Alle inzendingen over berouw

nu is het stil en al wat ik verwachtte was benéé mijn trots een gil kwam al te plots en ik begreep en gij bekwam ter late ure toen de nacht als een deken u bezwoer en ik u raapte van de vloer waar u te neder was gedaald wij hebben elkander nooit bezeten al klinkt bezit als een nood in het koren doch wij schoven en leunden met en…

ik heb de parel zien glanzen nat van je tranen het was eens mijn gift de hoop voor ons samen woorden zijn stil de zinnen gebroken de magie is vandaag uit mijn teksten vervlogen neem maar mijn handen de hardheid verloren ze vergaten jouw diepte in een oppervlakkig bekoren ik heb de parel zien glanzen nat van je tranen ik geef je de…

‘Indien een van je broeders of zusters zondigt, spreek die dan ernstig toe; en als ze berouw hebben, vergeef hun. En als ze zevenmaal op een dag tegen je zondigen en zevenmaal naar je terugkeren en zeggen: “Ik heb berouw,” dan moet je hun vergeven.’…

Moet ik berouw hebben dat ik hun graven niet schend? Wat spijt? Wat diep berouw? Ik kan ook wel proberen in te voelen hoe erg het allemaal is. Maar het lukt niet. De enige manier om er mee op te houden is niet nog meer spijt, diep berouw, herstelbetalingen (aan wie?)…

Buitensporige daden houden het leven gewoon gaande als of een trein op het rechte spoor wezenlijk loonde; ik je kan zeggen dat het flauw al jij mij eens vermaande, in de Intimiteit bijna niemand sporen van berouw vertoonde.…

In de schemer het angstige luistren Naar de wind, die waait om de huizen. Van de wilgen stuiven de pluizen, Wit in de regen van 't duister. Ver weg het bedwelmend bruisen Van de zee: haar vage geluiden Eentonig, versmelt met het ruisen Van het bloed, zo warm en duister. In het duistren en het ruisen Een buigend mens, arm en donker...…

hoe bekaaid staan ze daar ontmereld en ontkraaid ontroofd van hun bladerhoofd met hun vingerknoken afgebroken reikend naar boven hoe staan ze daar te hoesten in de hoven - de woeste knoesten van bomen - te dromen hoe staan ze daar lijk diepgevallen engelen te jengelen en te hengelen naar levensstromen de rouwende bomen.…

geduldig drijf ik woorden tot een zin en voel mij daarna schuldig en te min omdat de woorden scherper dan bedoeld pijnlijk kwetsend werden gevoeld door haar die ik nooit kwetsen mag omdat zij ooit in mij degene zag die zij volledig kon vertrouwen…

Het berouw. 'Als je niet reageert', melde ze per e-mail, 'probeer ik het langs een andere weg'. Moeder had iets heel belangrijks te vertellen en ze zou en moest me spreken. De urgentie waarmee mijn moeder zichzelf die dag opdrong, doorzag ik toen nog niet. Ze gaf mij het gevoel een belangrijk deel van het gezin te zijn.…

Twee jaar later komt moeder met berouw. Moeder kwam mij vertellen dat ze een tv programma had gezien over het syndroom van asperge en zij was ervan overtuigd dat zij dat had. Ze had formulieren bij zich en ik moest het programma op Uitzending Gemist maar eens bekijken. Het was midden juli 2010.…

Moeder voelde zich schuldig en had berouw. Ze vertelde me dat ze de hele familie rond was gegaan met haar verhaal. Ten leste was ze dan bij mij gekomen. Ik luisterde.…

Maar niemand wilde luisteren naar het verslag van het hele berouw. Behalve mijn zoon. Veel later herinnerde ik me de doodsbedreiging, waar ze niets over had gezegd in haar 'berouw'. Als ze echt berouw had gehad, dan had ze die doodsbedreiging zeker ingetrokken. Moeder had nauwelijks een traan gelaten, evenmin opengestaan voor een gesprek.…

Mijn vader is mijn beste vrind. Hij noemt mij steeds zijn lieve kind. 'k Ontzie hem, zonder bang te vrezen. En ga ik hupplend aan zijn zij, Ook dan vermaakt en leert hij mij; Er kan geen beter vader wezen! Ik ben ook somtijds wel eens stout, Maar als mijn ondeugd mij berouwt, Dan wordt zijn vaderhart bewogen; Dan spreekt zijn liefde geen…

De vlinder fladdert vrolijk Zijn vleugels groot gespreid Daar is plots ook de zonneschijn Die mijn droeve geest verblijd Twee vingers nam ik ooit Maar gaf er geen terug Nu moet ik boeten voor mijn daden En voel me kleiner dan een mug Twee tranen liet ik varen Over wangen op de grond Gedachten dwalen nu naar jou Omdat jij altijd voor me…

die zwaar Gezondigd hebt door uw zo kleine leed Te laten smetten uw zo groote vreugd, En, o, zo lang, zo teer begeerde ik naar 't Berouw, dat meer vergoedt dan ge ooit misdeed, Daar wel 't berouw, maar niet de zonde heugt.…

Het berouw is laat, maar toch gekomen, Pijnscheuten schieten door mijn hart, In plaats van mooi van ons te dromen, Lig ik nachten wakker, vol van smart. Ik voel me eenzaam, bang en verlaten, Ik wou dat je nog van me hield, ‘k wil hele nachten met je praten, Over wat mij toen toch heeft bezield.…

Papa waarom oordeel je zo gauw, je toont geen liefde noch berouw.…

Maar eerst is berouw nodig bij degenen die het verdriet veroorzaakten. Want waar berouw oprecht wordt beleden, is – hoe moeilijk ook - vergeving en dus verzoening mogelijk.…

Een zwaardere straf dan oprecht berouw is moeilijk te bedenken.…

Geen wonder dat Dante het berouw tot voornaamste straf in de hel maakte.…

Hij wilde graag een leuke vrouw, maar toen hij haar had, kreeg hij berouw en klaagde steen en been.…

Hij kan er nog berouw over krijgen dat hij haar in de steek heeft gelaten, en zolang er geen geweld is gepleegd, kan alles nog in orde komen.'…

je verwart trouw met vertrouwen geen schulden met geen schuld rouw steeds met berouwen dulden met geduld zwijg en zij zal praten praat en zij wordt stil doe wat je niet kunt laten maar laat haar … als zij dat wil…

Ze mochten in de uiterwaarden bouwen Omdat een ambtenaar het op een dag Vrij onverschillig door de vingers zag Maar nu zal het ze uiteraard berouwen De mazen van de wet, ze gaan helaas Ten onder aan de wetten van de Maas…

Toen hij de martelfoto's had bekeken Uit een Iraaks gevangenisgebouw Beloofde Bush bij wijze van berouw Om dit gebouw voor straf maar af te breken. En als hij weer onwaarheid heeft gesproken Dan wordt het Witte Huis ook afgebroken.…

Noem het 'bek-en-hoef-zeer' en toon berouw.…

Maar hopelijk zal hen dat straks berouwen: Dan mogen ze hun eigen cellen bouwen.…

Wij namen gister afscheid van Kees Stip, Een dichter die wij allemaal berouwen, Al was er slechts een handjevol getrouwen En verder dus geen hond en ook geen kip. Maar lees de poëzie van Trijntje Fop, Dan staan de dieren uit de dood weer op.…

hoe lang duurt hopen dat zijn zwarte schreden met witte nagels koele handen met smalle polsen door mijn haar bij die enge film hopen op spijt berouw dat de vrouw die hij nooit hoe lang voor ik helemaal vergeet zeker weet dat hij niet de man nooit meer…

Die persoon zal het eigen berouw voelen tot in het merg van zijn beenderen. Het Woord van JHWH werkt als een tweesnijdend Zwaard en klieft het merg in de beenderen van die mens die niet wil luisteren...…