, maar ze zetten het naspel niet voort, want in ademnood vloog ze meteen weer omhoog. In de kiem was hun liefde gesmoord. Gedwongen hiertoe te beslissen volhardt ze d'r liefje te missen.…

Ademnood van een chauffeur om de grillen van een hondse klant. Hoor de smeedijzeren brug daveren. IJswind bijt in de kraalogen tot ze breken. Langs de neusvleugel vloeit het zout.…