Alle inzendingen over begraven

bodem van je getergd hart zweven ergens nog vele duizenden letters welke als woorden nooit uitgesproken zijn gesmoord door jou helse angsten en pijn Onder jouw zelf geplante muur van poreus steen sprankelt een bron van jou ware levenskracht Dus… laten we zachtjes met onze blote handen graven om de pijn bij je levensbron voor altijd te begraven…

ik droomde dat je hart en pols het begaven en dat ik jou daarna moest begraven ik was alleen en eenzaam en stil en dacht aan jouw leven te kort en te pril de mensen om me heen, ze hadden pijn en snikten mijn wervels braken en enkels zwikten Nu lig je hier tóch, en ik ben wakker je leeft bent lief en warm en zacht je streelt mijn…

Laten we de strijdbijl maar begraven ook al zullen we nooit vrienden zijn graaf een gat en gooi die bijl erin de opluchting daarna is fijn 'k weet niet eens meer hoe het gekomen is want zelfs vrienden waren we niet toch vlogen we elkaar steeds in de haren en juist dat geeft toch verdriet en al zullen we nooit vrienden worden wat natuurlijk…

in dit licht gedicht hoort men alleen de zwakke echo van gedoofde klokken lopend over grind, dat hoort bij rouwen, graaf ik het graf van vertrouwen ik kwam zag en verloor ik ga maar, stilaan, weer op mijzelf bouwen…

Vandaag begraaf ik jou in mij Niet in de aarde, niet in die kist Niet onder de bomen, in de ochtendmist.. daar ben jij niet, jij bent veilig in mij Vandaag begraaf ik jou in mij..…

’t Is al veel te lang geleden Dat mijn dochter is gegaan Weinigen die nog tijd besteden Drank maakt mensen inhumaan Dus bouw ik verder aan mijn muur Mijn emoties goed verstopt Tot de tijd na sluitingsuur Mijn hart zit in mijn keel gekropt Ik lig begraven in mijn hart Ik ben alsof gemaakt van staal Ik alleen voel nog die smart Ik leef…

Daar hebben ze donderdag, op de Internationale Dag tegen Racisme, het woord ‘allochtoon’ begraven. In een echte doodskist hadden ze de letters ‘allochtoon’ opgebaard en nadien naar haar laatste rustplaats in het stadspark gebracht, omringd door honderden - euh - vreemdelingen.…

Stil dragen we je weg Gisteren het afscheid Vandaag stilte Je leven hier is ten einde Stil dragen we je weg Gevochten heb je Tussen hoop angst misschien Het onvermijdelijke De schaduw kwam je ophalen Geruisloos zonder woorden Stil dragen we je weg Je lied zingen we Zacht en gedragen Precies zoals jij dat wilde Stil laten we je afdalen…

De dag voor haar begraving, toen ze naar het crematorium werd gevoerd werd mijn hart een gesloten hof vol regen, mist en eenzaamheid. Ze werd door de stad gereden om voor eeuwig afscheid te nemen. Hoe groot was toch haar moed en liefde en hoe klein haar urne.…

kaarsen zijn voor je gaan branden licht valt gelig op je huid wierook zal je geur veranderen de gekozen hymne weent voluit jij staart kijkt stil naar boven geloken ogen je mond is dicht de vingers heeft iemand gebogen Je lijkt wat somber bij dit licht Je hoort ze praten mild van toon een hand een traan het raakt je aan ze zeggen…

- Als 'k dood ben dan bloeit er Zo'n bloempje op mij - Mijn lief is begraven, Ik lig er gauw bij!…

Op Goede Vrijdag Is Hij begraven, Niet in een graf - zijn graf was het hellevuur-, Doch zondagmorgen Was Hij weer opgestaan, Ging door de velden, Glimlachend vredig Naar de hemel van blinkend blauw.…

Geen lauwer vraagt dit graf, geen palm, Geen hulde woorden Of rouw-akkoorden - Hier gaat herdenking boven psalm. Want zij, wier lijkbaar dragers vindt Die al haar dagen In 't harte dragen, Eenvoudig was zij als een kind. En de enkele krans, ten uitgelei' De dood verbloemend, - De dode roemend, - In 't sterfhuis zelf verwelke hij. Uit…

In vredestijd begraven de zonen hun vaders, in oorlogstijd de vaders hun zonen.…

De uitvaartbranche sponsort de voetbalsport En waarom daarbij twee verenigingen Die zo verschillend zijn toch samengingen Is iets wat mij steeds duidelijker wordt, Want met een schop begraaft de een de doden, De ander schopt elkaar onder de zoden.…

De wind ruist door de bomen Als ik wandel door de graven Een ijzige kilte omkleeft mij Vele lichamen zijn hier begraven Geslachten die mij zijn voorgegaan Liggen hier in een serene stilte Het leven hebben zij doorgegeven Nu begraven in een zwarte kilte De wind ruist door de bomen Als ik wandel in het verleden Op de stenen lees ik hun namen…

Wanneer je uitvaart naar je laatste haven Kiest menigeen nu voor een goeie fik Da's het voordeligst na je laatste snik Maar in de grond wil je 't liefst begraven Zo duur is grond als je bent heengegaan Dat we maar met een been in 't grafrecht staan…

We hebben hem begraven in de harde grond tussen doorgeknipte boomwortels. Jezus, wat koud, wat luguber! Maar als dat wat je lief is deze weg gaat, graaf je dieper in de aarde en zo vond ik zacht zwart zand, waar zijn doodsbedje lag. Zoon groef dieper en breder en ik groef met mijn handen een plek voor zijn starre hoofdje.…

Ik heb niks met begraven. Het graf van mijn vader zegt me niets. Cremeren dan en uitstrooien over mijn moestuin? Ik ga er nog maar eens een nachtje over slapen. Een boel nachtjes, hoop ik.…

zon verregent goudgerand rook stijgt vers gebrand langs zwart gedolven aarde vernieuwend over leven in herschapen vast verband koffie wacht cake verkeuvelt in een traan de tissuelach verzacht verdriet het mompelen zwelt aan vergetelheid de werkelijkheid was even kwijt…

een wonder dat hij toch zo helder wit nog vertrekt weg van het geel de spuiten vol spiritus slechts herinnering ontkurkte wijn van gisteren zo voelde koud toch warm in ons hart nog boven de grond begraven bedolven onder kransen lelies onschuldig nog macht verweven loosheid en liefde…

Het neer strijken van de raven Een leven voorbij Geleefd naar de maatstaven Letters geslagen in klei Verlost en vrij Het tellen van de dagen Over gebleven vragen Zie de gedachten waarin ik voorbij schrij Achtergelaten Achtervolgd Stemmig als verlaten straten Door gevogelte gevolgd, samen met de dood begraven…

en dan krult zwart op natte handen de zin tot onzin vel na vel ik stierf al langzaam aan de letters het witste ezelsoor hoort in de meest gekrompen woorden nog het dreinend balken over de last die leven heet verzonnen liefdes en alles wat tot doodgaan lijdt…

in de wolken even je glimlach in vogelvlucht je weet dat het stil en stiller werd het huis zuchtte, en kraakte alleen om jou en hoe koud de nachten zijn in een kil eenzaam bed ik lag als een lor dronken op de bank het verschil van inzicht ach dat hebben we niet meer de waarheid ligt onder de grote groene conifeer ik heb het begraven…

Voor veel mensen is het begraven van hun eigen talenten hun grootste creativiteit.…

begraven onder dikke aarde verstikkend en bang, woel jij jouw onderaardse gang naar boven, aanvaardde het leven zoals ik jouw weer deed geloven, greep mijn handen en rukte je los uit het verleden, weg naar boven dagen werden helder, verlichtten het nieuwe pad, ingeslagen vol verwachting en gedreven totdat, je teruggleed in spiralen…

Hij is in Kloster begraven. De schilderes Elisabeth Büchsel werkte vanaf 1904 op Hiddensee en in Stralsund.…

Je werd 66 jaar en je bent in de begraafplaats van Bellu in Bucharest begraven, net als jouw aartsrivaal Mihai Eminescu.…

Als een lichtkrans waarneembaar, scheurt tederheid mijn smart. Ik vind een vonk op elke snaar, in mijn gitaar schuilt mijn hart. Eindeloze verhalen, eens gebruikt als web van waarheid, nu alleen nog geldelijke klaarheid. Weg met mitose! eens een pad gelopen, helemaal zelf teruggekropen. In een druiperige omgeving, zien we enkel vlekken…

Geen mens weet thans het plekje, Waar hij begraven ligt.…