Alle inzendingen over bleken

‘Moet spul halen om mijn haar te bleken,’ legt hij uit. ‘Tuurlijk , Ab. ‘Ik zag op die hoek daar een tapijtreiniger. Die verkopen dat spul ook. Speciaal voor het onhandelbare touw waar jij last van hebt.’ Ab zwijgt. En loopt naar de overkant waar inderdaad een kapper is. Na de lunch vraag ik of Ab even kan betalen.…

En ook al kon ‘die Bleke’ niet zwemmen, hij was een zeeman! Een stille, trouwe doorzetter. ‘Waar is die Bleke!?’ Roept Jannes een aantal malen hardop door zijn stuurhut. Hij herhaalt de vraag van die keren dat hij zich zorgen maakte wanneer zijn vriend dienst aan dek had.…

De dag lag bleek neer op bleke sponde. De wateren lagen blank onder blanke avond, De lucht was stil van sprakeloze monden, de wolken waren droef van ingehouden tranen. De windevloot, de schepen van de luchtezee, Lagen alle stil voor anker aan de kimmeree.…

Een knobbel of een bobbel Een scheut of felle steek Zie ik ook niet wat bleek? Hoesten doe ik ook al een tijdje ‘Voel jij je niet goed, meisje?’, Zei een collega van de week Ik ben ook zo moe en sleep me voort Zeg, heb je het niet gehoord?…

Die van deze week is het bleken van tanden. De TV-sterren hebben het voorbeeld gegeven en nu wil het gepeupel zich gaan spiegelen aan die sterrenstatus. Ik kom ze inmiddels steeds meer tegen. Mensen met vaak onnatuurlijk witte tanden en met een veel te brede glimlach.…

Alleen de gedachte al dat Nederland niet zonder kabinet kán, doet Geert Wilders al de haren verbleken.…

mijn hemel kust bewogen wolkjes wanneer ik droevig naar de regen staar mijn hemel verzacht de dwaze wind wanneer ik kwijnend in de stormen rondwaar mijn hemel verbergt donkere schimmen wanneer ik stervend door de schaduwen glijd mijn hemel weerkaatst het rustige blauw wanneer ik bleek langs de oevers verdwijn…

koud spillebeenden voeten over de striemen van gezwollen tepels naar de kille handen waarin ik heb gewoond met een handgebaar en enkel ogen schopten schoenen naar zeepbellen; leeg geblazen op ongehoorde windvlagen woorden werden gescalpeerd en tranen beschilderd met oorlogskleuren die in langgerekte jaren het knikken deden beven…

Mijn bleke denken dwaalt tot u door diepe nachten Als moede schapen naar haar eindelijke stal; Zij maken wit de nacht met schemerblanke vachten, Weidend de duisternis van het welig donkere dal.…

In een bleke balzaal Dansen mensen De danswedstrijd Vlinders kijken mee Mensen schuifelen verder…

Aan de zoom van 't meer Zit nog steeds de jongeling neer, 't Bleek gelaat naar 't west gericht. Maar zijn oog is blind voor 't licht, Voor de bloemen, weer ontloken.…

'k heb witte wallen rond m'n ogen een rode knop-neus die zo glimt en brede lippen die soms mogen lachen, als de spot licht dimt 'k draag een broek die veel te wijd is, een ruiten jas die veel te ruim is, een valse bloem die maar wat schuim is, ze spuit soms meters guitigheid maar mijn grijns dat is slechts pose door dé traan naast elk…

verbleekte hangende kruinen van zee-anemonen oprukkende grijstonen in tranen in kastanjehulzen mijn kromgetrokken handen tussen je krachteloze tanden het slotaccoord van onze inspanning klonk als een verloren kroniek de bergen lagen geestesziek en comateus als lakens in ons verlaten bed we zaten aan weerszijden van de beek naar een bleke…

Hoe vluchtig als een schim te zweven buiten tijd en ruimtelijk gevaar in een schuilplaats voor de zon te leven. Te bestaan als bijziend dienaar beroofd van oog voor 't vergezicht is het mijn schaduw die ik nastaar. Vermengd met waarvoor ik ben gezwicht, niet langer meer van schuilend zwart, rent hij weg van mij, dragende zijn eigen licht…

het bonkt in ganzenpas alsof er wegen lopen in plaats van rode wormen die gelijkmatig zouden moeten zwemmen het stamelt vre de vre de in een steeds sneller ritme alsof het tempo weet dat angst woekert met tijd het groeit langzaam net niet onverdraagzaam het scheelt weer een haartje onder een weelderige pruik…

Aan de zoom van 't meer Zit nog steeds de jongeling neer, 't Bleek gelaat naar 't west gericht. Maar zijn oog is blind voor 't licht, Voor de bloemen, weer ontloken. Opgehouden heeft te koken 's Jongelings bloed. - Zijn harte was gebroken. Naar het Litauws van Joh.…

Filip kookte van jaloezie en woede tegelijk nu die bleke Hollander vroeger dan hij de troon zou bestijgen. Dat was al de tweede keer in enkele jaren tijd dat die mafketel hem de ogen uit stak. Eerst door te trouwen met een mooiere vrouw en nu dit.…

op zolder van mijn huis in de Amsterdamse Plantagebuurt zakte ik in negentien vierenzeventig 's ochtends op een dag door de planken er lagen kranten onder de vloer tot zeventien december negentien honderd en drieënveertig op het Gemeentearchief bleken de toenmalige bewoners in hun eigen huis in mijn huis door de bezetter op…

Het strand was stil en bleek ik zat doodstil en keek naar de blauwe rimpeling - er was ook windgezing. Ik wist wie naast me zat witrokkig en ze had roosrood het glad gezicht - er was ook veel zonlicht.…

je hebt mijn groen mijn bloem zal bloeien in jouw blik waarom die schrik als andere ogen de kleuren ook graag mogen je schaduw maakt mij bleek, je warmte laat mij in de steek alleen het licht op mijn gezicht zal me doen spreken ik ben je ent je wortels hebben mij herkend kom laat me in je kroon de wereld zien ik lees je…

bleke bekken galmen hun onnozelheid in kaalslag door de dikke vachten groen staat verderop te wachten en de herder punt zijn staf met steen totdat het dwars geluid zich weer laat horen de kudde wordt dan een de geest gaat jagen op de prooi, het anderszijn wordt in het nauw gedreven honden leiden het venijn hoeven trappen alles…

Vanuit de coulissen van de hemel strooit zij haar stralen over de aarde Zij verwarmt nog niet nog bleek is haar licht Licht zo oorverdovend stil en kleurloos bleek stil als het lied van de doven bleek als de schaduw van de dood Er zijn sporen van eeuwig lijden een heldere bestemming ontbreekt in het niemandsland tussen dood en leven tegendraads…

Zoals ik reeds vermoedde bleek E. uiteindelijk authenticiteit te bedoelen. Eenmaal door mij in zijn mond gelegd. Waarna hij toch nog in de autensiteit bleef hangen en moest overgaan tot afzonderlijke zinsconstructies met authentiek om duidelijk te maken wat hij bedoelde. Maar het is er de tijd niet naar om correct stil te staan.…

Zoals hij daar lag, zijn ogen gesloten, zijn gezicht heel bleek, dacht ik niet dat hij het was, dat hij er alleen maar op leek. Toch bleek hij het echt te zijn en zo kwam ik voor het eerst oog in oog met de dood te staan. Ik vroeg me af of ik ook dood kon gaan.…

Levenskracht - die van mij week - laat mij achter, roerloos, bleek; wimpert ogen dicht met dromen, waar ik zelf niet uit kan komen.…

Heb slechts even met je gesproken was eerst niet van je gecharmeerd Je kwam kil en afstandelijk over maar dat beeld bleek geheel verkeerd Toen ik moeite nam je aan te spreken bleek je warm, innemend en charmant Door de indruk die je op me maakte vergat ik je naam te vragen naderhand Ik hoop je ooit weer tegen te komen en je alsnog je naam…

hoe kan ik spelen met beelden als ik je niet meer voel als je vertrokken bent, je warme lijf mijn koude nog niet kent ik dwaal en roep de schaduwen van samenzijn waaruit de ziel vedwenen is je straalde waar ik nu in duister tast je zon bleek slechts te gast de verte is met jou gevuld, ik weet de plaats waar jij vandaag je…

Bleke Lena gaat weg. Met die gedachte was het allemaal begonnen in het hoofd van Boer Oostenbrug. Die gedachte kon hij niet verdragen. Bleke Lena was immers zijn lievelingskoe.…

(voor Gertrud Kolmar (1894 - 1943)) Je bent geboren als Gertrud Käthe Chodziesner op 10 december 1894 in Berlijn. Jouw vader Ludwig Chodziesner was een Berlijnse advocaat. Jouw moeder was Elise Schoenflies. Je groeide op in de wijk Charlottenburg. Je ging naar diverse privéscholen. In 1911 ging je in Elbisbach, nabij Leipzig, naar een meisjesschool…

spoelt zij keer op keer de bleke resten van haar vruchten voor zijn voeten neer…