Alle inzendingen over baars

Twee wespen uit 't Groningse Haren die wilden eens samen gaan paren maar wie steekt nu wie da's wat ik niet zie en wie van de twee zal straks baren ?…

Oh verzuchtende scheet van gezapigheid om eenmaal uniek te klinken mijn impasse uit te breiden op jou te mogen drinken dat morgen door mijn bed verspreid je woorden leuren je verschijning je deining je onzin je verdwijning wat er stond te gebeuren als ik langer was gebleven een veeg teken had gegeven zo trillend in de morgenstond vreemde…

Aan de bar waar stemmen klonken in de verte naar het scheen, wat het rotgevoel versterkte dat ik helemaal alleen een omhulsel op een kruk, een niemand leek te zijn, een levend ornament zonder emoties, zonder pijn was daar plots die enkele gedachte die mij terugbracht naar voorheen.…

klapdeuren de bar links, toilet rechts het lampje boven het middenpad belicht witte matrozenpakken en ernstige gezichten van jongemannen die in shanghai hun onschuld verloren ik drink en wacht geduldig…

Dan, als ik tuimel in de kist doodsoverwonnen en bezweken, laat mijn twee handen zijn ontbloot, en uit de baar naar buiten steken. Dat, als ik het paleis verlaat en langs de grote weg mij richt, een elk mijn schamelte ontwaar' en worde door mijn lot gesticht.…

Van schip op land gespoeld in hand van jutters schat geworpen, storm bekoeld in wiegen en in sussen, als meeuwen heel gevat de top van baren kussen.…

"Weet u", informeerde hij met barse stem, "wie God is?"…

steeds bang voor hemelse dreiging stug volk van een schrale witte zandbodem met paarse heide en donkere jeneverbessen witte wieven des heeren onfeilbaar woord somber starend naar de onvruchtbare grond bossen vervagend in mistige verten de weemoedige roep van nachtvogels onzichtbaar in het huiveringwekkende duister alles getuigt nog van een bars…

Lucht ijlt lijkblauwe slachtoffers drukt met forse klachten de rouwenden de kop in rukt het zweet met tuiten uit. Van de geëpileerde wereld blijven ingebakken kraaienpootjes over een oog dat niet meer sluiten kan. Bladeren schrapen radeloos aan de wind- stilte, hangen opgehangen in hetzelfde schuitje uitgeperste vuurcocktail. Barbestelling…

Zelfstandig plantte de tijd zich voort zonder ooit iets anders te doen dan zichzelf te baren.…

Ik trek m'n wenkbrauwen iets omhoog en kijk hem niet aan als ik weer twee biertjes op de bar zet. De man haalt zijn portemonnee uit z'n binnenzak en legt demonstratief het geld op de bar. Op dat moment komen er twee jongens binnen waarvan ik er een ken. Ik voel een vleug van opluchting m'n hoofd binnenstromen.…

Aan de bar van het café is nog één kruk vrij. Voor het middaguur gebruik ik in principe geen alcohol en bestel een frisdrankje. Naast mij staart een man naar een leeg kelkje. Op mijn “goedemorgen”, werpt hij een blik op mijn glaasje prik en schudt zijn hoofd. “Heb ik ook een tijdje geprobeerd, maar mijn maag kan er niet tegen,” bekent de man.…

mannen schermen met beschermen listig lustig langs de digitale snelweg het eerste slacht offer valt vlakbij de vangrail waar groen gras zacht ontluikt mooie woorden paaien witte strepen met zachte dwang jaren tellen niet haar lichaam was een spel dobbelend rolden de stenen langs haar jeugd hij ging vrijuit zij kreeg levenslang…

Zij is als de IJssel Stil stroomt zij langs elk moment zonder te stoppen, waar dan ook. En ik, kijk en zie hoe mooi, hoe vol, hoe diep ze is. En elke poging om mij vast te klampen, lijdt tot niets. Ik voel alleen de emotie van een trage stroom, van eindeloos verlangen. En zij stroomt verder, laat mij achter, in een eeuwigdurende herinnering…

En als er niets meer rest, dan het ruisen van mijn vragen. De stilte doelloos is, en nauwelijks te dragen. Gedachten langzaam sterven, in een nutteloze droom Als woorden zonder ziel, in een constante stroom. Dan ben ik niets, en blijf ik stil. Niets dat ik kan, niets dat ik wil. Bewegingloos, van binnen diep verward. Herinner ik me slechts…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: Joost Baars' bundel 'Inwezigheid'…

En als er niets meer rest, dan het ruisen van mijn vragen. De stilte doelloos is, en nauwelijks te dragen. Gedachten langzaam sterven, in een nutteloze droom Als woorden zonder ziel, in een constante stroom. Dan ben ik niets, en blijf ik stil. Niets dat ik kan, niets dat ik wil. Bewegingloos, van binnen diep verward. Herinner ik me slechts…

De bieren dorsten die ik les zijn borsten die ik evenmin beklim / bestijg (als ik begin) Het raam weerkaatst een koele maan ik zie gespiegeld op zijn kop je handen op mijn lippen staan…

ik zal je niet missen schrijf je draag je van binnen, adem lucht voel die woorden stoor me niet terwijl ik slaap op klaarlichte dag mag ik, ik baar mijn eigen leven dag in dag uit dat voelen in woorden gedicht wonderlijk pijnlijk mooi opscheppen uit schalen vol zonder honger naar leeg altijd half vol voldaan…

Verschillende bloemen zelfs schuin afgesneden geuren verspreiden zeg ik en open de baar.…

De koele zwoele wind door de haren Nooit eerder weer gevoeld sinds jaren Machtig alles kunnen klaren En toch weer woelig bedaren Standvastig bij de fok Fier en ferm, lijf rechtop Jagen we het zeil in top Starend naar de spits voorop We hijsen alle zeilen Wat mij betreft nog zeemijlen Uren lekker maat-loos varen Ik hoef mij niet te scharen…

De woeste, woelige, zilte baren van toen zijn nu door dijken getemd tot een meer met eigenaardigheden. De koude regen geselt mijn gezicht. Door de koude voel je de koude niet meer, én je zou zo kunnen huilen zonder dat iemand dat kan zien; de regen zou zich mengen met mijn tranen. Ik zet mijn kraag hoog op.…

Neen...neen...Al de stemmen zingen mij: Ga mee op zee, met de baren van Kristus, met de baren van de Loreley. 18 mei 1918 --------------------------------------------------------------- * morose - somber, droefgeestig…

Je kunt alleen je tijd verspillen als je vergeet er van te genieten.…

Women on Waves, de Vrouwen op de Baren zouden in zee met wie niet baren wou. Dat was althans het plan. Toch bleek al gauw dat men het hele plan moest laten varen. Want nu Els Borst haar fiat niet wil geven is deze boot voortijdig afgedreven.…

Ik baar Ik baar zoute meren En kijk hoe het gras opgaat In krommend riet dat op maat Zwaait naar zwanenveren De rimpelende boom buigt en kraakt Knielt zijn takken het water in Eeuwig drinkend, alleen zijn kin Het water dat de bladeren maakt…

zij geeft haar leven lang en zal dat blijven houden totdat haar lief haar houden niet langer meer behaagt zij geeft haar liefde luid en zal steeds blijven baren totdat haar lief dat baren niet langer van haar vraagt zij geeft haar borsten bloot en zal steeds blijven stralen totdat haar lief haar stralen niet langer meer verdraagt…

anders dan open in een baar heeft beleed hun angst vierde geweten hoogtij ga vrij naar school het is gegund niets kleedt treuriger dan jouw jas die leugen en zelf het vale is het verdriet met al het riet gemat niet echt te stoelen hoe ik vroeg , om niet meer dan respect en jij bloeide in verborgen daden…

Een gedreven poëte uit Laren wou allemaal dichtertjes baren. 'Die krijg ik,' dacht zij, 'als ik dichterlijk vrij.' Ze zong limericks tijdens het paren.…

In de samenstelling van Golden Earring was krimp geslopen Barry was weggelopen Hij had den haag daar gelaten voor wat het niet was: Radar Love aan de plas Mr.Hay had de Mient verlaten zat van het eeuwig gezever om spelling van den Zu..derwijk hij sprak fris van de lever: 'krèg allemaal maah de blafhik' wat mot ik met homepage en…